ΠΟΡΕΙΕΣ ΚΑΙ ΕΚΔΡΟΜΕΣ
του Δημήτρη Λαβατσή
Την περασμένη Τρίτη 6/12 την επέτειο της δολοφονίας του 15χρονου Αλέξη από τον ειδικό φρουρό Κορκονέα έγιναν διαδηλώσεις και πορείες πολιτών κάθε ηλικίας και μαθητών σε όλη την Ελλάδα.
Οι διαδηλώσεις αυτές δεν έχουν χαρακτήρα μνημόσυνου.
Πάντοτε αποτελούν την αφορμή για επικαιροποίηση του συμβάντος, για να νοηματοδοτηθεί εκ νέου σε σύνδεση τα φλέγοντα της περιόδου που διανύουμε.
Γιατί η δολοφονία αυτή δεν υπήρξε απλώς μια άτυχη στιγμή, όπως προσπάθησε και πάντα προσπαθεί, να μας πείσει η εξουσία για ανάλογα εγκλήματα που διαπράττουν οι άνθρωποί της .Ήταν μια σχεδόν φυσιολογική συνέπεια του εντεινόμενου αυταρχισμού του κράτους απέναντι στα κοινωνικά προβλήματα και στους ανθρώπους που εκφράζουν με την αντίθεσή τους με διάφορους τρόπους απέναντι στην βία της κυρίαρχης πολιτικής που υποβαθμίζει δραματικά -μέχρι την εξαθλίωση την ζωή της μεγάλης πλειοψηφίας του πληθυσμού. Ήταν επίσης, η δολοφονία του παιδιού αυτού, απάντηση της καταστολής απέναντι σε όποιον τολμάει να διαμαρτυρηθεί για την πολιτική της κρατικής βίας, την καθημερινή καταστολή που συνοδεύει κάθε κοινωνική διαμαρτυρία..
Και από κοντά η προβοκάτσια της εικόνας: δεκαπέντε φορές το ίδιο πλάνο για να το εμπεδώσουμε! με τον νεαρό που έσπασε το μάρμαρο στην πλατεία Συντάγματος και έτσι θα πέσει η χώρα έξω! την ίδια στιγμή που η έγκαιρη καταβολή των συντάξεων είναι αμφίβολη και οι περικοπές όσων έχουν ακόμη έχουν πλήρη μισθό πάνε για 40-50%!
Ενώ λοιπόν σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας έγιναν διαδηλώσεις μαθητών, εδώ η υποκρισία, το «να μην εκτεθούμε» και το « να είμαστε αρεστοί στους ανωτέρους μας» έκαναν την βρωμιά τους.
Σε πολλά σχολεία με δικαιολογία τον καλό καιρό και την ανάγκη να πάνε τα παιδιά εκδρομή προγραμματίστηκαν περίπατοι των σχολείων ακόμη και στην πλατεία Βουνακίου.
Σε αυτές τις περιπτώσεις εξ όσων γνωρίζω την απόφαση σε κάθε σχολείο την παίρνει ο διευθυντής σε συνεννόηση με τον αντίστοιχο Σύλλογο καθηγητών. Τυπικά λοιπόν όλα εντάξει.
Επί της ουσίας όμως;
Οι καθηγητές που ψήφισαν εκδρομή την συγκεκριμένη μέρα με τον τρόπο τους συναίνεσαν στην λογική της διαλύτριας της παιδείας, της υπουργού Διαμαντοπούλου.
Την ίδια στιγμή φρικάρουν με την άγρια μείωση των μισθών τους, προσβάλλονται από την απαξίωση της εργασίας τους από τα κυρίαρχα μέσα, ζουν μαζί με τους μαθητές τους την υποβάθμιση των σχολείων με τις συνενώσεις που έγιναν και θα γίνουν, με την κατάργηση των αθλητικών και μουσικών Γυμνασίων με την διάλυση των βιβλιοθηκών με τα 30αρια τμήματα και άλλα θαυμαστά που θα εφευρεθούν για λόγους οικονομίας !.Ασφυκτιούν με το αντιπαιδαγωγικό αναλυτικό πρόγραμμα , με την αφαίρεση κάθε δυνατότητας δημιουργικής εργασίας ελέω πειθαρχίας της φράου Διαμαντοπούλου. Και βέβαια με την οπισθοδρόμηση σε αυταρχικές διοικητικές δομές
Ενώ λοιπόν υφίστανται όλα τα παραπάνω και έχουν την άριστη αφορμή να διδάσκουν τα παιδιά μας το βασικό: να αγωνίζονται για την αξιοπρέπεια που δοκιμάζεται από την αυθαιρεσία της εξουσίας, πολλοί εκπαιδευτικοί μας προτίμησαν να υπεκφύγουν; φοβήθηκαν μήπως δυσαρεστήσουν την υπεύθυνη της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης; θέλησαν να γίνουν αρεστοί στους συντηρητικούς γονείς που θέλουν αντί παιδείας που διαμορφώνει ενεργούς πολίτες με κριτική σκέψη τα παιδιά τους απλώς να εκπαιδεύονται για να γίνουν καταναλωτές- ιδιώτες σαν αυτούς;
Το σίγουρο είναι ότι με αυτή την κουτσουκέλα κατάφεραν να δώσουν την άσχημη εκδοχή τους.
Των υποταγμένων ανθρώπων. Αλλά η παιδεία μας δεν πρέπει να καταντήσει οριστικά αυτό που σχεδιάζουν οι κυβερνήσεις δηλαδή ρηχή εκπαίδευση υποταγμένων ανθρώπων σε πρεσαρισμένα παιδιά
Τα παιδιά μας έχουν ανάγκη από παιδεία.
Και παιδεία σημαίνει αξιοπρέπεια ,εργασιακή ηθική ,ανιδιοτέλεια, εκπαιδευτικός που αγωνίζεται.
Και έτσι μπορεί να γίνεται θετικό παράδειγμα που τόσο έχουν ανάγκη τα παιδιά μας. Γιατί αν κάτι θα κρατήσει ο κάθε μαθητής από την σχολική του ζωή δεν είναι το απαρέμφατο ή την τάδε χημική αντίδραση αλλά την συλλογική ζωή και το παράδειγμα της αξιοπρέπειας
Με αυτό το αίτημα ,με αυτήν την παιδεία, με αυτούς τους δασκάλους θα είμαστε μαζί.
Αλληλέγγυοι.
