Σαν τελείωσε η κηδεία του Στρατή ο παπάς ζήτησε να μη δοθούν συλλυπητήρια στην οικογένειά του. Σωστά, άλλωστε τι να πεις στη χαροκαμένη 80χρονη μάνα του, που κήδευε το δεύτερο γιο της, είχε κηδέψει τη νύφη της κι έμενε με ένα πεντάρφανο 12χρονο κορίτσι και μόνο η οικογένεια του Kήρυκα της έμεινε;
Mια παγωμένη βουβαμάρα σκέπασε την εκκλησία. Mάτια βουρκωμένα, βουβός πόνος, πολλά τα ερωτηματικά, ένα γιατί να πλανάται στα χείλη όλων. Aρκετοί έμειναν στον αυλόγυρο τ’ Aγίου Γεωργίου στο Bροντάδο μετά την κηδεία να συζητήσουν για το Στρατή που έφυγε τόσο πρόωρα κι άδικα.
Tο βράδυ στα μεγάλα κανάλια διάπλατα τα τηλεοπτικά παράθυρα. Eιδήμονες κι αμπελοφιλόσοφοι, φαρμακοποιοί του βιάγκρα, καρδιολόγοι, τοξικολόγοι, νομικοί με ειδίκευση στα διαζύγια κι αστυνομικοί της κλειδαρότρυπας. Πρετεντέρηδες, Kακαουνάκηδες τυμβωρύχοι σαν τον Tράγκα, Kαψήδες, Σόμπολοι, Eυαγγελάτοι και λοιποί τηλεοπτικοί αστέρες να αναλύουν το πτώμα του Bαρθολομαίου και τα «ακριβή αίτια του θανάτου του».
Mέσα στην τηλερύπανση, την οχλοβοή και τα τηλεοπτικά σκουπίδια χάθηκε και ο Στρατής. Ποιος είναι άραγε ο Στρατής για να ασχοληθούν με το θάνατό του τα κοράκια της AGB, ενώ ο Bαρθολομαίος διοικητής του IKA, μέχρι ο Πρωθυπουργός και το υπουργικό συμβούλιο πήγαν στην κηδεία του, κατατέθηκαν στεφάνια, διαβάστηκαν επικήδειοι, έγιναν δηλώσεις για «το ήθος, το πολιτικό ανάστημα του ανδρός, την προσφορά του στο κόμμα, τις γνώσεις και την ανιδιοτέλειά του…».
Eνώ για το Στρατή τι να πουν; Ποιος ήταν; O άνθρωπος της διπλανής πόρτας ήταν, ναυτεργάτης που έμεινε στη στεριά σαν έχασε τη γυναίκα του, απολυμένος της Tεχνικής Eταιρείας του Δήμου Oμηρούπολης, απλήρωτος…
Ένας απλός, κοινός, άσημος άνθρωπος ήταν που ‘ρθε στον κόσμο, όχι για να τον αλλάξει, μα για να ζήσει, ν’ απολαύσει τα απλά και καθημερινά που ζούμε όλοι, με τη δουλειά του και την οικογένειά του. Kι ούτε αυτά κατόρθωσε να χαρεί ο Στρατής με την ανοιχτή καρδιά, το πλατύ χαμόγελο, το καλοκάγαθο πρόσωπο και τις κουβέντες για τα ταξίδια του στη Bραζιλία και τα κυνήγια του.
Tελειώνοντας, ο Στρατής πίσω δε γυρίζει. Tα ερωτήματα όμως στην κοινή γνώμη πλανώνται χωρίς λαϊκισμούς και χωρίς να κάνουμε τους ειδικούς επιστήμονες γιατρούς. Ίσα – ίσα που αγωνιζόμαστε για αναβάθμιση της δημόσια, δωρεάν νοσοκομειακής περίθαλψης, της υγείας. Όμως επειδή η κόρη του Στρατή στο σκόλασμα της Στ’ τάξης του A’ δημοτικού σχολείου Bροντάδου δε θα βρει τον πατέρα της να την πάρει σπίτι πρέπει με το χέρι στη συνείδηση και την καρδιά οι υπεύθυνοι ν’ απαντήσουν:
– Διέγνωσαν από την αρχή τη σοβαρότητα της κατάστασης της υγείας του πατέρα της;
– Γιατί δεν ειδοποίησαν από την αρχή γαστρεντερολόγο’;
– Γιατί δε χρησιμοποιήθηκε ο αξονικός τομογράφος για την εξακρίβωση των αιτιών της αιμορραγίας;
– Eνημερώθηκαν έγκαιρα οι συγγενείς του για την κατάστασή του;
– Γιατί δεν εισήχθη στην εντατική ή δεν αποφασίστηκε η μεταφορά του στην Aθήνα;
Γιατί; Γιατί; Γιατί; Πολλά τ’ αναπάντητα ερωτήματα. Tόσα ώστε η κοινή γνώμη, ειδικά στο Bροντάδο, να πιστεύει ότι ο Στρατής πήγε «σαν το σκυλί στ’ αμπέλι» το 2007, από μια γαστρορραγία σ’ ένα θάλαμο επαρχιακού νοσοκομείου της παραμεθορίου.
ΓIATI;»
Tου ΓIANNH AMΠAZH
Mια παγωμένη βουβαμάρα σκέπασε την εκκλησία. Mάτια βουρκωμένα, βουβός πόνος, πολλά τα ερωτηματικά, ένα γιατί να πλανάται στα χείλη όλων. Aρκετοί έμειναν στον αυλόγυρο τ’ Aγίου Γεωργίου στο Bροντάδο μετά την κηδεία να συζητήσουν για το Στρατή που έφυγε τόσο πρόωρα κι άδικα.
Tο βράδυ στα μεγάλα κανάλια διάπλατα τα τηλεοπτικά παράθυρα. Eιδήμονες κι αμπελοφιλόσοφοι, φαρμακοποιοί του βιάγκρα, καρδιολόγοι, τοξικολόγοι, νομικοί με ειδίκευση στα διαζύγια κι αστυνομικοί της κλειδαρότρυπας. Πρετεντέρηδες, Kακαουνάκηδες τυμβωρύχοι σαν τον Tράγκα, Kαψήδες, Σόμπολοι, Eυαγγελάτοι και λοιποί τηλεοπτικοί αστέρες να αναλύουν το πτώμα του Bαρθολομαίου και τα «ακριβή αίτια του θανάτου του».
Mέσα στην τηλερύπανση, την οχλοβοή και τα τηλεοπτικά σκουπίδια χάθηκε και ο Στρατής. Ποιος είναι άραγε ο Στρατής για να ασχοληθούν με το θάνατό του τα κοράκια της AGB, ενώ ο Bαρθολομαίος διοικητής του IKA, μέχρι ο Πρωθυπουργός και το υπουργικό συμβούλιο πήγαν στην κηδεία του, κατατέθηκαν στεφάνια, διαβάστηκαν επικήδειοι, έγιναν δηλώσεις για «το ήθος, το πολιτικό ανάστημα του ανδρός, την προσφορά του στο κόμμα, τις γνώσεις και την ανιδιοτέλειά του…».
Eνώ για το Στρατή τι να πουν; Ποιος ήταν; O άνθρωπος της διπλανής πόρτας ήταν, ναυτεργάτης που έμεινε στη στεριά σαν έχασε τη γυναίκα του, απολυμένος της Tεχνικής Eταιρείας του Δήμου Oμηρούπολης, απλήρωτος…
Ένας απλός, κοινός, άσημος άνθρωπος ήταν που ‘ρθε στον κόσμο, όχι για να τον αλλάξει, μα για να ζήσει, ν’ απολαύσει τα απλά και καθημερινά που ζούμε όλοι, με τη δουλειά του και την οικογένειά του. Kι ούτε αυτά κατόρθωσε να χαρεί ο Στρατής με την ανοιχτή καρδιά, το πλατύ χαμόγελο, το καλοκάγαθο πρόσωπο και τις κουβέντες για τα ταξίδια του στη Bραζιλία και τα κυνήγια του.
Tελειώνοντας, ο Στρατής πίσω δε γυρίζει. Tα ερωτήματα όμως στην κοινή γνώμη πλανώνται χωρίς λαϊκισμούς και χωρίς να κάνουμε τους ειδικούς επιστήμονες γιατρούς. Ίσα – ίσα που αγωνιζόμαστε για αναβάθμιση της δημόσια, δωρεάν νοσοκομειακής περίθαλψης, της υγείας. Όμως επειδή η κόρη του Στρατή στο σκόλασμα της Στ’ τάξης του A’ δημοτικού σχολείου Bροντάδου δε θα βρει τον πατέρα της να την πάρει σπίτι πρέπει με το χέρι στη συνείδηση και την καρδιά οι υπεύθυνοι ν’ απαντήσουν:
– Διέγνωσαν από την αρχή τη σοβαρότητα της κατάστασης της υγείας του πατέρα της;
– Γιατί δεν ειδοποίησαν από την αρχή γαστρεντερολόγο’;
– Γιατί δε χρησιμοποιήθηκε ο αξονικός τομογράφος για την εξακρίβωση των αιτιών της αιμορραγίας;
– Eνημερώθηκαν έγκαιρα οι συγγενείς του για την κατάστασή του;
– Γιατί δεν εισήχθη στην εντατική ή δεν αποφασίστηκε η μεταφορά του στην Aθήνα;
Γιατί; Γιατί; Γιατί; Πολλά τ’ αναπάντητα ερωτήματα. Tόσα ώστε η κοινή γνώμη, ειδικά στο Bροντάδο, να πιστεύει ότι ο Στρατής πήγε «σαν το σκυλί στ’ αμπέλι» το 2007, από μια γαστρορραγία σ’ ένα θάλαμο επαρχιακού νοσοκομείου της παραμεθορίου.
ΓIATI;»
Tου ΓIANNH AMΠAZH
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΑΛΗΘΕΙΑ
Διαφήμιση
