Έκτακτες Γενικές Συνελεύσεις των Συλλόγων της ΔΟΕ (Φλεβάρης-Μάρτης 2009)
Να ακολουθήσουμε τα χνάρια των αγώνων που έρχονται…
του Βασίλη Μαυρέλου,
Μέλους του Γενικού Συμβουλίου της ΑΔΕΔΥ
& της Γραμματείας της Αυτόνομης Παρέμβασης Π.Ε.
Το νεοφιλελεύθερο κοινωνικό μοντέλο στην Ελλάδα, την Ευρώπη και τον κόσμο περνά τη μεγαλύτερη μεταπολεμικά κρίση του. Το χρηματοπιστωτικό σύστημα έχει χτυπήσει συναγερμό, με τις αγορές και τις ιδέες τους, τις αλήθειες και τις βεβαιότητές τους να βουλιάζουν, να καταρρέουν και να χρεοκοπούν. Η πολιτική γραμμή της άγριας λιτότητας και της κατακρήμνισης των κοινωνικών δικαιωμάτων, όχι μόνο θα συνεχιστεί, αν δεν αντιδράσουμε δυναμικά και καθοριστικά, αλλά σε άμεσο χρόνο θα ενταθεί και θα επεκταθεί. Αυτήν τη βαρβαρότητα, αυτόν τον κανιβαλισμό έχουμε χρέος να τον σταματήσουμε. Σ’ αυτόν το νέο Καιάδα που ετοιμάζονται να ρίξουν τα κεκτημένα και τις ανάγκες μας να τους αποτρέψουμε, να αντισταθούμε και να αντεπιτεθούμε! Ο παραγόμενος πλούτος και τα κέρδη που αποκόμισαν μεγάλο κεφάλαιο και επιχειρήσεις σ’ όλη την περίοδο της άνθισης του νεοφιλελευθερισμού και του «τέλους της ιστορίας» ήταν πρωτοφανείς και είχαν εκτιναχθεί στα ύψη. Μια κορυφαία διαδικασία ανακατανομής το πλούτου σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων έχει πλέον συντελεστεί. Τώρα θέλουν και στην κρίση να πληρώσουμε πάλι εμείς τα σπασμένα. Λέμε φτάνει πια, ως εδώ!
Οι ιδιωτικοποιήσεις επιταχύνονται ραγδαία. Τα κοινωνικά αγαθά της Παιδείας, της Υγείας και των κοινωφελών υπηρεσιών τα θεωρούν εμπορεύματα και στην καλύτερη των περιπτώσεων έναν περιττό βραχνά ή ένα πρόβλημα στην κατάρτιση των προϋπολογισμών. Ο νέος γύρος που ετοιμάζονται να ανοίξουν στο ασφαλιστικό και στις εργασιακές σχέσεις στην κατεύθυνση της χειροτέρευσης των όρων τους και της μεγαλύτερης ευελιξίας-ανασφάλειας για την εργαζόμενη πλειοψηφία, το πλιάτσικο της φοροεπιδρομής στους «μη έχοντες και κατέχοντες» και τα μεσαία στρώματα, οι εξελίξεις στην Ολυμπιακή με τους εγχώριους φερέλπιδες Μπερλουσκόνι, δεν είναι τίποτα άλλο «παρά σκηνές από ταινία προσεχώς, στο ίδιο έργο θεατές» που χρόνια τώρα βιώνουμε.
Η μονιμότητα στο Δημόσιο και η σταθερή εργασία όπου υπάρχουν, έχουν τεθεί υπό αίρεση, όπως και η υγειονομική περίθαλψη από τις παροχές ασφάλισης (βλέπε προβλήματα στον ΟΠΑΔ). Οι συντάξεις διαρκώς συρρικνώνονται, ενώ οι όποιες αυξήσεις στους μισθούς στην πράξη θα γίνονται μειώσεις. Μέσα σ’ αυτό το ασφυκτικό και ζοφερό κλίμα, η επιχειρούμενη προσπάθεια διαλόγου για την Παιδεία του «Υπουργείου του Άρεως» δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια επικοινωνιακή παγίδα για να περάσει η πολιτική τους με τη συναίνεσή μας.
Την ίδια ώρα που θα στρώνονται τα τραπέζια της μηδενικής βάσης του διαλόγου της αιχμαλωσίας και θα απλώνονται τα άγραφα χαρτιά, ενώ κάποιοι θα κάνουν ότι μιλούν και άλλοι ότι ακούν, οι αντιεκπαιδευτικές και αντικοινωνικές πολιτικές θα εφαρμόζονται και θα προχωρούν.
Την όψιμη(;) συμπόρευση της πλειοψηφίας ΠΑΣΚ-ΔΑΚΕ στο Δ.Σ. της ΔΟΕ οφείλουμε να την αποκαλύψουμε και θεωρούμε ότι η τελευταία παλινωδία και συμμόρφωση της ηγεσίας της ΠΑΣΚ Δασκάλων, όσον αφορά την προσέλευσή της στο τραπέζι του «διαλόγου», έγινε με άνωθεν εντολή. Όσο για τη ΔΑΚΕ έχει μετατραπεί σε κυβερνητικό εκπρόσωπο και παράρτημα του Υπουργείου Παιδείας εδώ και καιρό. Είναι όμως και οι δύο τους υπόλογοι στα μάτια της πλειοψηφίας των 75 χιλιάδων εκπαιδευτικών της Πρωτοβάθμιας γι’ αυτό το αγωνιστικό εμπάργκο που διαμορφώνουν στον κλάδο, και για την εξόφθαλμη συναίνεσή τους στη στρατηγική επιδίωξη της κυβέρνησης να αφοπλίσει σ’ αυτή τη φάση το εκπαιδευτικό και συνδικαλιστικό κίνημα.
Οι αντιεκπαιδευτικές πολιτικές της κυβέρνησης είναι δεδομένες και έμπρακτες: Με την υποχρηματοδότηση και τις δαπάνες για την εκπαίδευση να πιάνουν πάτο κάτω του 3% του ΑΕΠ. Με την παράδοση της Προσχολικής Αγωγής και των νηπίων στους ιδιώτες και τους Δήμους. Με την εισβολή των επιχειρήσεων στα σχολεία μέσω των ΣΔΙΤ (Συμπράξεις Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα) και όχι μόνο. Με τη μεθοδευμένη εγκατάλειψη του δημόσιου σχολείου και του εκπαιδευτικού και τη σταδιακή κατάργηση του όποιου δωρεάν χαρακτήρα έχει απομείνει. Με την αναστολή των προγραμμάτων της αντισταθμιστικής αγωγής και της ενισχυτικής διδασκαλίας. Με την ανύπαρκτη πραγματική επιμόρφωση, με τους υποβιβασμούς σχολείων και τις γενικευμένες συμπτύξεις των τμημάτων. Με τις αυθαίρετες μετακινήσεις εκπαιδευτικών, με το πάρε-δώσε και το δούναι και λαβείν της εκπαιδευτικής γραφειοκρατίας. Με τις αυθαίρετες κομματικές και διάτρητες, κατά κανόνα, επιλογές στελεχών (δ/ντών, προϊσταμένων, σχολικών συμβούλων). Με την παγίωση της νέας πληβειακής βάρδιας των ωρομίσθιων εκπαιδευτικών της εργασιακής περιπλάνησης και της νέας ευελιξίας. Με το νεοεπιθεωρητισμό και το διοικητισμό που απορρέουν από το πλαίσιο της αξιολόγησης-χειραγώγησης εκπαιδευτικών και μαθητών και με την κατηγοριοποίηση των σχολείων.
Η μεγάλη απεργία των έξι εβδομάδων το Φθινόπωρο του 2006, που πολύ εύστοχα αποτυπώθηκε τότε ως «η νίκη των ηττημένων δασκάλων», παραμένει μέχρι και σήμερα αδικαίωτη. Αυτός είναι ο πραγματικός πρόλογος της δήθεν μηδενικής βάσης του ψευτοδιαλόγου, και ίσως ο πρόωρος επίλογός του. Τις όποιες συγκυριακές συμμαχίες και επιδιώξεις της κυβέρνησης θα τις ακυρώσουν οι εκπαιδευτικοί και κοινωνικοί αγώνες που έρχονται ως μόνος δρόμος και μόνη διέξοδος.
Με σταθερούς τους άξονες των αιτημάτων μας, τις παρακαταθήκες των αγώνων μας και όσα με συνέπεια και διάρκεια έχουμε υποστηρίξει τα τελευταία χρόνια για: την υπεράσπιση του καθολικού δικαιώματος στη δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση, τις πραγματικές αυξήσεις στις δαπάνες και στους μισθούς, την κοινωνική ασφάλιση και την αναβαθμισμένη υγειονομική περίθαλψη, τους όρους και τις σχέσεις της εργασίας μας αλλά και το καθαυτό περιεχόμενο μιας Παιδείας των νέων αναγκών και δικαιωμάτων, για την Προσχολική Αγωγή, την Ειδική και Αντισταθμιστική Εκπαίδευση, για την παιδαγωγική ελευθερία και την εργασιακή δημοκρατία στο χώρο της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης.
Οι έκτακτες Γενικές Συνελεύσεις που γίνονται μέχρι το Μάρτη θα πρέπει να μετατραπούν σε αναντικατάστατα όπλα της πάλης μας, για να προετοιμάσουν μαζί με τους Συλλόγους Εκπαιδευτικών τους νέους μεγάλους και νικηφόρους αγώνες της επόμενης ‘μέρας. Θα πρέπει να αποφασίσουν για κινητοποιήσεις με μαζικό και ενωτικό χαρακτήρα, χωρίς να αποκλείουν καμμία μορφή πάλης (συλλαλητήρια, απεργίες, ακτιβισμούς) στη βάση ενός σχεδίου κλιμάκωσης, διάρκειας και συντονισμού πανεκπαιδευτικών, πανϋπαλληλικών και πανεργατικών αγώνων με ορίζοντα και προοπτική την ανατροπή των πολιτικών που μας πλήττουν και τη νίκη.
Ας προετοιμαστούμε λοιπόν για τις άγριες ‘μέρες και τις μάχες που έρχονται, δίχως να ξεχνάμε πως το «πιο βαθύ σκοτάδι είναι πριν την αυγή»!
Χίος, 21 Φεβρουαρίου 2009
