Ας αγκαλιάσουμε όλοι τους αλλοδαπούς μαθητές …
Ιακώβου Γ. Μπριλή
Μαθηματικού.
Χρόνο με το χρόνο παρατηρείται το φαινόμενο να αυξάνονται οι αλλοδαποί μαθητές στα σχολεία της χώρας μας.
Το γεγονός αυτό έχει οδηγήσει το Υπουργείο Παιδείας σε κάποιες περιοχές να εφαρμόσει ποσόστωση στις εγγραφές επιτρέποντας εγγραφές αλλοδαπών μαθητών σε ποσοστό μέχρι 40% του συνόλου των μαθητών του σχολείου (π.χ. Κυψέλη) , προκειμένου να ελέγχεται η κατάσταση και να μη δημιουργείται έντονο πρόβλημα με διαμαρτυρίες από Έλληνες γονείς που δυστυχώς αρκετοί απ΄ αυτούς διακατέχονται ακόμη από κάποια ρατσιστικά σύνδρομα.
Στη Χίο εμφανίζεται αυξητική τάση εγγραφών αλλοδαπών μαθητών (κυρίως Αλβανικής καταγωγής) με περισσότερους βεβαίως εξ αυτών να φοιτούν στην Α/Θμια Εκπαίδευση, αρκετούς στα Γυμνάσια και κάπως λιγότερους στα Λύκεια του Νομού μας.
Ευτυχώς μέχρι σήμερα στη Χίο δεν έχουν παρατηρηθεί κάποια ιδιαίτερα προβλήματα κακών συμπεριφορών ή κακής συνεργασίας μεταξύ των παιδιών αυτών με τους Έλληνες μαθητές και με τους Έλληνες Εκπαιδευτικούς.
Ωστόσο ας επιχειρήσουμε εδώ μία προσέγγιση του ζητήματος ένταξης των αλλοδαπών παιδιών στο Εκπαιδευτικό μας σύστημα.
Ο Αλλοδαπός μαθητής έχει τρομερές μαθησιακές δυσκολίες.
Έρχεται στο Ελληνικό σχολικό περιβάλλον δίχως το βασικό εφόδιο της καλής γνώσης προφορικά της γλώσσας μας, καθότι οι αλλοδαποί γονείς του δεν έχουν πάρει μαθήματα της Ελληνικής γλώσσας από σχολεία αλλά μόνο από ακούσματα. Παράλληλα καλείται ως άτομο να προσπαθήσει να αναπτύξει φιλικές σχέσεις με τους συμμαθητές του και να γίνει μέλος μιας κάποιας παρέας συνομήλικων παιδιών γεγονός που έχει και αυτό τις δυσκολίες του. Σταδιακά βέβαια βελτιώνεται αυτή η κατάσταση.
Αρχίζει λοιπόν το παιδί αυτό να προσπαθεί ξεκινώντας με στοιχεία κάτω απ΄ το μηδέν να ενταχθεί σε μια τάξη που οι άλλοι ήδη έχουν ένα κάποιο προβάδισμα. Παίρνει στα χέρια του τα βιβλία, τα οποία έχουν πιο έντονη την ελληνική κουλτούρα η οποία είναι διαφορετική από την κουλτούρα των γονέων του. Φτάνει μπροστά στις δυσκολίες και δεν έχει στο σπίτι του την παραμικρή βοήθεια αφού οι γονείς δεν έχουν δυνατότητα να του πουν μία λέξη σχετική με τα μαθήματά του ή αδυνατούν να παρακολουθήσουν την πορεία του στα γράμματα.
Βλέπουμε λοιπόν εξ αρχής να υπάρχει ένα μεγάλο πρόβλημα που χρήζει αντιμετώπισης , έχει πολλές παραμέτρους και θέλει γενικά ομαλή και γόνιμη συνεργασία πολλών παραγόντων. Εδώ μη ξεχνάμε ότι έχουμε να κάνουμε με ένα δημόσιο σύστημα παιδείας που πρέπει να προσφέρει ίσες ευκαιρίες σε όλους τους μαθητές που φοιτούν σ΄αυτό ανεξαρτήτως εθνότητας.
Ας πάμε τώρα στους βασικούς παράγοντες που προαναφέραμε.
Παράγοντας πρώτος η Ελληνική Πολιτεία.
Το Υπουργείο Παιδείας επειδή ασφαλώς δια των ιθυνόντων γνωρίζει την όλη κατάσταση , έχει να αντιπροσφέρει σημαντικά προγράμματα βοήθειας;
Απάντηση θα πει κανείς ότι είναι τα μαθήματα Ενισχυτικής διδασκαλίας σε Δημοτικά και Γυμνάσια, τα φροντιστηριακά τμήματα αλλοδαπών μαθητών και η Πρόσθετη διδακτική Στήριξη Μαθητών Λυκείων που μπορούν να δώσουν συμπληρωματικές γνώσεις στους αλλοδαπούς μαθητές ώστε να ξεπεράσουν μεγάλο μέρος των δυσκολιών τους. Ασφαλώς και λειτουργούν ευτυχώς αυτά τα προγράμματα αλλά και αυτά θέλουν βελτίωση και οικονομική υποστήριξη από πλευράς της Πολιτείας προκειμένου να ανταποκρίνονται καλύτερα στο ρόλο τους. Είναι αδιανόητο να υπάρχει τέτοια μιζέρια για χρήματα της συμπληρωματικής μόρφωσης των παιδιών μας. Γι αυτό και ολόκληρη η εκπαιδευτική κοινότητα ενδιαφέρεται για την αναβάθμιση των παρεχομένων υπηρεσιών Ενισχυτικής διδασκαλίας και Πρόσθετης στήριξης. Στα τμήματα αυτά μπορούν και πρέπει να προσέρχονται όλοι οι αλλοδαποί μαθητές και όχι μόνο ένα μικρό ποσοστό τους και οφείλουν οι εκπαιδευτικοί να ενημερώνουν τους αλλοδαπούς μαθητές και να τους παροτρύνουν να παρακολουθούν τα συμπληρωματικά αυτά μαθήματα.
Παράγοντας δεύτερος είμαστε εμείς οι εκπαιδευτικοί.
Είναι ανάγκη να κατανοήσουμε και να αντιμετωπίσουμε με αίσθημα ευθύνης τις νέες συνθήκες που διαμορφώνονται στη σχολική τάξη που φοιτούν αλλοδαποί μαθητές. Είναι ανάγκη να αναπροσαρμόσουμε την μέθοδο διδασκαλίας μας όπου μπορούμε προκειμένου να μπορούν να συμβαδίσουν και οι αλλοδαποί μαθητές. Φυσικά η Χρυσή Τομή στη διδασκαλία μας είναι συνεχώς ζητούμενο γιατί θέλουμε να μη καθυστερούμε τους καλούς , να τραβούμε την τάξη συνολικά σε καλύτερο επίπεδο.
Εδώ είναι φυσικά και η ανάγκη που χιλιάδες φορές διατυπώνουμε αλλά δεν εισακούεται για την επιμόρφωσή μας από την πολιτεία σε τακτά διαστήματα. Μας χρειάζεται η επιμόρφωση όχι μόνο για την ανανέωση γνώσεων και διδακτικών μεθόδων αλλά μας χρειάζεται και η επιμόρφωση ανθρωπιστικής πλευράς δηλαδή αυτή που θα παρέχει στήριξη και από παιδοψυχολόγους στην αντιμετώπιση όλων των ενδοσχολικών μας προβλημάτων και μεταξύ αυτών και των τυχόν ειδικών θεμάτων που αναφύονται σε κάποια τμήματα από την φοίτηση πολλών αλλοδαπών μαθητών.
Προς το παρόν ο καθένας μας πρέπει να δείχνει ευαισθησία και ευελιξία απέναντι σ΄ αυτά τα παιδιά , όπως και σε όλα δίχως διακρίσεις και δίχως αποκλεισμούς. Η συμπεριφορά μας πρέπει να είναι όμοια προς πάσα κατεύθυνση και η ενθάρρυνση για συμμετοχή στη σχολική ζωή επίσης ισότιμη σε κάθε παιδί αδιακρίτως.Ακόμη να μη διστάζουμε να επικοινωνούμε με αλλοδαπούς γονείς φυσιολογικά όπως και με όλους τους γονείς. Ας μη ξεχνάμε ότι ο ρατσισμός στην ψυχή του πραγματικού δασκάλου δεν έχει καμιά θέση.
Παράγοντας τρίτος η αποδοχή από τους συμμαθητές.
Οι αλλοδαποί μαθητές έχουν ανάγκη αποδοχής από όλους τους συμμαθητές τους και τούτο όχι από οίκτο. Τα παιδιά οφείλουν να μη κάνουν διακρίσεις να μη θεωρούν κανένα μέλος της μαθητικής κοινότητας υποδεέστερο των άλλων, να σχηματίζουν τις παρέες τους χωρίς αποκλεισμούς με αγάπη και ομόνοια. Να υποστηρίζουν ισότιμα τους συμμαθητές στους στα δίκαιά τους, να ψηφίζουν και αλλοδαπούς μαθητές στα συμβούλιά τους και ακόμη στις τυχόν διαφωνίες τους να φέρνουν σωστά επιχειρήματα και όχι ρατσιστικά συνθήματα του τύπου «πάψε ρε Αλβανέ παράτα μας» και άλλα τέτοια ανήκουστα που όμως λέγονται με θυμό σε μικροκαυγάδες στις αυλές των σχολείων ή στις γειτονιές.
Παράγοντας τέταρτος είναι οι αλλοδαποί γονείς και η σύνδεσή τους με τους άλλους γονείς και εκπαιδευτικούς.
Ας μη μας διαφεύγει καθόλου μα καθόλου αυτή παράμετρος. Οι αλλοδαποί γονείς δεν έχουν μέσα στο νου τους σχεδόν τίποτα από την Ελληνική παιδεία και την σχολική ζωή όπως εδώ εξελίχθηκε από το παρελθόν μέχρι σήμερα. Στερούνται στο μεγάλο ποσοστό τους γνώσεων και ήρθαν εδώ κυρίως ως οικονομικοί μετανάστες προκειμένου να επιβιώσουν. Χρειάζεται ως πιστεύουμε και σ΄ αυτή την περίπτωση διαδικασία παρέμβασης από την Πολιτεία , τους Συλλόγους Γονέων κάθε σχολείου και γιατί όχι της Ένωσης Γονέων με στόχο την προσέγγιση αυτών των ανθρώπων στο βαθμό που είναι αυτό εφικτό. Είναι ανάγκη να υπάρξουν γέφυρες επικοινωνίας και ενημέρωσής τους για να μπορούν να συμβαδίσουν και να βοηθήσουν τα παιδιά τους μέσα στο καθημερινό γίγνεσθαι.
Αυτή είναι και μια ιδέα που θα μπορούσε να εξετασθεί και στη Χίο από την Ένωση Γονέων και τα προεδρεία των Συλλόγων γονέων.
Πρέπει να καταβληθεί προς αυτή την κατεύθυνση ειδική προσπάθεια ώστε να υπάρξει επιτέλους το άνοιγμα του διαύλου συνεννόησης και προσέγγισης των αλλοδαπών γονέων με τους γονείς των Ελλήνων μαθητών αλλά και με μας τους Εκπαιδευτικούς χωρίς προκαταλήψεις και προαπαιτούμενα. Μπορεί να υπάρχουν κι άλλοι παράγοντες σημασία έχει να κάνουμε κάτι προς την κατεύθυνση της ομαλής ένταξης των αλλοδαπών μαθητών στην κοινωνία μας.
Ας το συνειδητοποιήσουμε όλοι ότι στην εποχή μας έχουν έρθει τα πάνω κάτω και πρέπει να μιλάμε και προπάντων να πιστεύουμε στη συμφιλίωση των λαών, την ειρηνική συμβίωση την αρμονική συνεργασία και να αφήσουμε στο περιθώριο τους διάφορους διαχωρισμούς που τυχόν φωλιάζουν στη σκέψη μας.
Το γεγονός αυτό έχει οδηγήσει το Υπουργείο Παιδείας σε κάποιες περιοχές να εφαρμόσει ποσόστωση στις εγγραφές επιτρέποντας εγγραφές αλλοδαπών μαθητών σε ποσοστό μέχρι 40% του συνόλου των μαθητών του σχολείου (π.χ. Κυψέλη) , προκειμένου να ελέγχεται η κατάσταση και να μη δημιουργείται έντονο πρόβλημα με διαμαρτυρίες από Έλληνες γονείς που δυστυχώς αρκετοί απ΄ αυτούς διακατέχονται ακόμη από κάποια ρατσιστικά σύνδρομα.
Στη Χίο εμφανίζεται αυξητική τάση εγγραφών αλλοδαπών μαθητών (κυρίως Αλβανικής καταγωγής) με περισσότερους βεβαίως εξ αυτών να φοιτούν στην Α/Θμια Εκπαίδευση, αρκετούς στα Γυμνάσια και κάπως λιγότερους στα Λύκεια του Νομού μας.
Ευτυχώς μέχρι σήμερα στη Χίο δεν έχουν παρατηρηθεί κάποια ιδιαίτερα προβλήματα κακών συμπεριφορών ή κακής συνεργασίας μεταξύ των παιδιών αυτών με τους Έλληνες μαθητές και με τους Έλληνες Εκπαιδευτικούς.
Ωστόσο ας επιχειρήσουμε εδώ μία προσέγγιση του ζητήματος ένταξης των αλλοδαπών παιδιών στο Εκπαιδευτικό μας σύστημα.
Ο Αλλοδαπός μαθητής έχει τρομερές μαθησιακές δυσκολίες.
Έρχεται στο Ελληνικό σχολικό περιβάλλον δίχως το βασικό εφόδιο της καλής γνώσης προφορικά της γλώσσας μας, καθότι οι αλλοδαποί γονείς του δεν έχουν πάρει μαθήματα της Ελληνικής γλώσσας από σχολεία αλλά μόνο από ακούσματα. Παράλληλα καλείται ως άτομο να προσπαθήσει να αναπτύξει φιλικές σχέσεις με τους συμμαθητές του και να γίνει μέλος μιας κάποιας παρέας συνομήλικων παιδιών γεγονός που έχει και αυτό τις δυσκολίες του. Σταδιακά βέβαια βελτιώνεται αυτή η κατάσταση.
Αρχίζει λοιπόν το παιδί αυτό να προσπαθεί ξεκινώντας με στοιχεία κάτω απ΄ το μηδέν να ενταχθεί σε μια τάξη που οι άλλοι ήδη έχουν ένα κάποιο προβάδισμα. Παίρνει στα χέρια του τα βιβλία, τα οποία έχουν πιο έντονη την ελληνική κουλτούρα η οποία είναι διαφορετική από την κουλτούρα των γονέων του. Φτάνει μπροστά στις δυσκολίες και δεν έχει στο σπίτι του την παραμικρή βοήθεια αφού οι γονείς δεν έχουν δυνατότητα να του πουν μία λέξη σχετική με τα μαθήματά του ή αδυνατούν να παρακολουθήσουν την πορεία του στα γράμματα.
Βλέπουμε λοιπόν εξ αρχής να υπάρχει ένα μεγάλο πρόβλημα που χρήζει αντιμετώπισης , έχει πολλές παραμέτρους και θέλει γενικά ομαλή και γόνιμη συνεργασία πολλών παραγόντων. Εδώ μη ξεχνάμε ότι έχουμε να κάνουμε με ένα δημόσιο σύστημα παιδείας που πρέπει να προσφέρει ίσες ευκαιρίες σε όλους τους μαθητές που φοιτούν σ΄αυτό ανεξαρτήτως εθνότητας.
Ας πάμε τώρα στους βασικούς παράγοντες που προαναφέραμε.
Παράγοντας πρώτος η Ελληνική Πολιτεία.
Το Υπουργείο Παιδείας επειδή ασφαλώς δια των ιθυνόντων γνωρίζει την όλη κατάσταση , έχει να αντιπροσφέρει σημαντικά προγράμματα βοήθειας;
Απάντηση θα πει κανείς ότι είναι τα μαθήματα Ενισχυτικής διδασκαλίας σε Δημοτικά και Γυμνάσια, τα φροντιστηριακά τμήματα αλλοδαπών μαθητών και η Πρόσθετη διδακτική Στήριξη Μαθητών Λυκείων που μπορούν να δώσουν συμπληρωματικές γνώσεις στους αλλοδαπούς μαθητές ώστε να ξεπεράσουν μεγάλο μέρος των δυσκολιών τους. Ασφαλώς και λειτουργούν ευτυχώς αυτά τα προγράμματα αλλά και αυτά θέλουν βελτίωση και οικονομική υποστήριξη από πλευράς της Πολιτείας προκειμένου να ανταποκρίνονται καλύτερα στο ρόλο τους. Είναι αδιανόητο να υπάρχει τέτοια μιζέρια για χρήματα της συμπληρωματικής μόρφωσης των παιδιών μας. Γι αυτό και ολόκληρη η εκπαιδευτική κοινότητα ενδιαφέρεται για την αναβάθμιση των παρεχομένων υπηρεσιών Ενισχυτικής διδασκαλίας και Πρόσθετης στήριξης. Στα τμήματα αυτά μπορούν και πρέπει να προσέρχονται όλοι οι αλλοδαποί μαθητές και όχι μόνο ένα μικρό ποσοστό τους και οφείλουν οι εκπαιδευτικοί να ενημερώνουν τους αλλοδαπούς μαθητές και να τους παροτρύνουν να παρακολουθούν τα συμπληρωματικά αυτά μαθήματα.
Παράγοντας δεύτερος είμαστε εμείς οι εκπαιδευτικοί.
Είναι ανάγκη να κατανοήσουμε και να αντιμετωπίσουμε με αίσθημα ευθύνης τις νέες συνθήκες που διαμορφώνονται στη σχολική τάξη που φοιτούν αλλοδαποί μαθητές. Είναι ανάγκη να αναπροσαρμόσουμε την μέθοδο διδασκαλίας μας όπου μπορούμε προκειμένου να μπορούν να συμβαδίσουν και οι αλλοδαποί μαθητές. Φυσικά η Χρυσή Τομή στη διδασκαλία μας είναι συνεχώς ζητούμενο γιατί θέλουμε να μη καθυστερούμε τους καλούς , να τραβούμε την τάξη συνολικά σε καλύτερο επίπεδο.
Εδώ είναι φυσικά και η ανάγκη που χιλιάδες φορές διατυπώνουμε αλλά δεν εισακούεται για την επιμόρφωσή μας από την πολιτεία σε τακτά διαστήματα. Μας χρειάζεται η επιμόρφωση όχι μόνο για την ανανέωση γνώσεων και διδακτικών μεθόδων αλλά μας χρειάζεται και η επιμόρφωση ανθρωπιστικής πλευράς δηλαδή αυτή που θα παρέχει στήριξη και από παιδοψυχολόγους στην αντιμετώπιση όλων των ενδοσχολικών μας προβλημάτων και μεταξύ αυτών και των τυχόν ειδικών θεμάτων που αναφύονται σε κάποια τμήματα από την φοίτηση πολλών αλλοδαπών μαθητών.
Προς το παρόν ο καθένας μας πρέπει να δείχνει ευαισθησία και ευελιξία απέναντι σ΄ αυτά τα παιδιά , όπως και σε όλα δίχως διακρίσεις και δίχως αποκλεισμούς. Η συμπεριφορά μας πρέπει να είναι όμοια προς πάσα κατεύθυνση και η ενθάρρυνση για συμμετοχή στη σχολική ζωή επίσης ισότιμη σε κάθε παιδί αδιακρίτως.Ακόμη να μη διστάζουμε να επικοινωνούμε με αλλοδαπούς γονείς φυσιολογικά όπως και με όλους τους γονείς. Ας μη ξεχνάμε ότι ο ρατσισμός στην ψυχή του πραγματικού δασκάλου δεν έχει καμιά θέση.
Παράγοντας τρίτος η αποδοχή από τους συμμαθητές.
Οι αλλοδαποί μαθητές έχουν ανάγκη αποδοχής από όλους τους συμμαθητές τους και τούτο όχι από οίκτο. Τα παιδιά οφείλουν να μη κάνουν διακρίσεις να μη θεωρούν κανένα μέλος της μαθητικής κοινότητας υποδεέστερο των άλλων, να σχηματίζουν τις παρέες τους χωρίς αποκλεισμούς με αγάπη και ομόνοια. Να υποστηρίζουν ισότιμα τους συμμαθητές στους στα δίκαιά τους, να ψηφίζουν και αλλοδαπούς μαθητές στα συμβούλιά τους και ακόμη στις τυχόν διαφωνίες τους να φέρνουν σωστά επιχειρήματα και όχι ρατσιστικά συνθήματα του τύπου «πάψε ρε Αλβανέ παράτα μας» και άλλα τέτοια ανήκουστα που όμως λέγονται με θυμό σε μικροκαυγάδες στις αυλές των σχολείων ή στις γειτονιές.
Παράγοντας τέταρτος είναι οι αλλοδαποί γονείς και η σύνδεσή τους με τους άλλους γονείς και εκπαιδευτικούς.
Ας μη μας διαφεύγει καθόλου μα καθόλου αυτή παράμετρος. Οι αλλοδαποί γονείς δεν έχουν μέσα στο νου τους σχεδόν τίποτα από την Ελληνική παιδεία και την σχολική ζωή όπως εδώ εξελίχθηκε από το παρελθόν μέχρι σήμερα. Στερούνται στο μεγάλο ποσοστό τους γνώσεων και ήρθαν εδώ κυρίως ως οικονομικοί μετανάστες προκειμένου να επιβιώσουν. Χρειάζεται ως πιστεύουμε και σ΄ αυτή την περίπτωση διαδικασία παρέμβασης από την Πολιτεία , τους Συλλόγους Γονέων κάθε σχολείου και γιατί όχι της Ένωσης Γονέων με στόχο την προσέγγιση αυτών των ανθρώπων στο βαθμό που είναι αυτό εφικτό. Είναι ανάγκη να υπάρξουν γέφυρες επικοινωνίας και ενημέρωσής τους για να μπορούν να συμβαδίσουν και να βοηθήσουν τα παιδιά τους μέσα στο καθημερινό γίγνεσθαι.
Αυτή είναι και μια ιδέα που θα μπορούσε να εξετασθεί και στη Χίο από την Ένωση Γονέων και τα προεδρεία των Συλλόγων γονέων.
Πρέπει να καταβληθεί προς αυτή την κατεύθυνση ειδική προσπάθεια ώστε να υπάρξει επιτέλους το άνοιγμα του διαύλου συνεννόησης και προσέγγισης των αλλοδαπών γονέων με τους γονείς των Ελλήνων μαθητών αλλά και με μας τους Εκπαιδευτικούς χωρίς προκαταλήψεις και προαπαιτούμενα. Μπορεί να υπάρχουν κι άλλοι παράγοντες σημασία έχει να κάνουμε κάτι προς την κατεύθυνση της ομαλής ένταξης των αλλοδαπών μαθητών στην κοινωνία μας.
Ας το συνειδητοποιήσουμε όλοι ότι στην εποχή μας έχουν έρθει τα πάνω κάτω και πρέπει να μιλάμε και προπάντων να πιστεύουμε στη συμφιλίωση των λαών, την ειρηνική συμβίωση την αρμονική συνεργασία και να αφήσουμε στο περιθώριο τους διάφορους διαχωρισμούς που τυχόν φωλιάζουν στη σκέψη μας.
Διαφήμιση
