Αρχική Απόψεις Aρθρα Παναγιώτης Ξενάκης: Για το ντοκιμαντέρ «1821» του ΣΚΑΪ Και να θέλεις ν’...

Παναγιώτης Ξενάκης: Για το ντοκιμαντέρ «1821» του ΣΚΑΪ Και να θέλεις ν’ αγιάσεις δε σ’ αφήνουν… Μέρος 2ο

61

 

Για το ντοκιμαντέρ «1821» του ΣΚΑΪ

 

 

Και να θέλεις ν’ αγιάσεις δε σ’ αφήνουν…

Μέρος 2ο

 του Παναγιώτη Ξενάκη

(Δείτε τα άλλα 2 μέρη του άρθρου στις διευθύνσεις:

ΜΕΡΟΣ 1Ο: http://www.chiosnews.com/cn2732011632190.asp

ΜΕΡΟΣ 3Ο: http://www.chiosnews.com/cn5420111147430.asp)

 


 

 

 

 

 

 

Παντελής έλλειψη ιδανικών και αρετών – Όλα για την κονόμα

Πουθενά επίσης δεν ακούγεται ή σπανίως ακούγεται η λέξη ελευθερία ή αναφορές σε άλλα υψηλά ιδανικά που οπωσδήποτε υπήρχαν, μόνο και μόνο γιατί οι άνθρωποι είχαν τραβήξει τα πάνδεινα από τους τούρκους. Δεν υπήρχαν;; Το πιο εύκολο παράδειγμα: Αν π.χ. ο Τατσόπουλος (ή ο όποιος άλλος συντελεστής έχει παρόμοιες απόψεις) Ζούσε σ’ εκείνη την εποχή και ένας τούρκος του βίαζε τη γυναίκα, επειδή έτσι του άρεσε, τι θα έκανε (μιας που και στο ίδιο το ντοκιμαντέρ ακούγεται ότι οι Έλληνες ήταν πολίτες κατώτερης κατηγορίας);

Τι θα έκανε αν του έπαιρναν τα παιδιά του στο παιδομάζωμα; Τι θα έκανε αν όλη του τη Ζωή τον πρόσβαλλαν, τον μείωναν, τον ξεφτίλιζαν, τον έδερναν, του έπαιρναν ή του κατέστρεφαν με το έτσι θέλω την περιουσία; Δε θα αποκτούσε αξίες, ιδανικά, δε θα πέθαινε για την ελευθερία; Δε θα αποκτούσε φοβίες «πραγματικές και φανταστικές» όπως λέει ο ίδιος (επεισόδιο 4 – ευφάνταστοι δηλαδή οι Έλληνες και κομπλεξικοί);; Ήταν φαντασιόπληκτοι οι Έλληνες, όχι ότι θα πάθαιναν τίποτα αν δεν είχαν π.χ. χαμηλωμένο το βλέμμα και το στόμα κλειστό…

 

 

Για να δούμε τι έχει να μας πει επ’ αυτού ο Στρατηγός Μακρυγιάννης μέσα από τα απομνημονεύματά του, στα οποία έχει καταγράψει τα λόγια ενός τούρκου μπέη:

«Αφού πήγαμε μέσα εις την Άρτα, μια ημέρα ήρθαν οι πασσάδες εις το κονάκι του μπέγη και όλοι οι σερασκέρηδες οι Αρβανίτες να τον ιδούν. Του λέγω του μπέγη δια την γυναίκα του πατριώτη μου, οπού θα την πάρη ο Χασάνπασιας. Μιλεί των πασσάδων κι’ αλλουνών, οτζάκια της Αρβανιτιάς, τους λέγει:

«Πασσάδες και μπέηδες, θα χαθούμε. Θα χαθούμε! Ο μπέγης τους λέει, ότι ετούτος ο πόλεμος δεν είναι μήτε με τον Μόσκοβον, μήτε με τον Εγγλέζο, μήτε με τον Φραντζέζο. Αδικήσαμεν τον ραγιά και από πλούτη και από τιμή και τον αφανίσαμε, και μαύρισαν τα μάτια του και μας σήκωσε ντουφέκι. Και ο σουλτάνος το γομάρι δεν ξέρει τι του γίνεται, τον γελάνε εκείνοι οπού τον τρογυρίζουν. Και η αρχή είναι τούτη οπού θα χαθή το βασίλειόν μας. Πλερώνομε βαριά να βρούμε προδότη και δεν στέκει τρόπος να μαρτυρήση κανένας το μυστικόν, να μάθωμε μόνος του ο ραγιάς μας πολεμεί ή και οι Δυνάμες. Δι’ αυτό πλερώνομε και παλουκώνουμε και σκοτώνομε και αλήθεια ποτέ δεν μάθαμε»

(http://el.wikisource.org/wiki/Απομνημονεύματα_Μακρυγιάννη/Α1).

 

Έτσι λοιπόν ο Κολοκοτρώνης, η Μπουμπουλίνα και οι άλλοι (πλην του Καποδίστρια) μονίμως νοιαζόταν μόνο για το πλιάτσικο, το χρήμα, την πάρτη τους, τα λάφυρα, την εξουσία, τα συμφέροντα και όλα τα έκαναν γι’ αυτά. Ναι δε λέω, είναι χρήσιμο να τα μαθαίνουμε κι αυτά και να μη φτιάχνουμε μύθους, είμαι υπερασπιστής του να ακούγεται γυμνή η αλήθεια, αλλά όλη η αλήθεια.

Πουθενά δεν ακούγεται ότι η Μπουμπουλίνα ναι, έβγαλε έξω από την Τριπολιτσά (πιθανώς και με χρήματα) το χαρέμι του Χουρσίτ Πασά αλλά το έκανε γιατί είχε υποσχεθεί στη μάνα του σουλτάνου, το 1816, να βοηθήσει όποια τουρκάλα της το ζητούσε αν έπειθε το γιο της να μην της κατασχέσουν την περιουσία και τα πλοία του άντρα της, ένας λόγος που δείχνει διαφορετικά κίνητρα.

Ούτε αναφέρεται ότι η Μπουμπουλίνα κατασκεύασε με δικά της έξοδα πολεμικά πλοία, το μεγαλύτερο εκ των οποίων, το «Αγαμέμνων», μετά το θάνατο της δόθηκε στο ελληνικό κράτος και αποτελούσε τη ναυαρχίδα του στόλου. Ούτε ότι για την Ελληνική Επανάσταση έχασε μεγάλο μέρος της περιουσίας της, γεγονός που αποτέλεσε και την αιτία του θανάτου της μιας που γι’ αυτό δεν την ήθελαν για συμπεθέρα οι φονιάδες της, οι οποίοι επιθυμούσαν να συγγενέψουν με πλουσιότερο Σπετσιώτη.

Πουθενά δεν ακούμε ότι ο Κολοκοτρώνης ουδέποτε πείραξε προσωπικό του εχθρό, κι ας είχε τη δύναμη, κι ας κρέμασε πολλούς που προσκύνησαν τον Ιμπραήμ για τη σωτηρία της Ελλάδας. Δεν ακούμε ότι η Μαντώ Μαυρογένους, όπως και πολλοί άλλοι, έδωσε όλη της την περιουσία για τον «Αγώνα» και πέθανε ξεχασμένη στην ψάθα.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Δε μαθαίνουμε ότι ο Αθανάσιος Διάκος προτίμησε τη σούβλα από τα πλούτη και τα αξιώματα στον στρατό του Ομέρ Βρυώνη («εγώ Γραικός γεννήθηκα, Γραικός και θα πεθάνω!»), όπως νωρίτερα είχε αποφασίσει να πεθάνει μαζί με άλλους 48 παρά να υποχωρήσει. Κανείς δε μας λέει για τον Μπότσαρη που έσκισε το δίπλωμα του στρατηγού, για να σταματήσει η γνωστή ελληνική εμπάθεια, ζηλοφθονία και μισαλλοδοξία των συμπολεμιστών του, λέγοντας: «…Αύριο θα ξαναγίνει πόλεμος. Κι όποιος σταθεί άξιος, παίρνει το δίπλωμά του από τους τούρκους…».

 

Κανείς δε μας πληροφορεί για τον Κανάρη που του έταξαν πλούσια αμοιβή και χωράφια πριν την πυρπόληση της ναυαρχίδας, την αυξήσανε μετά, και τελικά δεν του έδωσαν ποτέ τίποτα, ούτε αυτός ποτέ δεν διεκδίκησε τίποτα. Ούτε για τη άφθαστη γενναιότητα του να αποπειραθεί να κάψει μόνος του ολόκληρο τον τουρκοαιγυπτιακό στόλο στο λιμάνι της Αλεξάνδρειας, κάτι που από ατυχία κυρίως δε θα καταφέρει την τελευταία στιγμή αλλά θα σκορπίσει, έστω κι έτσι, τον τρόμο. Κάτι που αν επιτυγχανόταν δε θα χρειαζόταν οι μεγάλες δυνάμεις, το Ναυαρίνο και οι εξουσίες τους πάνω στους Έλληνες…

Κανείς δε μας λέει για την αυτοθυσία του Παπαφλέσσα και των παλικαριών του ενάντια στον Ιμπραήμ (http://maniaki.blogdrive.com/). Ούτε λόγος φυσικά για το χορό του Ζαλόγγου (η απάντηση θα ήταν ότι δεν είχε θέση μιας που έγινε το 1803) όπου οι Σουλιώτισσες προτίμησαν να ρίξουν τα παιδιά τους και να πέσουν από τον γκρεμό οι ίδιες αντί να γίνουν οι πουτάνες των τουρκαλβανών του αλή πασά (που θα ήταν και το συμφερότερο).

Αντιθέτως αναδεικνύονται τα αρνητικά χαρακτηριστικά των ηρώων. Όλα για το χρήμα, το συμφέρον, την εξουσία, έριδες, προδοσίες, αλληλοσκοτωμοί… Και χωρίς βέβαια πουθενά να υπάρχουν οι αντίστοιχες πράξεις των τούρκων. Η αφήγηση εκτός αυτού είναι ξερή, απόμακρη, ουδέτερη (το ουδέτερη σε πολλά εισαγωγικά), σαν να την έκανε ένας ξένος.

Αντί όλων αυτών μαθαίνουμε πως π.χ. ο Γώγος Μπακόλας ήταν ένας σιχαμένος προδότης που εξαιτίας του κατασφάχτηκε ο στρατός των φιλελλήνων στη Μάχη του Πέτα και τον φτύνουμε. Το πιθανότερο ήταν ο Μπακόλας να μην είχε προδώσει εκείνη την ημέρα (μάλιστα είχε δικαιωθεί σε μετέπειτα δικαστήριο) αλλά φούντωσαν οι φήμες όταν αηδιασμένος μετά τις κατηγορίες που του αποδώσανε (εδώ σε αγώνες ποδοσφαίρου δεν τα πάνε καλά οι παίχτες και τους φωνάζουν πουλημένους για ψύλλου πήδημα), σιχάθηκε τους Έλληνες, συνεργαζόταν με τους τούρκους και Ζούσε σαν τούρκος για το υπόλοιπο της Ζωής του. Τώρα το ότι εξαιτίας αυτού κυρίως τον είπαν προδότη, αυτό ούτε το ήξερε κανένας, ούτε νοιάστηκε να το ερευνήσει, ούτε το ανέφερε. Εγώ που το βρήκα δηλαδή είμαι καλύτερος ιστορικός, κι ας μην είμαι ιστορικός…

Όλα αυτά δεν τονίζουν τις αρετές των ανθρώπων αλλά των σκουληκιών. Είπαμε να μην είναι εκείνο το ώρες-ώρες γελοίο, πομπώδες, αλαζονικό και υπερφίαλο ύφος του παρελθόντος, αλλά όχι κι έτσι. Το να αποκρύπτονται πραγματικές πράξεις ανιδιοτέλειας, αυτοθυσίας, γενναιότητας, προσφοράς και πατριδοφροσύνης δεν έχει καμία σχέση με το ύφος.

 

 

Λεζάντες φωτογραφιών:

 -gyzis-paidomazoma.jpg: Ο πίνακας “Παιδομάζωμα” του Νικολάου Γύζη.

 -ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ – Τάσου Μαυρουδή.jpg: Ο στρατηγός Μακρυγιάννης σε σύγχρονο πίνακα του Τάσου Μαυρουδή.

 -Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα 1.jpg: Η Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα.

 -Η Γέφυρα της Αλαμάνας και ο θάνατος του Αθανασίου Διάκου. Π. Ζωγράφος – Ι. Μακρυγιάννης. (Γενάδειος Βιβλιοθήκη)..jpg: Η Γέφυρα της Αλαμάνας και ο θάνατος του Αθανασίου Διάκου. Π. Ζωγράφου – Ι. Μακρυγιάννη (Γεννάδειος Βιβλιοθήκη).

 -Konstantinos_Kanaris_photograph.JPG: Ο ανδριάντας του θρυλικού Κωνσταντίνου Κανάρη στο Δημοτικό Κήπο Χίου.