Σε μια αυλή Καμπούσικη με τη γαλήνη που ο χώρος προσφέρει, και τον αέρα στιγμές -στιγμές να περνά από τα φύλλα των δέντρων φέρνοντας τη μαγευτική μυρωδιά από τα εσπεριδοειδή, έχει στηθεί το σκηνικό. Η γαλήνια γλώσσα του Παπαδιαμάντη ρέει αβίαστα, και κάπου από μακριά έρχονται οι ήχοι από το λαούτο την κιθάρα το βιολί… Ο θίασος με “ψυχή” το Γιώργο Μπινιάρη ετοιμάζεται. Η πρώτη παράσταση δίνεται την Παρασκευή, 23 Ιουλίου, στις 9.00 το βράδυ στο Θερινό Δημοτικό θέατρο Καστρομηνά (μέχρι και τις 25 Ιουλίου). Στη συνέχεια θα ακολουθήσει περιοδεία στα χωριά της Χίου.
Το ρεπορτάζ της Αγγελικής Χατζηδημητρίου δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ.
Έτσι ετοιμάζεται η παράσταση ” Τα Ρόδα της Αυγής ” του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη. Πρόκειται για δύο ερωτικές θαλασσινές ιστορίες του σπουδαίου Σκιαθίτη λογοτέχνη, που διάλεξε ο Γιώργος Μπινιάρης για δυο λόγους όπως μας λέει. Επειδή αγαπά πολύ τον Παπαδιαμάντη και γιατί ταιριάζουν βαθιά στο τοπίο του Αιγαίου στις συνήθειες και τις παραδόσεις της χώρας μας που χάνονται. Είναι κείμενα που μιλούν για τον καημό της αγάπης, μιλούν με μια βαθιά κατανόηση για τον άνθρωπο και τις αγωνίες του. Άλλωστε με Παπαδιαμάντη είχε πρωτοέλθει στη Χίο την άνοιξη του 1998 στη Νέα Μονή με τους μαθητές του από το εργαστήριο στην Αθήνα όπου είχαν παρουσιαστεί τα Πασχαλινά διηγήματα του Παπαδιαμάντη.
Ανάμεσα στις πρόβες βρήκαμε σχεδόν όλο το θίασο. Τρεις γενιές μαζί, που μπορούν και επικοινωνούν μέσα από τη γλώσσα του Παπαδιαμάντη που την εκφέρουν με ένα πάρα πολύ όμορφο τρόπο και που λειτουργούν σαν συγκοινωνούντα δοχεία συναισθημάτων και εμπειριών.
Καθώς όλοι κάθισαν γύρω από το δάσκαλό τους ξεδιπλώνουν τις σκέψεις τους για την παράσταση για τα μηνύματα της για τις ανθρώπινες σκέψεις, ξεκινώντας πρώτα- πρώτα από τους “Βενιαμίν” του θιάσου:
Παντελής Χαρίτος-Φραγκάκης: ” Όταν μου πρότειναν να παίξω στο θέατρο το δέχτηκα με μεγάλη χαρά επειδή μου αρέσει να διαβάζω λογοτεχνία, τα διηγήματα του Παπαδιαμάντη, μου αρέσει ο τρόπος γραφής του και η γλώσσα του. Σε σύγκριση με τον τρόπο που κάνουμε τα διηγήματά του στο σχολείο εδώ μου αρέσει περισσότερο γιατί μπορείς να το διηγηθείς με κινήσεις και με τραγούδι.”
Νικολής Παντελίδης: ” Είναι μια γλώσσα διαφορετική από τη Χιώτικη αλλά είναι τόσο πλούσια, τόσο όμορφη και τόσο θαυμάσια που ο καθένας μπορεί να την αγαπήσει. Έμαθα πολλά για το θέατρο και για τη φιλία. Είδα ότι μπορούν να ταιριάξουν και τρεις διαφορετικές ηλικίες. Ήταν πολύ χρήσιμη και ωραία εμπειρία και πιστεύω ότι σπάνια θα ξαναβρούμε τέτοιες εμπειρίες στη ζωή μας πια”.
Μαρία Ρεβελάκη: “Είναι δύσκολη η γλώσσα για όσους δεν έχουν ακούσματα τέτοιους είδους. Όμως έχει τόσο δυνατές εικόνες που ειδικά αν κάνεις τη δουλειά του ηθοποιού -που πρέπει να δεις αυτές τις εικόνες για να μπορείς να αποδόσεις το κείμενο- τότε τις περνάς και στο κοινό χωρίς η γλώσσα να είναι εμπόδιο”.
Γιάννης Τσουμπαριώτης: “Είναι κρίμα να χάνεται αυτή η γλώσσα, να χάνονται αυτά τα κείμενα . Για τη γλώσσα ήθελα να λάβω μέρος στην παράσταση. Ως προς το έργο, μακάρι να μπορούσαν να συμβούν αυτά που ο Παπαδιαμάντης έγραψε στη σημερινή εποχή όπου ο ένας προσπαθεί να φάει τον άλλο. Στον Παπαδιαμάντη δεν συνέβαιναν αυτά”.
Γιώργος Μαυρογιάννης: ” Έχω χαρεί τόσο πολύ για αυτά που μαθαίνουμε όλοι μας. Βλέπω ότι ζωντανεύουν πράγματα που υπάρχουν πάντα. Ο Παπαδιαμάντης μιλά για τον έρωτα, τον πόνο της αγάπης, τον πόνο του κόσμου, την ομορφιά της φύσης, την ομορφιά της ψυχής και του σώματος, τη θάλασσα… Για όλα αυτά τα πράγματα που ζούμε κάθε μέρα αλλά και για την σκληρότητα της κοινωνίας για τον τρόπο που τα πιο τρυφερά αισθήματα μπορούν να συντριβούν. Ο Παπαδιαμάντης ζει και σήμερα. Δεν είναι τίποτα παλιό που θα πρέπει να τον σπουδάσεις “
Αρκαδία Ψάλτη: “Είναι μεγάλη χαρά κι έμπνευση να δουλεύω με το Γιώργο Μπινιάρη. Μου έχει δώσει την ευκαιρία να έρθω σε επαφή με έναν άλλο λόγο, που δεν είναι καθημερινός και συνηθισμένος. Οι λέξεις είναι ο κόσμος μας. Μου έχει διευρύνει λοιπόν τον κόσμο μου κι ελπίζω να είναι για τους θεατές μια τέτοια εμπειρία”.
Πάρις Ξυνταριανός: ” Είμαι μαθητής Λυκείου. Όταν μου δόθηκε η ευκαιρία πίστευα ότι έπρεπε να την αρπάξω. Από τη στιγμή που κάποιος διαλέγει κάτι τέτοιο δεν υπάρχει κανένα όριο κι ας είναι δύσκολη η γλώσσα κι ας θέλει κούραση και χρόνο. Αν κάνεις κάτι που αγαπάς τότε όρια δεν υπάρχουν. Αγαπάμε τόσο πολύ αυτό που γίνεται που δεν καταλαβαίνουμε τη δυσκολία του”.
Δημήτρης Κουτσουράκης: “Πρώτη φορά παίζω Παπαδιαμάντη. Στο ρόλο μου γίνομαι ναύτης για κάποια κοπέλα που βλέπω στη γειτονιά. Αυτό που νιώθει ο νέος είναι σαν αυτό που ζούμε στην παιδική μας ηλικία, αυτόν τον έρωτα που σε κάνει να λειτουργείς κάπως αυθόρμητα. Υπάρχει το αίσθημα της αγάπης, το αίσθημα της θάλασσας, μυρίζει Χίος”.
Μαρία Λούρου: “Είμαστε μια πολύ όμορφη ομάδα και είναι ένα δώρο πραγματικά για μένα που μου έχει δώσει πολύ δύναμη. Όσο μπόρεσα ένιωσα αυτό το ρόλο – μέσα από αυτόν κάνει μια καταγγελία ο Παπαδιαμάντης- και μου έχει δώσει δύναμη στην προσωπική μου ζωή”.
Αυγούστα Λυκουρίνα: “Η μεγάλη χαρά είναι ότι θα γυρίσουμε στα χωριά. Αυτό που ζεις εκεί δεν το ζεις πουθενά. Επιστρέφεις στις πραγματικές διαστάσεις. Γνώρισα όμως κι ανθρώπους μέσα στην ομάδα που είναι μαλάματα”.
Ο λόγος και οι σκέψεις κυλούσαν και βεβαιώνουν την συνειδητή επιλογή του Γιώργου Μπινιάρη να επανέρχεται ξανά και ξανά στον Ερωτόκριτο, στα έργα του Παπαδιαμάντη, του Σαίξπηρ.
Γιατί όπως λέει αυτά τα έργα είναι πολύ βαθιά, είναι πηγές δροσερού νερού που όσο κι αν πιει κανείς πάλι σε αυτά πάει. Λάτρης της γλώσσα του Σκιαθίτη λογοτέχνη σημειώνει ότι συμβάλει τα μέγιστα γιατί περιέχει όλη την ιστορία της Ελληνικής γλώσσας από την αρχαία Ελληνική όπου βρίσκομε πολλές λέξεις μέχρι τις ντοπιολαλιές της Σκιάθου που είναι κατάλοιπα της Αιολικής διαλέκτου.
Εκεί υπάρχει το σύμπαν της Ελληνικής γλώσσας ένα σύμπαν ήχων, χρωμάτων και εικόνων. Άλλωστε σημειώνει ο Γιώργος Μπινιάρης μια από τις λειτουργίες του θεάτρου στην εποχή μας είναι να σώσει και τη γλώσσα αφού είναι η κιβωτός της.
