Σάββατο τέσσερεις του Αυγούστου 2012
Όλα ξεκίνησαν με μια ευχή στο δρόμο της ελπίδας αλλά και της οδύνης της ζωής Καθώς Κινήσαμε πρωί με τον ήλιο να βάφει τις γκρίζες πέτρες τριανταφυλλιένες και τον ουρανό στο χρώμα του ροδιού… Πήραμε τον ανήφορο για τη Συκιάδα ….ένα χωριό ..ένα κοπάδι σπίτια.. ψηλά στα αγνάντεμα της θάλασσας ..της Ιωνίας ΤΗΝ ευχή άρχισε να την συνεπαίρνει μια ιδιαίτερη ανάταση καθώς φως
ιλαρον της ανατολής βάφει και λαβώνει… την ματιά μας που
ανυψώνεται τ’ ανήφορου
Κι η ευχή,.. μεταλλάχτηκε σε προσευχή όταν φθάσαμε ψηλά σε μια κορφούλα λίγο έξω από το χωριό…. Όπου στέκει….. ντυμένη στο φως….. μια μικρή νεόκτιστη ……βυζαντινή εκκλησιά Φθάσαμε…..
……………στον περίβολο
Στο βάθος σαν μάννα στους γάμους της κόρης της ήταν η χωριο-εκκλησιά του Αη Γιάννη του Βαπτιστή της Κυδιαντας βυθισμένη μέσα στη σιωπή των πρίνων των πεύκων και των κυπαρισσιών που την αγκαλιάζουν Ο αρχιερέας οι ιερείς οι ιεροψάλτες και το εκκλησίασμα έξω από την νέα εκκλησία την λουσμενη στο φως .
Τελούνται τα θυρανοίξια
Ο Αρχιερέας μπροστά στην είσοδο λάμπει μέσα στα επίσημα άμφια του.
Κουβαλά στους ώμους του τις ευχές και τις δεήσεις όλων, διευθύνοντας το τυπικόν αλλά και το ουσιαστικόν της τελετής.
Όταν ό ήλιος άρχισε να πυρπολεί και να σκοτώνει τα χρώματα σιγα σιγά
εισήλθαμε στην εκκλησία Και αφού ολοκληρώθηκε με κάθε λεπτομέρεια
σε πλήρη κατάνυξη η τελετή των εγκαινίων,.. σαν αποκορύφωμα….
ετελέστηκε η πρώτη …….Θεία Λειτουργία.
Γύρω στις έντεκα και τέταρτο άρχισε η κατάβαση από το χωριό κι νέα εκκλησιά έμεινε μια μικρή προσευχή στα μάτια μας καθώς η απόσταση,..
την μικραίνει και το δυνατό φως του καλοκαιριάτικου πρωινού την σβήνει.
Οι προσευχές μας όμως αχνίζουν ακόμη.
Γίνονται θυμίαμα φωτεινό που ανεβαίνει πνιγμένο από την διάθλαση προς τον καταγάλανο ουρανό.
Μέσα στο αχνό διάφανο οι ελπίδες και τα παράπονα των άγιων ψυχών που πέρασαν από τον τόπο προσπαθούν να χαϊδέψουν τις ψυχές των νέων που ξοδεύουν ακόμα τη ζωή τους σπάταλα κι απερίσκεπτα στις αγορές της αυταρέσκειας και του εγωισμού Η σιωπή της παρουσίας τους φωνάζει πενθούσα κι ωρυομένη.
Τα χρώματα πεθαίνουν στο έντονο φως τα άνθη χυνουν το χρώμα τους στη γη Κι ουρανός ένας ουρανό γαλαζόχρυσος του ζεστού αυγουστιάτικου ήλιου προσπαθεί να πει ένα παραπονιάρικο γαμήλιο αμανέ ψάχνοντας μάταια να βρει τα προσήκοντα για την περίσταση δάκρυα.
Μανώλης Φύσσας
Διαφήμιση
