Αρχική Απόψεις Aρθρα Βασίλης Μαυρέλος: ”Η φτώχεια είναι πιο φρόνιμη αν νιώθει ότι φταίει”

Βασίλης Μαυρέλος: ”Η φτώχεια είναι πιο φρόνιμη αν νιώθει ότι φταίει”

12

 

΄΄ Η φτώχεια (στη ζωή και την εκπαίδευση) είναι πιο φρόνιμη αν νιώθει ότι φταίει΄΄

 Η επίθεση που δέχονται σήμερα τα λαϊκά στρώματα, οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι νέοι και οι συνταξιούχοι συνεχίζεται με αμείωτη ένταση.Το μνημόνιο, o μηχανισμός στήριξης, τα δάνεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου δεν αφορούν την υποβοήθηση της χώρας για το ξεπέρασμα της κρίσης, για οικονομική και κοινωνική πρόοδο, αλλά αποκλειστικά και μόνο τη διάσωση των δανειστών, του χρηματοπιστωτικού συστήματος και των οικονομικά ισχυρών. Η λεηλασία της δημόσιας περιουσίας, η συρρίκνωση των κοινωνικών αγαθών (υγεία, παιδεία, κοινωνική ασφάλιση κλπ.) και η εφαρμογή σκληρών νεοφιλελεύθερων-νεοσυντηρητικών πολιτικών ενάντια στο σύνολο της κοινωνίας βυθίζουν στον εργασιακό μεσαίωνα, το σκοτάδι, την αβεβαιότητα και την απόγνωση χιλιάδες ανθρώπους και οικογένειες.

Ο αναδιανεμητικός ρόλος και οι κοινωνικές υποχρεώσεις του κράτους περιορίζονται, διευκολύνεται η εκχώρηση περισσότερων αρμοδιοτήτων στους ιδιώτες, και η κρίση μετακυλύεται μέσα και στην τοπική αυτοδιοίκηση. Η μετάθεση του κόστους λειτουργίας των σχολείων στους δήμους, η εξάρτηση της χρηματοδότησης κάθε σχολικής μονάδας από τις οικονομικές δυνατότητες της τοπικής αυτοδιοίκησης, η επιβολή τοπικής φορολογίας, η αναζήτηση από διευθυντές και συλλόγους διδασκόντων πηγών χρηματοδότησης για τη λειτουργία του σχολείου, η ανάπτυξη του μοντέλου των χορηγιών και των πελατειακών σχέσεων, η διάσπαση του ενιαίου χαρακτήρα της εκπαίδευσης, η αποδόμηση του δημόσιου χαρακτήρα του  συστήματος, η αξιολόγηση-κατηγοριοποίηση σχολικών μονάδων και οι διαρκείς καταργήσεις – συγχωνεύσεις σχολείων και ψυχών θα είναι η πραγματικότητα μέσα στην οποία θα ζήσουμε, αν παραμείνουν έτσι τα πράγματα.

Η Δημόσια εκπαίδευση οδηγείται σε διάλυση, με πολυδιασπασμένο το πλαίσιο λειτουργίας των σχολείων και των προγραμμάτων,με κατακερματισμένες τις εργασιακές σχέσεις των εκπαιδευτικών,με διαφοροποιημένους τους οικονομικούς πόρους λόγω μείωσης της χρηματοδότησης.Οι όποιες αλλαγές επιχειρούνται -καθ’ υπαγόρευση του μνημονίου και στο πλαίσιο του κυβερνητικού «προγράμματος σταθερότητας»- στοχεύουν στο δραστικό περιορισμό των δημοσίων δαπανών. Παράλληλα, η εφαρμογή μέτρων όπως της αναμόρφωσης και διαφοροποίησης των αναλυτικών προγραμμάτων,της υποβάθμιση βασικών μαθημάτων και του προσανατολισμού σε δεξιότητες θα εντείνουν σύγχρονα φαινόμενα αναλφαβητισμού και ημιμάθειας.

Χιλιάδες εκπαιδευτικοί θα καλύπτουν πραγματικές ανάγκες υπό το καθεστώς της ωρομισθίας και της υποαπασχόλησης, των ελαστικών σχέσεων εργασίας και της αναπλήρωσης.

Το μοντέλο της επιμόρφωσης στον ελεύθερο χρόνο θα είναι σταθερά προσαρμοσμένο στις ανάγκες απορρόφησης κονδυλίων, και συνδεδεμένο με τη χειραγώγηση των εκπαιδευτικών μέσα από την ‘’αξιολόγηση’’ που θα υποβάλλονται από διευθυντές, υποδιευθυντές και μέντορες και την ‘’αυτοαξιολόγηση’’ που, ενοχικά, θα υποβάλλουν οι ίδιοι τους εαυτούς τους.

 

           ΄΄Να ηττηθούν απ’ότι πιο αδύναμο από τη χλόη που σκεπάζει ερειπιώνες΄΄

Καθοριστικό ρόλο στην απαξίωση του συνδικαλιστικού κινήματος έπαιξε -και θα παίζει όσο εμείς το επιτρέπουμε- ο κρατικοδίαιτος συνδικαλισμός, ο εναγκαλισμός δηλαδή των συνδικαλιστικών παρατάξεων με τα κόμματα και η εξασφάλιση της ‘’κοινωνικής ειρήνης’’ με συμφωνίες κάτω από το τραπέζι -και σε βάρος των εργαζομένων- των ηγεσιών των συνδικαλιστικών συνομοσπονδιών (αλλά και των ομοσπονδιών τους) δημόσιου και ιδιωτικού τομέα με την εκάστοτε κυβέρνηση.

Η κομματική και η συνδικαλιστική γραφειοκρατία αλλάζει ρόλους ανάλογα με το χρόνο και τις κυβερνήσεις προσφέροντας τις καλές υπηρεσίες της στο πολιτικό σύστημα, στη διοίκηση, στην κρίση των συνδικάτων, την καθήλωση και χειραγώγηση των αγωνιστικών διαθέσεων.

Επίσης άλλης τάξης ευθυνών έχουν και η κάθε μια από τις παρατάξεις της Αριστεράς, κυρίως για την αδυναμία τους να εκφράσουν μια συνολική στρατηγική που θα εμπνέει, θα συγκινεί και θα κινητοποιεί την εργαζόμενη πλειοψηφία  πάνω σε μια γενικευμένη  γραμμή ρήξης- ανατροπής και νίκης των αγώνων.

Ο δικός μας κόσμος, ο κόσμος της εργασίας και της εκπαίδευσης προσπαθεί να βρει διέξοδο, ψάχνει το στήριγμά του. Απ’ όλες τις κυβερνήσεις και τις πολιτικές που είδε ως σήμερα δεν έχει πια να περιμένει τίποτα. Αλλά και από τις συμβιβασμένες και προσκυνημένες ηγεσίες της συνδικαλιστικής  γραφειοκρατίας που δρουν σ’ όλη την κλίμακα των συνδικάτων δεν έχει να περιμένει τίποτα.Έχουν χρεοκοπήσει από καιρό. Με τη λογική της μιζέριας και της υποταγής που έχουν, όχι μόνο πλήττουν την αξιοπιστία της συλλογικότητας, αλλά βλάπτουν και υποθηκεύουν το μέλλον και τα δικαιώματά μας.

Σήμερα πια,όλο και περισσότεροι εργαζόμενοι κατανοούν πως το μέλλον τους εξαρτάται από τους συσχετισμούς δύναμης, που ανατρέπονται στους δρόμους και σε όλα τα πεδία της πολιτικής,κοινωνικής μάχης.

Η επίτευξη συνάντησης και κοινής δράσης κάθε ανεξάρτητης,ριζοσπαστικής, κινηματικής δύναμης αποτελεί απάντηση ενάντια σε μια ηττοπάθεια που βοηθά στην κατίσχυση και διαιώνιση του καταστροφικού μπλοκ εξουσίας  που ηγεμονεύει τα συνδικάτα.

Απέναντι στην αντιλαϊκή- αντικοινωνική-αντιεκπαιδευτική πολιτική και το Μνημόνιο, σήμερα είναι περισσότερο αναγκαίο από ποτέ να βαδίσουμε σε νέους δρόμους με προοπτική  την ανατροπή της επίθεσης με:

·         τη συμπόρευση αγωνιστών και συλλογικοτήτων, και μία ευρύτερη παρεμβατική συνεύρεση παιδείας- εργασίας μέσα από ένα ΔΙΚΤΥΟ αυτοοργάνωσης ενός κινήματος με τα χαρακτηριστικά της ανυπακοής,της μαζικής αντίστασης, της ρήξης και της ανατροπής,

·         την ανάπτυξη των αγώνων που απαιτούν οι καιροί και την οργάνωσή τους στο γόνιμο έδαφος των συνελεύσεων,πρωτοβουλιών και επιτροπών αγώνα (κοινή δράση και ενωτικοί μαζικοί αγώνες –πανεργατικός/πανϋπαλληλικός ξεσηκωμός, διακλαδικός – διασυλλογικός συντονισμός, πανεκπαιδευτικό μέτωπο, καθολικός αγώνας αντοχής και διάρκειας).

                                                   Bασίλης Μαυρέλος