Το ιστορικό ενός προαναγγελθέντος Θανάτου.
Αυτό αποτελεί η απάντηση του δ/ντη του νοσοκομείου στα όσα έγραψα και γράφτηκαν αυτές τις μέρες. Στην ουσία επιβεβαιώνει τα γεγονότα ένα προς ένα. Γαστρεντερολόγος δεν κλήθηκε όταν έπρεπε και η επέμβασή του θα ήταν καθοριστική, οι δακτυλοσκοπήσεις αποτελούσαν τα βασικό εργαλείο εκτίμησης της κατάστασής του, διευθυντές κλινικών ουσιαστικά απόντες και τα πάντα αφημένα στη μοίρα…
Ο κ. Δ/ντής του νοσοκομείου μας λέει ότι οι γιατροί-ποιοι;- έκαναν ό,τι μπορούσαν. Δεν έκαναν όμως τίποτα αυτοί που τουλάχιστον χρειαζόταν να εμπλακούν, για να αποτρέψουν την κρίσιμη κατάσταση , και δεν έκαναν αυτό που έπρεπε.
Από την πρώτη στιγμή είχαν συμπτωματολογία γαστρορραγίας ακόμα και για μας τους αδαείς ή τέλος πάντων αποχρώσες ενδείξεις. Πεσμένος αιματοκρίτης, μέλανα κόπρανα κατά δήλωση του ίδιου του ασθενή, πόνος στο στομάχι και την περίφημη δακτυλική εξέταση που έδειχνε μια τέτοια κατεύθυνση, έστω και τη δεύτερη φορά. Κι όμως εξακολουθούσε να χάνεται πολύτιμος χρόνος και να μην καλείται η ειδικότητα του γιατρού που επιλαμβάνεται σ’ αυτές τις περιπτώσεις κι όμως στο χειρουργείο δεν μπήκε ούτε μετά την αιμορραγική κρίση την Τετάρτη το απόγευμα.
Η αιμορραγία φαντάζει θεόσταλτη, τα όργανα που διαθέτει το νοσοκομείο τομογράφοι κλπ μένουν στο ράφι. Οι απαντήσεις που δίνονται για μεταφορά του Στρατή στην Αθήνα σύμφωνα με αυτά που λένε άλλοι συγγενείς είναι: «Για μια απλή γαστρορραγία δεν μπορούμε να καλέσουμε το ΕΚΑΒ.»
Κι όμως μ’ αυτή την απλή γαστρορραγία έφυγε που ΘΑ αντιμετώπιζαν αυτοί που σιωπούν, που αποδέχονται ένας διοικητικός διευθυντής να σηκώνει τα βάρη τους.
Σε ό,τι με αφορά τελείωσα. Ο Στρατής δε γυρίζει πίσω, βρίσκεται λεύτερος από όλους εμάς στις βουνοκορφές π’ αγάπησε, ξεκουράζεται στην αγκαλιά των δικών του. Έζησε μια ζωή μέσα στην αθωότητα, παρεξηγήσιμη ορισμένες φορές από εμάς τους επαΐοντες, έφυγε ΑΘΩΟΣ.
Το χρέος μου στη μνήμη του πιστεύω να το έκανα, εύχομαι αν υπάρχει δικαιοσύνη σ’ αυτόν τον τόπο να το κάνει κι αυτή, βάζοντας το μαχαίρι βαθιά στο κόκαλο, διαφορετικά σύντομα θα θρηνήσουμε κι άλλους Στρατήδες.
Ο κ. Δ/ντής του νοσοκομείου μας λέει ότι οι γιατροί-ποιοι;- έκαναν ό,τι μπορούσαν. Δεν έκαναν όμως τίποτα αυτοί που τουλάχιστον χρειαζόταν να εμπλακούν, για να αποτρέψουν την κρίσιμη κατάσταση , και δεν έκαναν αυτό που έπρεπε.
Από την πρώτη στιγμή είχαν συμπτωματολογία γαστρορραγίας ακόμα και για μας τους αδαείς ή τέλος πάντων αποχρώσες ενδείξεις. Πεσμένος αιματοκρίτης, μέλανα κόπρανα κατά δήλωση του ίδιου του ασθενή, πόνος στο στομάχι και την περίφημη δακτυλική εξέταση που έδειχνε μια τέτοια κατεύθυνση, έστω και τη δεύτερη φορά. Κι όμως εξακολουθούσε να χάνεται πολύτιμος χρόνος και να μην καλείται η ειδικότητα του γιατρού που επιλαμβάνεται σ’ αυτές τις περιπτώσεις κι όμως στο χειρουργείο δεν μπήκε ούτε μετά την αιμορραγική κρίση την Τετάρτη το απόγευμα.
Η αιμορραγία φαντάζει θεόσταλτη, τα όργανα που διαθέτει το νοσοκομείο τομογράφοι κλπ μένουν στο ράφι. Οι απαντήσεις που δίνονται για μεταφορά του Στρατή στην Αθήνα σύμφωνα με αυτά που λένε άλλοι συγγενείς είναι: «Για μια απλή γαστρορραγία δεν μπορούμε να καλέσουμε το ΕΚΑΒ.»
Κι όμως μ’ αυτή την απλή γαστρορραγία έφυγε που ΘΑ αντιμετώπιζαν αυτοί που σιωπούν, που αποδέχονται ένας διοικητικός διευθυντής να σηκώνει τα βάρη τους.
Σε ό,τι με αφορά τελείωσα. Ο Στρατής δε γυρίζει πίσω, βρίσκεται λεύτερος από όλους εμάς στις βουνοκορφές π’ αγάπησε, ξεκουράζεται στην αγκαλιά των δικών του. Έζησε μια ζωή μέσα στην αθωότητα, παρεξηγήσιμη ορισμένες φορές από εμάς τους επαΐοντες, έφυγε ΑΘΩΟΣ.
Το χρέος μου στη μνήμη του πιστεύω να το έκανα, εύχομαι αν υπάρχει δικαιοσύνη σ’ αυτόν τον τόπο να το κάνει κι αυτή, βάζοντας το μαχαίρι βαθιά στο κόκαλο, διαφορετικά σύντομα θα θρηνήσουμε κι άλλους Στρατήδες.
ΜΑΡΚΟΣ ΣΚΟΥΦΑΛΟΣ
Διαφήμιση
