Πάνω σε μια οροφή επίπεδη ενός ψηλού κτηρίου σε μια ταράτσα όπως θα λέγαμε είναι δέκα άνθρωποι και ψηφίζουν με δημοκρατικές διαδικασίες.
Και αποφασίζουν τελικά με εννέα ψήφους υπέρ και μία κατά… να πετάξουν από την ταράτσα έναν από τους δέκα… συντρόφους.
ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΕΊΝΑΙ
Έχουν το δικαίωμα αυτό παρόλο που έγινε ψηφοφορία; ΦΥΣΙΚΑ ΟΧΙ Δεν έχουν κανένα δικαίωμα στη ζωή, ΣΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ, αλλά και στο θάνατο του συντρόφου τους.
Ο λόγος για αρκετούς αιρετούς άρχοντες της τοπικής αυτοδιοίκησης και όχι μόνο που καλούνται να πάρουν στηριγμένη και ειλικρινή κατά συνείδηση θέση για καθοριστικές αποφάσεις που αφορούν το μέλλον και τη συνέχεια του τόπου.
Αυτοί που αλαζονικά πιστεύουν ότι έχουν δικαίωμα ζωής και θανάτου επειδή σε μια ιστορική στιγμή ο λαός τους εξέλεξε για αντιπροσώπους του.
Πιστεύουν ακόμα πως με ένα δημοψήφισμα (που συνήθως το στήνουν με παγίδες λαϊκισμού) μπορούν να ποδοπατούν την αξιοπρέπεια, το δικαίωμα στην εργασία, το δικαίωμα στη ζωή των συνανθρώπων τους και τολμούν να επικαλούνται τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.
Είναι λοιπόν υποχρεωμένοι οι αιρετοί αυτοί άρχοντες να σταθούν με ψηλά το κεφάλι απέναντι στην ιστορία και να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις με τη συνείδηση εκείνη που εμπνέουν τα ιδεώδη της αληθινής ελευθερίας και της αληθινής δημοκρατίας. Πρέπει να καταλάβουν ότι είναι αντιπρόσωποι δικοί μας και όχι των πολυεθνικών συμφερόντων και των αποικιοκρατών.
Αλλιώς η Ιστορία θα τους βάλει σε μια λίστα… χρώματος σκοτεινού.
Αλλά και η ίδια η συνείδησή τους θα τους καταδικάσει οδυνηρά.
Τώρα, στην περίπτωση που δεν έχουν συνείδηση η διαθέτουν πολύ ευρεία τότε δεν χρειάζεται να τους συζητούμε γιατί αυτοί δεν ανήκουν στους φυσιολογικούς ανθρώπους αλλά στους ανθρώπους των χαμένων αισθημάτων και συναισθημάτων.
Στους εφευρέτες δηλαδή της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΤΟΥ ΚΑΙΑΔΑ ΤΗΣ ΔΙΑΙΡΕΣΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ.
Αυτούς είναι ανάγκη το ταχύτερο να τους απομονώσουμε με κάθε τρόπο, κοινωνικά και πολιτικά, πριν καθιερώσουν μόνιμα να μας ρίξουν στο γκρεμό της μισαλλοδοξίας και της απληστίας τους.
ΜΑΝΩΛΗΣ ΦΥΣΣΑΣ
