Βλάσης Δημητριάδης: Ένας κάτοικος (με σπίτι ακόμα) για την επέκταση του αεροδρομίου

 Για την “ανεξάρτητη” δικαιοσύνη δε θα μιλήσουμε στην παρούσα φάση. Είναι μεγάλη η συζήτηση. Όμως η συζήτηση για το αεροδρόμιο και την επέκτασή του (“έργο” το οποίο βασανίζει τους κατοίκους εδώ και πολλά χρόνια, δεκαετίες για την ακρίβεια), θέμα στο οποίο έδωσε τελικά το πράσινο φως το εφετείο, μειώνοντας την αρχική αποζημίωση της πρωτόδικης απόφασης (έως και 950 ευρώ το τ.μ.) των προς απαλλοτρίωση περιουσιών στο 1/3 (200 έως 360 ευρώ ανά τ.μ.), είναι επιτακτικό να την κάνουμε εδώ και τώρα. Τουλάχιστον για εμάς που κατοικούμε στην περιοχή του αεροδρομίου και είμαστε οι άμεσα θιγόμενοι μιας και μας ξεσπιτώνουν στην κυριολεξία. Στην εποχή της ΕΕ και του ΔΝΤ, των συγκυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ-τραπεζιτών, των μνημονίων, της ανεργίας και της νέας φτώχειας, του μαζικού σφαγιασμού μισθωτών, συνταξιούχων και μικρομεσαίων επιχειρήσεων για χάρη του μεγάλου κεφαλαίου, και τα τοπικά “κοράκια” του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ βαδίζουν στα χνάρια της κεντρικής εξουσίας της συγκυβέρνησής τους. 

 Εξακολουθώντας να μιλάνε για δήθεν τοπική ανάπτυξη, φαίνεται ανάλογη εκείνης που πέτυχαν και σε κεντρικό επίπεδο μέχρι τώρα και ονειρεύονται να συνεχίσουν, προσπαθούν να βάψουν το μαύρο άσπρο και να πείσουν ότι όλα γίνονται για το κοινό συμφέρον και πως θα ωφεληθεί η τοπική κοινωνία.

 Από πότε αλήθεια κάποιοι ελάχιστοι μεγαλοξενοδόχοι, οι οποίοι απειλούν μάλιστα πως θα κλείσουν τα ξενοδοχεία τους αν δεν γίνουν η επέκταση του αεροδρομίου και το λιμάνι στο Κοντάρι (άλλη πονεμένη ιστορία) γιατί “δε βγαίνουν” οικονομικά -ενώ ταυτόχρονα επεκτείνουν συνεχώς τις επιχειρήσεις τους, εκτοπίζοντας παράλληλα τον μικρομεσαίο τουριστικό επαγγελματία/ αυτοαπασχολούμενο, και απολαμβάνουν την απορρόφηση νέων προγραμμάτων- αποτελούν “την κοινωνία του νησιού”; Από πότε εκείνοι που στην εργασιακή γαλέρα των επιχειρήσεων τους κερδοφορούν από τη συχνή ανασφάλιστη εργασία, τις ασύδοτες απολύσεις και τις άπειρες απλήρωτες παραπανίσιες ώρες εργασίας των πολυεργαλείων (κάνοντας λίγο από όλα τα πόστα) εργαζομένων τους, επικαλούμενοι την κρίση -ενώ από την άλλη στήνουν νέα συγκροτήματα και επιδοτούνται- αποτελούν τους φορείς ανάπτυξης του νησιού; Και τέλος από πότε οι “εκλεκτοί” μεγαλοεργολάβοι που, ως συνήθως, θα “μασήσουν” τα χοντρά λεφτά από τα έργα της επέκτασης (και αν ποτέ γίνει της κατασκευής του νέου λιμανιού) αποτελούν το κοινό συμφέρον του τόπου; Γιατί θα πρέπει λοιπόν εμάς και την πραγματική κοινωνία της Χίου, να μας αφορά η εξυπηρέτηση των τοπικών μεγαλοσυμφερόντων και των πολιτικών – πελατειακών σκοπιμοτήτων των γαλαζοπράσινων δυνάμεων;

 Οι γαλαζοπράσινες δυνάμεις εκείνες που με τις πολιτικές τους αποφάσεις και πράξεις και στην τοπική (αυτο)διοίκηση, διασφάλισαν τη μετατροπή της περιόχης σε βιομηχανική ζώνη. Που με την κατασκευή του βιολογικού καθαρισμού στην έξοδο του αεροδρομίου και την ευωδία που αυτός εκπέμπει, προσελκύουν νέους τουρίστες και ευχαριστούν σε καθημερινή βάση τα ρουθούνια μας. Των κατοίκων του Κονταρίου που είμαστε υποχρεωμένοι να αναπνέουμε πλέον το ευχάριστο καυσαέριο των συνεργείων (που βέβαια και αυτοί οι άνθρωποι τη δουλειά τους κάνουν και δεν ευθύνονται για το ότι οι τοπικές αρχές και κάποιοι “κτηματομεσίτες”-όρνεα  του νησιού, τους έσπρωξαν να ανοίξουν τα μαγαζιά τους στην περιοχή) σε καθημερινή βάση. Αυτοί που μας προσέφεραν το προνόμιο να απολαμβάνουμε την “περιττωματίλα” όλης της Χίου, ειδικά τις ζεστές μέρες του καλοκαιρίου. Εκείνοι δηλαδή που υποβάθμισαν σκόπιμα την περιοχή και τις ζωές των κατοίκων για να ρίξουν τις τιμές του τ.μ. και να ανοίξουν το δρόμο για τα μελλοντικά τους “αναπτυξιακά” σχέδια.

 Αγχώνονται και βιάζονται πλέον τόσο, οι κύριοι (πολιτικοί) υπεύθυνοι της κατάστασης αυτής, για το πότε θα ολοκληρωθεί το έργο επέκτασης του αεροδρομίου μετά και την τελευταία απόφαση του εφετείου, που σπεύδουν ταχέως να διασφαλίσουν την άμεση εύρεση των απαραίτητων κονδυλίων είτε από την κεντρική διοίκηση, είτε από περιφερειακούς πόρους και “κάλυψη”. Οι γαλαζοπράσινοι τοπικοί βουλευτάδες και τοπικοί άρχοντες του δήμου και της περιφέρειας φοβούνται τόσο μη χαθούν οι τελευταίες πια διορίες πραγματοποίησης της επέκτασης, που είτε στέλνουν επιστολές στον “τσεκουράτο” υπουργό συνεργάτη τους του ΛΑΟΣ Βορίδη, είτε τον συναντούν κατ’ ιδίαν, στα πλαίσια της συγκυβερνητικής συμφωνίας τους να ολοκληρώσουν το καταστροφικό τους για την κοινωνία (και την τοπική) έργο. Άλλοι πάλι από αυτούς στέλνουν επιστολές και εντολόχαρτα στην Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας να προβεί στις απαραίτητες ενέργειες για να προλάβουν τις διορίες και δίνουν εγγυήσεις για εξεύρεση έστω και λύσεων “ανάγκης” και μερικής απαλλοτρίωσης.

 Η δική μας η απάντηση, των κατοίκων της περιοχής, δεν μπορεί παρά να είναι μία. “Κύριοι” (και “κυρίες”), μπορεί εσείς να παίζετε τα πολιτικά σας παιχνίδια και να στήνετε τα πελατειακά σας κόλπα, να κοιτάτε πως θα τσεπώσουν κάποιοι και πως θα εξυπηρετηθούν τα τοπικά μεγαλοσυμφέροντα. Μπορεί να δίνετε εξετάσεις σε κάποιους και να συντηρείτε τη ρεμούλα, τα σκάνδαλα και τις μίζες, αλλά εμάς παίζονται τα σπίτια και οι ζωές μας. Και μπορεί εσείς να έχετε συνηθίσει να ξεπουλάτε δημόσια περιουσία, ζωές, δημόσια αγαθά και μαζί με τον τόπο σας και τους κατοίκους του, αλλά εμείς έχουμε άλλες αρχές και αξίες. Προφανώς και δεν έχουμε τα ίδια συμφέροντα και τους ίδιους στόχους. Για την ακρίβεια είστε απέναντί μας και θα μας βρίσκετε συνέχεια μπροστά σας. Αν νομίζετε πως θα τα καταφέρετε τόσο εύκολα, είστε γελασμένοι. Στον αγώνα αυτό θα πάμε μέχρι τέλους. Κι αν πάλι επιμένετε να θέλετε να κλέψετε τα σπίτια και τις ζωές μας, τότε «μολών λαβέ».

Βλάσης Δημητριάδης

κάτοικος Κονταρίου