Αναφορά στο Αλβανικό Έπος του ‘40
Από την αυτοθυσία του 1940 στο σημερινό ΕΓΩ
Του Παύλου Καλογεράκη
επίτιμου Διευθυντή Εκπαίδευσης
Οι προχθεσινές εφημερίδες έγραφαν ξεκάθαρα: η εποπτεία της Ελλάδας, έστω και χωρίς την τρόικα, θα συνεχιστεί μέχρι το 2040! Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο τα αφεντικά θα μας επιβλέπουν μέχρι τότε! Άραγε, 100 χρόνια μετά το ηρωικό Έπος του ΄40 θα ξαναγιορτάσουμε μια «απελευθέρωση»; Πώς τα καταφέραμε Θεέ μου τόσο χάλια; Δηλαδή, ο πατέρας άδικα πάλευε στα βουνά τον φασισμό και τον ναζισμό για να έχομε μια Πατρίδα με αξιοπρέπεια; Με τί μούτρα, γιορτάζουμε τη μνήμη των παλικαριών που άφησαν την τελευταία τους πνοή στα Αλβανικά βουνά;
Εκείνοι που χειρίστηκαν τις τύχες του τόπου τόσα χρόνια φαίνεται ότι δεν είχαν πατέρα στην Αλβανία! Ή λησμόνησαν την αυτοθυσία του πολύ γρήγορα. Μπορεί και να μην γνώρισαν πείνα και κατοχή. Ή να τους γυάλισε η ζωή της μεγαλοαστικής τάξης! Κανείς δεν τους δίδαξε το νοικοκυριό και την οικονομία. Ίσως να μην είχαν δουλέψει ούτε ένα μεροκάματο. Τα δανεικά τα μοίρασαν άφρονα στους κομματικούς ημετέρους για να τα τρων σε λούσα και στα ξενυχτάδικα «πολιτιστικά» κέντρα. Δίδαξαν με ιδιαίτερη μαεστρία την φιλοσοφία του ΕΓΩ. Και αρκετοί απεδείχθησαν σ΄ αυτό υπέροχοι μαέστροι και άριστοι μαθητές.
Αυτό δυστυχώς συνεχίζεται να είναι το δράμα μας και σήμερα: Η απόλυτη ικανοποίηση του ΕΓΩ. Και δεν αναφερόμαστε μόνο στην ηθικότητα αλλά στην πλήρη στρέβλωση της οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής ζωής: Αμέτρητα μισοτελειωμένα δημόσια έργα γιατί οι συμφωνίες κάτω από το τραπέζι …σύννεφο. Εκφυλισμός της δημόσιας διοίκησης και εκπαίδευσης γιατί …ακόμα ψάχνομε, εδώ και τριάντα χρόνια, σύστημα αξιολόγησης στελεχών του δημοσίου. Χιλιάδες τα παραδείγματα! Το κύριο έργο των εκπροσώπων του λαού αντί της αναπτυξιακής στόχευσης και της ενδυνάμωσης του κράτους δικαίου, είναι αυτό της πελατειακής ικανοποίησης. Τώρα όλοι μαζί ζούμε σε ένα κράτος που είναι ουσιαστικά μία αποικία χρέους.
Όμως , πρέπει να διατηρήσουμε την περηφάνια μας! Οι αγώνες των γονιών μας δεν έγιναν για τούτο το ρεζιλίκι. Πρέπει να αναζητήσουμε έναν σταθερό ιστό αξιών για να κάνομε την έπαρση της αναγεννησιακής μας αισιοδοξίας. Και είναι το εξής απολύτως πολύ απλό: Η μέχρι κοινωνικής αυτοθυσίας επιτέλεση του καθήκοντος από τον καθέναν μας, ως πολίτες μιας χώρας την οποία υπεραγαπούμε και θέλουμε να την παραδίδουμε σε κάθε επόμενη γενιά όχι απλώς αλώβητη αλλά και πολύ πιο δυνατή. Τούτο είναι αναγκαίο να το απαιτούμε και από τον κάθε συμπολίτη μας. Και αυτές οι αξίες ΔΕΝ βάζουν πρώτα το ΕΓΩ στον κοινωνικό στίβο.
Είναι αδήριτη ανάγκη να αποτάξουμε τους όποιους άχρηστους που μας οδήγησαν ξεδιάντροπα στην κοινωνική και οικονομική καταστροφή και τον μαρασμό και να ακολουθήσουμε τον δρόμο που μας δείχνουν οι ήρωες παππούδες μας του Αλβανικού Έπους!
