Είμαι βουλευτής σε ένα νησί.
Στις 7 το βράδυ μπαίνω στο βαπόρι για να είμαι το πρωί στην Αθήνα,έχει τριήμερη συνεδρίαση η Βουλή.
Μόλις φτάσω Πειραιά,παίρνω το τρένο,αλλάζω με το Μετρό και σε μισή ώρα είμαι Σύνταγμα.
Αργά το βράδυ,χαράματα σχεδόν που τελειώνει η συνεδρίαση παίρνω ένα ταξί και με πάει στο ξενοδοχείο που πληρώνει το κράτος για μένα.
Όταν τελειώσει η συνεδρίαση,για να ξανακατέβω Πειραιά,παίρνω το Μετρό και το τρένο ανάποδα,αν έχει σταματήσει κατεβαίνω στο κάτω μέρος της Πλατείας Συντάγματος και παίρνω το πράσινο λεωφορείο για Πειραιά,περνά κάθε μια ώρα.
Στο μετρό,στα ταξί,στα λεωφορεία και τα βαπόρια ακούω τι σχολιάζουν οι πολίτες αυτής της χώρας,ακούω βάσανα και προβλήματα.
Στο νησί μου δεν χρειάζομαι αυτοκίνητο για μες τη πόλη,όλα ένα τέταρτο με τα πόδια είναι,σταματώ κιόλας να μιλήσω με ψηφοφόρους μου.
Στα χωριά πάω με το ΚΤΕΛ για να καταλάβω τί ζουν και πώς μετακινούνται και οι γέροντες και άλλοι που ζουν στα χωριά.
Δεν βρίσκω κανένα λόγο να έχω αυτοκίνητο βουλευτικό για να με πηγαινοφέρνει μπρος πίσω,έχω αξιοπρέπεια από μόνος μου και δεν έχω ανάγκη ψεύτικα πρεστιζ βουλευτικά.
της Sofia Lampiki, από το face book
ΦΩΤΟ: ethnos.gr
