Ελπίδα Τσουρή: άρθρο στο περιοδικό «Monthly Review» για την επέκταση της Ε.Ε.

 Άρθρο της βουλευτή Νομού Χίου Ελπίδας Τσουρή, στο περιοδικό
«Monthly Review», με τίτλο:
«Ποια είναι τα όρια επέκτασης της ΕΕ και ποιες οι δυνάμεις που καθορίζουν αυτή τη διαδικασία;»
Ημερομηνία δημοσίευσης: Ιούνιος 2008 

Η Συνθήκη του Μάαστριχτ, το 1992, υπήρξε κομβικό σημείο στην ιστορία της Ευρωπαϊκής ενοποίησης. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι η εν λόγω Συνθήκη υπογράφηκε δύο χρόνια μετά την επανένωση της Γερμανίας και την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού. Η Συνθήκη του Μάαστριχτ ήρθε να θέσει νέες σταθεροποιητικές βάσεις σε μια Ευρώπη που βρισκόταν στον Ρουβίκωνα κοσμοϊστορικών εξελίξεων, εγκαινιάζοντας μια σειρά από βήματα για την ύπαρξη κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος, κοινής εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφάλειας.
Το Μάιο του 2004 πραγματοποιήθηκε η πέμπτη διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με την προσχώρηση σε αυτή δέκα νέων κρατών – μελών.
Το εγχείρημα είναι σημαντικό, αν σκεφτεί κανείς, ότι το χαρακτηριστικό της «Ευρωπαϊκότητας» δεν είναι ο κοινός πολιτισμός, οπότε και η ενοποίηση θα μπορούσε να έχει επιτευχθεί πριν από δεκαετίες, αλλά αποτέλεσμα πολυεπίπεδων παραμέτρων και πολυδιάστατων συμβιβασμών.
Τα σύνορα της Ευρώπης διευρύνονται, και το μέχρι που αυτά θα φθάσουν δεν αποτελεί  ένα ερώτημα γεωγραφικού περιεχομένου, αλλά ένα πολιτικό ζήτημα. Η απόφαση για τα σύνορα της Ευρώπης έχει άμεση σχέση, με το είδος της Ευρώπης που θέλουμε.
Δηλαδή, αν θέλουμε μια Ευρώπη με μόνο και κύριο ρυθμιστή των εξελίξεων το ελεύθερο εμπόριο, την ελεύθερη διακίνηση προσώπων και κεφαλαίων, τα σύνορά της θα μπορούσαν να φθάνουν οπουδήποτε.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε, όμως, ότι η Ευρώπη συνίσταται από ένα μωσαϊκό διαφορετικών πολιτισμών και ότι το μέχρι σήμερα Ευρωπαϊκό κεκτημένο προωθεί τη διασφάλιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της δικαιοσύνης, της ελευθερίας, της δημοκρατίας, της διαφάνειας, της κοινωνικής συνοχής και της προστασίας των ατομικών δικαιωμάτων και ότι, επιπλέον, βασίζεται σε αυτές τις αξίες.
Καταλυτικό ρόλο στους παραπάνω συσχετισμούς, πρέπει να συνυπολογίσουμε ότι διαδραματίζουν οι ΗΠΑ και οι σχέσεις τριβής που σημειώθηκαν με την Ευρωπαϊκή Ένωση, κυρίως, μετά τον πόλεμο στο Ιράκ, και τη νέα στρατηγική ασφαλείας που αυτές υιοθέτησαν, μετά το τρομοκρατικό χτύπημα της 11ης Νοεμβρίου 2001.
Παρόλαυτα, η κρίση έδειξε ότι η Ευρώπη των λαών υπάρχει και ότι είναι ώριμη να μετατραπεί από «Ευρώπη της αγοράς» σε πολιτικά ενοποιημένη Ευρώπη. Άλλωστε, και οι δύο πλευρές του ατλαντικού συνειδητοποιούν ότι η Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση μπορεί να οδηγήσει σε μια, μέρα με τη μέρα, πιο ουσιαστική συνύπαρξη και ισορροπία.