ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ
Η κοινωνική εξέγερση που εξελίσσεται με αφορμή την δολοφονία του δεκαεξάχρονου παιδιού προβληματίζει έντονα ,βάζει ερωτήματα αμείλικτα και φέρνει στην επιφάνεια όλα τα ιδιαίτερα στοιχεία της κοινωνικής καταπίεσης της τωρινής περιόδου του καπιταλισμού, του νεοφιλελευθερισμού
Όλοι , εκτός από την κυβέρνηση που δεν θέλει να καταλάβει, μιλάνε για κοινωνικό φαινόμενο
Κοινωνική εξέγερση και βία
Οι ενστάσεις έχουν να κάνουν με το ζήτημα της βίας
Να μιλήσουμε για την βία λοιπόν. Την βία την νόμιμη ,την μόνιμη, την καθαγιασμένη.
Για την βία του να μην ξέρεις αν αύριο θα έχεις δουλειά, να είσαι στο έλεος του αφεντικού
λόγω ελαστικών εργασιακών σχέσεων
Κι αν τολμήσεις να διαμαρτυρηθείς για την κλεμμένη υπερωρία ή άλλα αυτονόητα να σού ρχεται η απάντηση,σαν απειλή :αν δε σ αρέσει απ έξω περιμένουν 100 σαν κι εσένα
Να μιλήσουμε για την βία του να εργάζεσαι ανασφάλιστος.
Για την βία να περιμένεις τηλέφωνο, για ένα- δυο μεροκάματα, από την εταιρεία ενοικίασης δούλων.
Για την βία του να είσαι έφηβος, να πρεσάρεσαι στα πιο ονειρικά σου χρόνια, και να μυρίζεις ένα μέλλον νεκρών επιθυμιών με πρέσα σπουδές, πρέσα μεταπτυχιακό και στο τέλος ετεροαπασχόληση κι αν…
Ας θυμηθούμε πόσα πράγματα διαισθάνεται για το μέλλον, μυρίζεται είναι η σωστή λέξη ένα παιδί βλέποντας γύρω του ….
Υπάρχει και η βία να δουλεύεις απ τα δεκάξι και να θεωρείσαι χωρίς προσόντα παιδί κατώτερου θεού
Να μιλήσουμε κι άλλο για την βία: φεσώνεσαι σε μια τράπεζα για ένα σπίτι , κι αν δεν μπορέσεις να πληρώσεις μερικές δόσεις γιατί σε απόλυσαν ,»σε ξέρασε η αγορά», να χάνεις τα πάντα.
Αλήθεια έχει αναρωτηθεί κανείς απ όσους μιλάνε για την βία των καταστροφών πόση βία νιώθει στο πετσί του νόμιμα ένας απολυμένος πενήντα χρονών όταν γκρεμίζονται όλες του οι κανονικότητες; Σκέφτηκε κανείς την μόνιμη ως τον θάνατο βία του συνταξιούχου των 400 ή και 600 ευρώ που μαζεύει ότι πετάνε οι μανάβηδες στις λαϊκές το μεσημέρι;
Η βία που ζει ο μετανάστης , ο πρόσφυγας ; δεν μας αγγίζει;
Η αστυνομική βία που υφίσταται πολλές φορές ο νεαρός επειδή είναι νέος είναι αστείο;
Η βία που παίρνει ο απεργός σαν απάντηση από τα ΜΑΤ τι είναι; εικονική πραγματικότητα;
Βία τυφλή και μανία καταστροφής αδιέξοδη πριν από λίγες μέρες στην Αθήνα. Αυτό παίξανε τα κανάλια
Λες και η εξέγερση δεν είναι πορείες, διαδηλώσεις, συζητήσεις, κοινωνικοποίηση, αίτημα ελπίδας, χαμόγελο ή θυμός αλληλεγγύης, κατανόηση του διπλανού μας, ανταλλαγή γνώσης
και ένα σωρό άλλα που χτίζουν την πραγματική ιστορία.
Με αφορμή τα γεγονότα των τελευταίων ημερών θυμήθηκα την εξής ιστορία: Το 1941 στο κατεχόμενο Παρίσι ο Γερμανός διοικητής επισκέφθηκε τον Πικάσο και όταν είδε τον περίφημο πίνακα που απεικόνιζε την κατεστραμμένη από τα ναζιστικά αεροπλάνα Γκουέρνικα τον ρώτησε :εσείς το κάνατε αυτό;
Και πήρε την απάντηση :Όχι εγώ, εσείς!
Δεν υπάρχει ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη
Η εξέγερση λοιπόν είναι κοινωνικό φαινόμενο. Πέρα από την βία της ακούμε τις κραυγές του κοινωνικού θυμού. Η εξεγερμένη αξιοπρέπεια μετά από ταπείνωση δεκαετιών ξεσπάει
Κι όπως την πλημμύρα δεν την καταδικάζεις αλλά κάνεις αντιπλημμυρικά έργα έτσι και απέναντι σε αυτό το κοινωνικό φαινόμενο απαιτείται πολιτική που θα δίνει μια άλλη πρόταση ζωής. Κόντρα στην καπιταλιστική βαρβαρότητα που μετατρέπει τους ανθρώπους σε αναλώσιμους, σε εμπορεύματα.
Οι μέχρι τώρα κυβερνήσεις κάνανε τα δικά τους :ρουσφέτια προσωρινής εργασίας προγράμματα προσωρινής απασχόλησης και χαμοζωής, εξυγίανση του δημόσιου τομέα με απαξίωση της εργασίας και απορρύθμιση της παραγωγής(για να πουληθεί πιο φτηνά)
Επιδόματα φιλανθρωπίας που βαφτίζονται συντάξεις κλπ κλπ
Α! ναι !Χτίζουν και φυλακές γιατί πλήθυναν οι κακοί. Από 2500 κρατούμενοι το 1978 12500 τώρα…
Για μια πολιτική δικαιοσύνης
Οι δεκάδες χιλιάδες συμπολίτες μας που βγήκαν στους δρόμους και διαδηλώνουν έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: είναι η νοιώθουν ότι θα γίνουν, αν δεν αλλάξουν τα πράγματα οι προλετάριοι του 21ου αιώνα και λέγονται πρεκάριοι (επισφαλώς απασχολούμενοι-προσωρινοί)
Είναι πολλοί περισσότεροι από τους ντιλιβεράδες ή τα παιδιά των 6μηνων συμβάσεων που νοιώθουν έτσι: και ο γιός του μεσαίου στελέχους μιας επιχείρησης ή του δημοσίου υπαλλήλου
ο φοιτητής .Οι περισσότεροι νοιώθουμε δικαιολογημένα ανασφαλείς
Και βέβαια η κρίση που τώρα αρχίζει να δείχνει τα δόντια της θα είναι πολύ πιο βίαιη από τα σπασμένα τζάμια και τα καμένα μαγαζιά. Και επί πλέον νόμιμη!
Αν θέλουμε να μιλήσουμε σοβαρά για διέξοδο, πρέπει να μιλήσουμε για μια οικονομία των αναγκών, όπως θα τις προσδιορίζουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι πολίτες και όχι οι ιδεολόγοι του κέρδους και της κοινωνικής εκμετάλλευσης
Η κρίση άλλωστε που έρχεται μεγαλοπρεπώς δεν είναι κρίση που οφείλεται σε έλλειψη παραγωγικών δυνάμεων: και τα εργοστάσια υπάρχουν και τα πλοία και οι υποδομές και τα μηχανήματα. Η κρίση οφείλεται στην «άρνηση του κεφαλαιοκράτη να τα κινήσει χωρίς το «επιθυμητό» γι αυτόν ποσοστό κέρδους Είναι κλασική κρίση υπερπαραγωγής
Απέναντι λοιπόν στην κρίση και ενώ η εξέγερση εξελίσσεται είναι καθήκον της Αριστεράς που καταλαβαίνει το κοινωνικό αίτημα που αναδεικνύεται, να προτείνει στην κοινωνία των από κάτω πρόγραμμα για μια οικονομία των αναγκών θέτοντας ζήτημα κοινωνικού ελέγχου της παραγωγής.
Αυτό που χθες φάνταζε μακρινό όνειρο σήμερα είναι ανάγκη και πολιτικό καθήκον Άλλωστε:
“Αυτό που ζούμε τις τελευταίες μέρες δεν μετριέται με καμιά ποσοτική μέθοδο με καμία δημοσκόπηση. Πρόκειται για κοινωνική τομή. Κανένας δεν μπορεί να πάρει πίσω ότι έχει κάνει και ότι έχει πει.
Ας προχωρήσουμε πιάνοντας από τα κέρατα το νέο που γεννιέται όχι για να το ελέγξουμε αλλά για να μας παρασύρει και εμάς από την ορμή του! “
15-12-2008
Δημήτρης Λαβατσής
Γραμματέας ΝΕ ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ Χίου
