Nατάσα Στραχίνη: Tο όνειρο του Aμπέτ

«Είχα μαζί μου μόνο μια φωτογραφία της οικογένειάς μου. Την έχασα στη θάλασσα. Τώρα όταν θέλω να τους δω, ξαπλώνω για να τους συναντήσω στο όνειρό μου…». Μετά έφυγε, για να μην δούμε τα δάκρυα. Ήταν η τελευταία φορά που είδα τον Αμπέτ. Προχθές. Τον συναντούσα στη φυλακή προσφύγων στο Μερσινίδι. Δε θα τον ξαναδώ. Απελάθηκε χθες. Για την ακρίβεια επαναπροωθείται στην Τουρκία μέσω Αλεξανδρούπολης μαζί με άλλους 40 Ιρακινούς. Βρέθηκαν στο μάτι πολλών κυκλώνων… Ένας πόλεμος που ξεκίνησε και διεξάγεται ερήμην τους. Ένα επικίνδυνο ταξίδι από τον πόλεμο προς την Ευρώπη. Μία φυλακή που ονομάζεται «Κέντρο υποδοχής λαθρομεταναστών Χίου». Μια «φιλία» δύο κρατών που ίσως θα ενδυναμωθεί αν γίνει δεκτό το αίτημα της απέλασής τους. Μία επιχείρηση που ξεκίνησε με απόλυτη μυστικότητα χθες βράδυ.
Η ουσία μία : Στείλαμε σαράντα ένα πρόσφυγες πίσω στο ΙΡΑΚ. Θυμάστε; Eκεί που βλέπουμε στις ειδήσεις ότι σκοτώνονται 50 άμαχοι κάθε μέρα.

Tης NATAΣAΣ ΣTPAXINH
Δικηγόρου, μέλους της Eπιτροπής Aλληλεγγύης στους Πρόσφυγες Xίου

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ www.latrha.gr
Στις 31/3/2007 δεν υπήρχε ΚΑΝΕΝΑΣ πρόσφυγας στο Κέντρο Κράτησης Μερσυνιδίου Χίου (ΠΗΓΗ: λάθρα)