«Ξέρεις κάτι; Η Ελλάδα πεθαίνει. Πεθαίνουμε σα λαός… πάρε ένα μπισκότο», λέει ο Θανάσης Βέγγος σε μια συγκλονιστική σκηνή της ταινίας “Το Βλέμμα του Οδυσσέα” του Θεόδωρου Αγγελόπουλου.
Τρίκαλα 26.1.2026. Πέντε εργάτριες νεκρές από έκρηξη στο εργοστάσιο μπισκοτοποιίας “Βιολάντα”.
Στη “Βιολάντα” η εργοδοσία δεν επέτρεπε στους εργαζόμενους να κάνουν ούτε σωματείο. (Τι τα θέλετε αυτά ρε παιδιά, μια οικογένεια είμαστε.)
Εργάτριες-ες μιλούν για έλλειψη μέτρων ασφάλειας και πως οι πέντε γυναίκες θα ζούσαν.
Οι “επιθεωρητές” που “έλεγξαν” προ εξαμήνου το εργοστάσιο, ακόμα να δημοσιεύσουν το πόρισμα τους.
Άλλο ένα εργατικό δυστύχημα που έκανε μπαμ από την αρχή ότι είναι εργοδοτικό (και κρατικό) έγκλημα, στη χώρα “του πάμε κι όπου βγει”.
Δεν ήταν η κακιά η ώρα, είναι η κακιά η χώρα.
Σάπιο σύστημα, σάπια κοινωνία, σάπια χώρα. Όλο και πιο συχνά, χωρίς τις αναγκαίες αντιστάσεις, συμπτώματα της λειτουργίας του θα ζέχνουν, όπως το προπάνιο στη “Βιολάντα”.
Με εργαλεία και μηχανισμούς – κράτος, κυβερνήσεις, ελεγχόμενα ΜΜΕ, κ.α. – θα αποπνέει τις απεχθείς όψεις του. Θα αποβράζει τη φρίκη και τη δυσωδία του. Θα διαχωρίζει, θα περιθωριοποιεί και θα σκοτώνει τα πιο αδύναμα και απροστάτευτα θύματα του.
Θα αποχαυνώνει, θα εκφασίζει και θα τρομοκρατεί μεγάλα κοινωνικά κομμάτια. Με την καταπιεστική, εκμεταλλευτική φύση του και κύριο συστατικό στοιχείο της το κυνήγι κάθε είδους κέρδους και εξουσίας, θα γεννά, θα θρέφει και θα αναπαράγει θύτες.
«Τα πράγματα πρέπει να αλλάξουν για να μείνουν ίδια…» Giuseppe Lampedusa.
Το φαύλο σύστημα έπρεπε, να’χε πέσει με κρότο προ πολλού για τον βίο και την πολιτεία του συνολικά (το πολιτικό κατεστημένο να ήταν παρελθόν). Όμως: “τι τρομερή εποχή αυτή, όπου ηλίθιοι κυβερνούν τυφλούς”, έγραφε ο Σαίξπηρ στον Βασιλιά Ληρ. Είμαστε στην χρονική ρωγμή που ενώ το παλιό σαπίζει, το νέο δεν μπορεί ακόμα να γεννηθεί, που “ο παλιός κόσμος πεθαίνει και ο νέος κόσμος πασχίζει να γεννηθεί. Τώρα είναι η εποχή των τεράτων”, επεσήμανε σε παρόμοιους καιρούς ο Αντόνιο Γκράμσι.
Να υπάρξει μια διέξοδος μακριά από τον πιο αντιδραστικό αναχρονισμό-λαϊκισμό, τον υπαρκτό, εφικτό (τόσον μπορούν-τόσον έχουμε) φασισμό και τον (καθόλου) απολίτικο Μεσσιανισμό, που είναι ακροδεξιός από τη μία και ξαναζεσταμένος καθεστωτισμός από την άλλη, με πρώτα θύματα (εκλογικά) όσους-ες τον ανέδειξαν, τον εξύψωσαν, τον μεγένθυναν. Να κάνουμε ό,τι πρέπει για να αλλάξουμε τα πράγματα.
30.1.2026
Βασίλης Μαυρέλος
