Ζείδωρη βροχή…
του Χρίστου Στεργ. Μπελλέ
συγγραφέα-πανεπιστημιακού
«Κύριος στόχος μας είναι να παραδώσουμε στους πολίτες του νησιού τη Χίο, έτσι όπως ήταν πριν λίγα χρόνια. Να είναι η Απλωταριά, η Πλατεία κι η Προκυμαία μέρη όπου μπορείς να περπατήσεις, να πας τη βόλτα σου, να μη φοβάσαι γενικότερα να κυκλοφορήσεις» (Κυριάκος Αφενδούλης, Αστυνομικός Διευθυντής).
«Καταφέραμε να νικήσουμε τους φόβους μας. Είμαστε κι εμείς άνθρωποι με οικογένειες και παιδιά. Οι Σαμουράι έχουν πει: “πρώτα νικάς και μετά πολεμάς”. Εμείς νικήσαμε το φόβο μας και πολεμάμε. To ίδιο «απαιτούμε» να κάνουν κι οι γονείς των παιδιών. Είμαστε εδώ για να τους βοηθήσουμε. Ας έρθουν να μας μιλήσουν κι εκείνοι και τα παιδιά. Αν δε μιλήσουν αυτή τη φορά, τότε σε λίγο καιρό θα μιλάμε ξανά για ίδιες καταστάσεις» (Γιώργος Κεβόπουλος, Διοικητής του τμήματος Δίωξης Ναρκωτικών).
«Ας καταλάβουν οι πολίτες ότι αυτοί οι άνθρωποι δρούσαν ανεξέλεγκτοι, επειδή κάποιοι είχαν αποφασίσει να μη μιλήσουν. Εξ αιτίας της σιωπής, αυτοί οι άνθρωποι μπορούσαν καθημερινά να τροφοδοτούν με ναρκωτικά ολόκληρα σχολεία, να σκοτώνουν σιγά-σιγά τη νέα γενιά, τα παιδιά μας, την πιο παραγωγική μερίδα του νησιού. Ας αναλογιστεί ο καθένας τις ευθύνες του και ας εκμεταλλευτούμε αυτή την ευκαιρία» (Ανδρέας Δαμίρης, Διοικητής Ασφάλειας.)
Τα εισαγωγικά παραθέματα αφορούν στην πρόσφατη συνέντευξη στις τοπικές εφημερίδες των επικεφαλής της Αστυνομίας, των πρωταγωνιστών στην επιχείρηση ενάντια στο μεγαλύτερο κύκλωμα εμπορίας και διακίνησης ναρκωτικών και όχι μόνο, που έλαβε χώρα στο νησί μας. Λόγια ανθρώπινα, πατρικά, αληθινά, τραγικά, περσέματα ψυχής που δεν έχει «στερέψει», παρά τα όσα βλέπει και βιώνει πίσω απ’ την κουρτίνα.
Όταν στις μέρες μας: «homo homini lupus» (λύκος ο άνθρωπος, για τον άνθρωπο), κατά το Λατίνο κωμωδιογράφο Πλαύτο. Όταν η συνήθεια λειτουργεί διαβρωτικά, γιατί δεν αφήνει περιθώρια στην ευθύνη. Όταν η διαφθορά και η ανικανότητα έχουν κατατάξει διεθνώς τη χώρα μας στην ίδια κλίμακα με τη Νιγηρία. Όταν καταρρέει το πολιτικό σύστημα, επειδή έχασε κάθε ηθική υπόσταση. Όταν η κοινωνία είναι όμηρος μιας τάξης που στα εβραϊκά είναι γνωστή ως «Χον Βεσιλτόν= Λεφτά και Εξουσία». Όταν – παραφράζοντας Κατσαρό – «υπάρχουν ποιητές που βγάζουν ποιήματα, για τον καιρό, κοντά στη θερμάστρα». Όταν ο ασύστολος και κακοήθης εγωτισμός έχει πνίξει το «εμείς» στο «εγώ», ενώ « η σοφία του ουρανού – κατά Θεόκριτο – έχει θεσπίσει ότι ο άνθρωπος πάντοτε θα έχει ανάγκη των συνανθρώπων του». Όταν έπαψε να μετρά η ανθρώπινη αρχή πως «η ζωή κάθε ανθρώπου αξίζει, όσο η ζωή κάθε ανθρώπου. Όταν ο «λευκός θάνατος» σεργιανίζει αγέρωχος στις γειτονιές και τις πλατείες της Αθήνας…
Βρίσκονται, εδώ, στο κρασπεδικό νησί του Αιγαίου, τέσσερις ηρακλειδείς του νόμου, της τάξης, της εξουσίας – η εισαγγελέας Εμμανουέλα Κετσιατζή και οι τρεις «προλαλήσαντες» ανώτατοι αξιωματικοί της Ελληνικής Αστυνομίας – τροχίζοντας επί τέσσερις μήνες δίστομα σπαθιά, να «βγάλουν γλώσσα» στη σάπια νοοτροπία, τη μιζέρια, την αιδήμονα σιωπή μας, να στείλουν ποικιλώνυμα μηνύματα με πολλαπλούς αποδέκτες. Και όλα αυτά στο βωμό του καθήκοντος, των ιδανικών, της ανθρώπινης ζωής σαν αυταξία αιώνων. Αμφισβήτησαν την ύπαρξη του φόβου, πριν αμφισβητήσει αυτός τη δική τους, μιας και «κανένα πάθος – κατά τον Edmund Burke – δεν καταληστεύει τόσο αποτελεσματικά το πνεύμα από την ενεργητικότητα και τη λογική, όσο ο φόβος» και νίκησαν. Φιλοσόφησαν, ακόμα, και στη λογική Σαμουράι, προκειμένου να ανακτήσουν αντιφοβικά αντισώματα, ίσως και να εντρύφησαν στις περί φόβου απόψεις του Προέδρου των ΗΠΑ, Φράνκλιν Ρούζβελτ: «το μόνο πράγμα που έχουμε να φοβηθούμε είναι ο ίδιος ο φόβος». Γνωρίζω το Γιώργο Κεβόπουλο και δεν αποκλείω οι ερευνητικές και ψυχολογικές αναζητήσεις του να άγγιξαν και τέτοια όρια.
Το πρόβλημα των ναρκωτικών είναι πολύ σοβαρό, για να εξαντλείται σε απλουστευτικές προσεγγίσεις, πολεμικά ανακοινωθέντα, θυμικές και διθυραμβικές ιαχές. Είναι πολύπλοκο, λαβυρινθώδες, ακάνθινο. Δε λύνεται, αποκλειστικά και μόνο, με νόμους, απαγορεύσεις, διδακτισμούς. Κερδήθηκε μια αποφασιστική μάχη, μα όχι κι ο πόλεμος. Οι τέσσερις «στρατηγοί» κρατούν τη σημαία. Σηματοδοτούν δρόμους, μετερίζια. Η αποφασιστική μάχη που θα κρίνει τον πόλεμο, εξαρτάται από τη δική μας σύσσωμη συστράτευση (όλων, ποικιλώνυμων θυμάτων και μη). Γιατί, «η σωτηρία μας δεν εξαρτάται από τ’ άστρα», μα ούτε και, μόνο, απ’ τους «τέσσερις» και τα στενά επιτελεία τους. Γιατί – μνημονεύοντας Χέμινγουεϊ – «όταν η καμπάνα του πόνου χτυπά, μη ρωτάς για ποιόν. Χτυπά για σένα»…
Θα ήθελα να κλείσω σφίγγοντας τους το χέρι, μαζί με λόγια από Ελύτη, σαν αντίδωρο, μιας κι έχουν κάτι πάρει από το άρωμα της στάσης τους: «Ώσπου σε μεγάλο βαθμό μού έγινε συνείδηση πια/ πως όλες οι θρησκείες λέγανε ψέματα./Ναι, ο παράδεισος δεν ήταν νοσταλγία/ Ούτε, πολύ περισσότερο, μια ανταμοιβή./Ήταν δικαίωμα»…
