Σε αναζήτηση προτύπων
του Παύλου Π. Καλογεράκη
Διευθυντή Εκπαίδευσης ε.τ.
Ομιλία στην ετήσια εορταστική εκδήλωση των Εφέδρων Αξιωματικών, Φώτα 2013
Το κύριο ερέθισμα για να γραφτούν τούτα τα λόγια ήταν μια συζήτηση που έγινε στο φυλάκιο των Ψαρών, κατά την επίσκεψή μας εκεί τον περασμένο Σεπτέμβριο. Η συζήτηση ήταν ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα και αναλυτική θα έλεγα μιας και η παραμονή μας εκεί κράτησε κάποιες ώρες και, όντας Σάββατο, υπήρξε η δυνατότητα στα πλαίσια ενός ευγενέστατου και πλούσιου κεράσματος εκ μέρους του Τάγματος ,να δοθεί η ευκαιρία αυτής της τόσο ενδιαφέρουσας ανταλλαγής απόψεων.
Τα φανταράκια, ας το ξέρουν οι μεγαλύτεροι που πήγαν στρατό πριν από κάμποσες δεκαετίες, , είναι τώρα παλικάρια με πολλές γνώσεις, αρκετές κοινωνικές εμπειρίες, ισχυρή παρρησία, έχουν άποψη και κυρίως έχουν το θάρρος της γνώμης.
Έτσι, μετά τα πρώτα λεπτά της ανταλλαγής πληροφοριών για τον τόπο καταγωγής και τις σπουδές τους, ήλθε και η κουβέντα στην επαγγελματική τους αποκατάσταση και τις σημερινές κοινωνικές και οικονομικές δυσκολίες. Βλέπετε, ήταν και τότε η εποχή των μεγάλων πολιτικών και κοινωνικών προβληματισμών.
Δεν κάναμε πολιτική κουβέντα αλλά αυτό που άναψε την συζήτηση και την διατήρησε σε επίπεδο υψηλό, ήταν η στιγμή που ένα παλικάρι, το οποίο δεν θα τόλεγε κανείς «σπουδαγμένο», είπε: «χρειαζόμαστε πρότυπα. Πώς να ζήσουμε εμείς οι νέοι χωρίς πρότυπα με όλα αυτά που βλέπουμε και ζούμε!»
Ακολούθησε μια στιγμή απόλυτης σιωπής.
– Γιατί, ο Πλαστήρας δεν μας κάνει! Ήλθε μια απάντηση με υπονοούμενα από κάποιον. Ήρωας πολέμου, αργότερα Πρωθυπουργός, κι΄ όμως στο στρατιωτικό του ράντζο πέθανε.
– Ο Καποδίστριας που φράγκο δεν πήρε από τα Ελληνικά ταμεία σίγουρα και αυτός δεν μπορεί να μας εμπνεύσει; Άσε που τον σκότωσε η ίδια του η ράτσα! Μια δεύτερη απάντηση σε σχόλιο άλλου της παρέας.
– Για σημερινούς μιλάμε τώρα. Όχι για προϊστορικούς! Ήλθε η συμπλήρωση του μέχρι τότε σιωπηλού.
– Τότε, δείτε τον Αναστάσιο της Αλβανίας. Καθηγητής Πανεπιστημίου και απεφάσισε να πάει για ιεραποστολή στην Αφρική. Θα μπορούσε να διδάσκει στη Σορβόνη με δόξες και τιμές και εκείνος πήγε να ταΐζει ορφανά. Αντί να πάρει σύνταξη και να ευχαριστηθεί μια θέση στην Ακαδημία Αθηνών στα ζεστά και τις ανέσεις πήγε να αναστηλώσει την Αλβανία. Τι πιο κορυφαίο πρότυπο!
Η συζήτηση κράτησε για πολύ και λέχθηκαν πολλά .
Η νεολαία μας λοιπόν ζητά πρότυπα για να διδαχθεί αλλά κυρίως για να στηριχθεί και να πιστέψει ότι το μέλλον της βασίζεται σε γερά θεμέλια αξιών που υπηρετούνται ευλαβικά από συμπατριώτες. Θέλει τους μεγάλους θεσμούς, την εκκλησία, τη δικαιοσύνη, την πολιτική, τον στρατό, την εκπαίδευση να είναι ακέραιοι πρωταγωνιστές της κοινωνικής ζωής και πρωτοπόροι κλέους και οράματος.
Τόπε ένα φανταράκι με όλο το θάρρος: «Τον στρατό δεν τον συμπαθώ καθόλου, αλλά παραδέχομαι ότι είναι ίσως ο καθαρότερος θεσμός σήμερα στην Ελλάδα».
Η νεολαία μας ζητά πρότυπα για να νοιώσει περήφανα για τον τόπο της. Δεν αρκούν οι ιστορικές μεγάλες δόξες του παρελθόντος και τα φώτα του αρχαίου πνεύματος που πρωτοέλαμψαν στην Ελληνική γη. Ούτε ακόμα και τα προχθεσινά κατορθώματα του γένους δεν μπορούν να μετρήσουν στα μάτια των νέων, εάν οι σημερινές αρχές και αξίες δεν συμπορεύονται με εκείνο το πύρωμα της καρδιάς και του πνεύματος.
Θέλει τους ηγήτορες αγνούς, αληθείς, εργατικούς, ταπεινούς, άξιους και συγκαταβατικούς γιατί περίσσεψε στον τόπο μας ο λαϊκισμός και η ψεύτικη ρητορεία.
Θέλει τους πνευματικούς ηγέτες κλήρο και εκπαιδευτικούς, δρώντες ανιδιοτελώς να συμμετέχουν στην καθημερινή βιοπάλη και τις ανάγκες του λαού.
Οι νέοι, τα πλέον ανεξάρτητα μυαλά, θέλουν τη δικαιοσύνη πραγματικά ανεξάρτητη για να νοιώθουν ότι θα ζήσουν σε μια πατρίδα στέρεη, με κοινωνική συνοχή και αποδοχή του δικαίου.
Οι νέοι, οι πιο δίκαιοι κριτές θέλουν μια κοινωνία θεσμοθετημένης αντικειμενικής αξιοκρατίας για να πιστέψουν ότι οι κόποι τους θα αμειφθούν σωστά και τότε θα μπορούν να αποδεχθούν ρωμαλέα και τις αποτυχίες τους.
Οι νέοι έχουν ανάγκη από πρότυπα.
Όμως, πρότυπο μπορεί να γίνει ο καθένας και στον τομέα του. Στον τόπο του, στο χώρο δουλειάς του, στον κοινωνικό του περίγυρο.
Εάν πιστεύεις στην μεγάλη αξία αυτού που κάνεις και στο ότι αυτή και μόνη η εργασία σου ή η σωστή επιτέλεση του καθήκοντός σου μπορεί να φέρει την μεγάλη ανατροπή, τότε μπορεί να γίνεις υπηρέτης της Πατρίδας υπηρετώντας τον άλλον, να αναδειχθείς υπηρέτης του Έθνους εσύ ο απλός έννομος πολίτης υπηρετώντας την κάθε κοινωνική ανάγκη. Τότε θα νοιώθεις περήφανος για τον Τόπο σου, για το ότι είσαι Έλληνας. Εσύ, ο άγνωστος μεσ΄ τα εκατομμύρια ανθρώπων θα είσαι ένα ανεκτίμητο διαμάντι προσφοράς και χωρίς να το καταλάβεις έχεις γίνει και εσύ ένα πρότυπο.
Ας σταματήσει επιτέλους το «φαίνεσθαι», δηλαδή το θεαθήναι, να υπερισχύει του «είναι» δηλαδή της ουσίας. Ας προσεχθεί η δουλειά και ας δοθεί ο δημόσιος λόγος στις εκατοντάδες λαμπρά μυαλά που κυκλοφορούν μεταξύ μας τα οποία διαθέτουν αγνή καρδιά και καθαρό μυαλό για να αναδειχθεί η πραγματική ταυτότητα του Έλληνα. Τότε θα παρουσιαστούν πολλά πρότυπα και πολλές κοινωνικές ανατάσεις σε δεκάδες τομείς.
Ας ρίξουμε στον καιάδα της ανυποληψίας τον κάθε ανίκανο διαχειριστή του δημοσίου χρήματος ή το κάθε αρπακτικό της κοινωνικής ευημερίας που έχει ως μόνο και κυρίαρχο στόχο το δικό του αποκλειστικό συμφέρον χάριν της δικής του μόνο ευτυχίας, χωρίς το ελάχιστο αίσθημα ντροπής και κοινωνικής ευθύνης.
Τι ενώνει το Έθνος μας; Η Ιστορία του, ο πολιτισμός του, οι διαχρονικές αξίες ως κοινωνικό σύνολο αλλά αναντίρρητα και η καθημερινή βιωτή του καθενός. Θα δικαιούται λοιπόν να νοιώθει ο καθένας μας περήφανος για την Ελλάδα του μόνο αν μπορεί να είναι ή να μοιάσει και εκείνος σε κάποιο πραγματικά υπέροχο και αξιόλογο πρότυπο που μπορεί να είναι ακόμα και ο διπλανός του.
Π.Κ.
