Από τη μια στιγμή στην άλλη, μέσα σε 5 λεπτά όλα τελειώνουν.
Μια αιτία, ένα βραχυκύκλωμα, μια σπίθα, και όλα γίνονται στάχτη….
Όλα. Μονάχα τα τέσσερα ντουβάρια, τα μωρά παιδιά σου, τη γυναίκα σου, το σκυλάκι και 2 συρτάρια με ρούχα, ότι που πρόλαβες να πάρεις….
Όλα- όλα τα υπόλοιπα, οι κόποι μιας ζωής, οι αναμνήσεις, ό,τι εδώ και χρόνια είχες μαζέψει, όλος ο βιός σου, όλα-όλα στάχτη.
Εσύ και το τίποτα σε χρώμα κατάμαυρο, μέσα σ’ αυτούς τους μαύρους καιρούς, δίχως δουλειά αφού την οικοδομή την έχουν πεθάνει.
Μέσα σε ένα σκληρό Χειμώνα, σε μια Ελλάδα που πεθαίνει, σε μια Ελλάδα που δεν έχει τίποτα να σου πει, να σου προσφέρει παρά μόνο να σου ζητά να της προσφέρεις….
Ένα σπίτι ολοσχερώς κάηκε. Όχι δεν αποτελεί είδηση. Δεν αποτελεί πλοίο φλεγόμενο στο γυαλί της καθημερινότητας για να παρελάσουνε πολιτικοί ηθοποιοί. Εδώ υπάρχει μόνο σιωπή, μια σιωπή ανυπέρβλητου μεγαλείου από ανθρώπους που δέχονται το κτύπημα της μοίρας με απόλυτη αξιοπρέπεια… Με μια τοπική αυτοδιοίκηση απόμακρη, αφού κάποιοι Ανθέλληνες φροντίσανε να διαλύσουνε με Καποδιστριακές και Καλλικρατικές διαδικασίες…
Πλέον μονάδα στο άπειρο σε μια Ελλάδα που δεν έχει τίποτα να σου δώσει θα πρέπει ξανά να παλέψεις… Μόνη διέξοδος, η ξενιτιά……………….
Χίος σε σένα μιλώ.
Καλή σου μέρα.
του Αντώνη Τσατσαρώνη, από σελίδα κοινωνικής δικτύωσης
