Ένα μόνιμο και αγαπημένο καθήκον των δημοσιογράφων της εξουσίας, αυτών που επειδή τσεπώνουν χοντρές αμοιβές πρέπει να κηρύσσουν την λιτότητα και την υποταγή των εργαζομένων σε εργασιακές σχέσεις και αμοιβές που φέρνουν προς ανατολική Τουρκία, Κίνα ή και Μπαγκλαντές(γι αυτό πληρώνονται άλλωστε ), είναι να συκοφαντούν την Δημοκρατία και τις κατακτήσεις της.
Ο σκοπός τους είναι να συνηθίσουμε να θεωρούμε πιο χρήσιμα τα αυταρχικά καθεστώτα των χωρών αυτών. Σαν μονόδρομο πιο χρήσιμο και ασφαλή! από τους δημοκρατικούς αγώνες και αγωνίες.
Γι αυτό εδώ και χρόνια κατηγορούν όλες τις πολιτικές και κοινωνικές κατακτήσεις της Μεταπολίτευσης: την ανάπτυξη του αγωνιστικού συνδικαλισμού ,τη σχετικά ελεύθερη ενασχόληση των πολιτών με τα κοινά, την πολιτικοποίηση που γεννήθηκε από το αντιδικτατορικό κίνημα, τις ευαισθησίες και τα όνειρα για μια κοινωνία πιο δίκαιη, για ένα μέλλον πιο φωτεινό.
Αντί να θεωρείται αιτία όλης της σημερινής κατάντιας και αφόρητης κοινωνικής αδικίας η υποχώρηση αυτών των κατακτήσεων, η αφυδάτωση του νοήματός τους και εν τέλει η ήττα τους από την ιδεολογία του ατομισμού και την πρακτική του κέρδους, ξεδιάντροπα μας λένε ότι φταίει που δεν γίναμε τόσο γρήγορα προσαρμοστικοί και εμμένουμε σε αναχρονιστικές ιδέες, όπως ανθρωπιά, αλληλεγγύη ,ισότητα, γενναιοδωρία, ανιδιοτέλεια, κοινωνική δικαιοσύνη. Κατηγορούν συνολικά την πολιτικοποίηση που υπήρξε εκείνη την περίοδο.
Επί χρόνια οι παπαγάλοι της εξουσίας αγιοποιούν το κέρδος και την εκμετάλλευση των εργαζομένων. Αυτά προβάλλονται εδώ σαν ατμομηχανή της συλλογικής ευτυχίας! Τώρα όμως που η κρίση πολιτικοποιεί εκ νέου την μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας η πολιτική μπορεί να γίνει άμεσα επικίνδυνη για τα αφεντικά. Γιατί ,μας βάζει να στοχαστούμε εκ νέου, για το πώς φτάσαμε ως εδώ και τι πραγματικά αξίζει στη ζωή μας, πέρα και κόντρα στις ανοησίες και τις ασχήμιες που μας σερβίριζαν ως ατομική επιτυχία. Αυτή η νέα πολιτικοποίηση μπορεί να γίνει επικίνδυνη γιατί παράγει πολιτική από τα κάτω: Από τις ανάγκες τις δικές μας δηλαδή των εργαζομένων ,των ανέργων, των συνταξιούχων, των άστεγων, των απελπισμένων, των περιφρονημένων ως συντεχνιών και μειονοτήτων που όλοι μαζί συγκροτούμε μια μεγάλη πλειοψηφία που μπορεί να φτάνει το 70% ή και 80% του πληθυσμού! Γι αυτό τώρα οι άνθρωποι της εξουσίας χτυπούν τις δημοκρατικές δυνατότητες .Αποφεύγουν τις εκλογές όπως ο διάολος το λιβάνι γιατί δεν έχουν τίποτα κοινωνικά δίκαιο να προτείνουν. Γιατί τα αφεντικά και τα κόμματα του μνημονίου δεν αντέχουν την κοινωνική συζήτηση τον κοινωνικό αντίλογο.
Γι αυτό συκοφαντούν την δημοκρατική δυνατότητα και τα όπλα της: τις πολιτικές συλλογικότητες που απαιτούν κοινωνική δικαιοσύνη και θεωρούν αιτία των δεινών την εκμετάλλευση της εργασίας. Συκοφαντούν, γιατί φοβούνται, τις κοινωνικές κινητοποιήσεις και τις δυνάμεις τις Αριστεράς που στέκονται στο πλάι τους
Και θέλοντας να τις εμποδίσουν χυδαιολογούν για τα οικονομικά των πολιτικών κομμάτων. Ότι στοιχίζουν πολύ και σε καιρούς λιτότητας είναι πρόκληση η χρηματοδότησή τους από τον προϋπολογισμό του κράτους. Ας δούμε λοιπόν τι στοιχίζουν!
Σύμφωνα με στοιχεία του υπουργείου εσωτερικών το 2011 δόθηκαν συνολικά στα πολιτικά κόμματα 60.000.000(εξήντα εκατομμύρια) ευρώ.
Σε μία χώρα που το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν (ΑΕΠ) ανέρχεται, με όλο το στραπάτσο της κρίσης που το μείωσε κατά 15%, σε 220.000.000.000 (220 δισεκατομμύρια)ευρώ, το ποσοστό της χρηματοδότησης των κομμάτων επί του ΑΕΠ είναι περίπου 2,7 ευρώ ανά δέκα χιλιάδες ευρώ. Δηλαδή ένας πολίτης με ετήσιο εισόδημα 20.000 ευρώ θα πληρώσει 5,4 ευρώ το έτος αυτό για την λειτουργία όλων των πολιτικών κομμάτων
Όσο 30 τσιγάρα ή 2 καφέδες.
Οι λεβέντες-ισσες της κυβέρνησης των καθεστωτικών ΜΜΕ δεν μας λένε ποτέ βέβαια τίποτα για το κοινωνικά δίκαιο ή άδικο του κέρδους. Θεωρούν απόλυτα θεμιτό ότι μπορεί μια μεγάλη επιχείρηση μπορεί να έχει πολλαπλάσια της ετήσιας χρηματοδότησης των κομμάτων, κέρδη.
Απ την άλλη, τα κόμματα της εξουσίας έχουν και άλλες πηγές: τους σπόνσορες επιχειρηματίες που τους χρηματοδοτούν για να περνάνε τα νομοσχέδια που θέλουν στη βουλή..Να περνάνε νομοσχέδια με φοροαπαλλαγές γι αυτούς που σημαίνει να κλείνουν νοσοκομεία και σχολεία, να μην έχουμε φάρμακα, νομοσχέδια σαν αυτό που ο τραπεζίτης- δικτάτορας Παπαδήμος ετοιμάζει για μείωση των βασικών μισθών, νομοσχέδια για χάρισμα των οφειλών στα ασφαλιστικά ταμεία και επομένως και άλλο κόψιμο των συντάξεων!
Όμως όπως έχει ειπωθεί ακόμη και από τον Τσώρτσιλ“…. η δημοκρατία είναι το χειρότερο πολίτευμα, με την εξαίρεση όλων των άλλων που έχουν δοκιμαστεί.»
Και αυτή την κολοβωμένη ,αυτήν τη δημοκρατία υπό αίρεση, οφείλουμε να υπερασπιστούμε διευρύνοντάς την, δίνοντας έστω το αντίτιμο ενός ή δύο καφέδων ετησίως ο καθένας μας. Για όλα τα κόμματα. Ακόμη και για αυτά που δυστυχώς τα παίρνουν από τα αφεντικά (δηλαδή τα κόμματα της μνημονιακής πλέον εξουσίας). Γιατί πέραν αυτών υπάρχουν πολιτικές συλλογικότητες μακριά από σπόνσορες και σε κόντρα με τα αφεντικά. Είναι τα κόμματα της αριστεράς που, εκτός από την δημόσια χρηματοδότηση που τους αναλογεί, δεν έχουν άλλους πόρους παρά από το υστέρημα των μελών τους, που κι αυτό πιέζεται πολύ. Και δεν επαρκεί για να βγάλεις μια προκήρυξη, να οργανώσεις μια συγκέντρωση, να κυκλοφορήσεις ένα έντυπο, να έχεις ένα χώρο γραφείων, να πληρώσεις τα τηλέφωνα να καλύψεις εντελώς απαραίτητα έξοδα . Είναι λοιπόν ανάγκη της δημοκρατίας η χρηματοδότηση των πολιτικών συλλογικοτήτων. Γιατί αν καταργηθεί (η χρηματοδότηση ), τότε οι δυνατότητες των φορέων της εξουσίας ,που θεωρούν φυσικό να τα παίρνουν και τα παίρνουν από τους επιχειρηματίες, θα είναι συντριπτικά μεγαλύτερες από αυτές των συλλογικοτήτων της δικιάς μας πλευράς. Η χρηματοδότηση είναι αναγκαία για να έχουμε την υλική δυνατότητα να αντιστεκόμαστε στα κόμματα των επιχειρηματιών που θέλει ο κ Πάγκαλος!
Για να χτυπήσουμε αποτελεσματικά την πηγή όλων των δεινών: αυτή τη μορφή κοινωνικής οργάνωσης που παράγει την αδικία, να χτυπήσουμε το νόμο του κέρδους.
Γιατί η μόνη δημοκρατική δυνατότητα είναι ο σοσιαλισμός του 21ου αιώνα.
