ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤHΝ ΠΑΓΙΔΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ
( η περίπτωση της Τουρκίας)
του Αριστείδη Ζαννίκου
Δημοσιογραφικός σάλος ανάμεικτος με πανικό δείχνει να έχει προκληθεί τοπικά από πρόσφατη απόφαση του Επιμελητηρίου Σμύρνης το οποίο, όπως γράφτηκε, ακύρωσε προγραμματισμένη συνάντηση Ελλήνων και Τούρκων επιχειρηματιών που επρόκειτο να πραγματοποιηθεί στη Σμύρνη περί τα τέλη του προσεχούς Οκτωβρίου.
Στόχος αυτού του φόρουμ θα ήταν η ενδυνάμωση και εμβάθυνση των Ελληνοτουρκικών επιχειρηματικών σχέσεων και συνεργασιών, οι οποίες, τα τελευταία χρόνια, βρίσκονται σε καλό δρόμο. Και τούτο παρά τη δυσπιστία και τις, ουκ ολίγες, επιφυλάξεις που, κατά καιρούς, διατυπώνουν κάποιοι Έλληνες διπλωμάτες, πολιτικοί και δημοσιογράφοι οι οποίοι διαβλέπουν μακροπρόθεσμες ύποπτες επεκτατικές στοχεύσεις της γείτονος έναντι της Πατρίδας μας μέσω της οικονομικής εξάρτησής μας.
Η ολοφάνερα φοβική αυτή άποψη, όσο και αν φάνταζε και ακόμη φαντάζει υπερβολική και ακραία, σχεδόν δικαιώνεται απρόσμενα από την αψυχολόγητη αντίδραση του Επιμελητηρίου Σμύρνης. Μια αντίδραση που προκλήθηκε από την απόφαση της Ελλάδας να υποστηρίξει την υποψηφιότητα του Ντουμπάϊ και όχι αυτή της Σμύρνης για την διοργάνωση της Παγκόσμιας Εμπορικής Έκθεσης “ΕΧΡΟ
Προφανώς η Ελληνική Κυβέρνηση, επιδιώκοντας σταθερά τα τελευταία χρόνια την εισροή στη Χώρα μας σοβαρών Αραβικών επενδυτικών κεφαλαίων, επέλεξε να στηρίξει την υποψηφιότητα του Ντουμπάϊ με αποτέλεσμα να δεχθεί, ως αντίποινα, την βίαιη αντίδραση του Επιμελητηρίου Σμύρνης το οποίο, μεταξύ άλλων, αφήνει να διαφανεί η πρόθεσή του να μποϋκοτάρει έντεχνα ακόμη και τα εκδρομικά ταξείδια των γειτόνων προς τα νησιά μας !! Όμως τί άλλο μπορεί να σημαίνουν όλα αυτά παρά μόνο ωμό Τουρκικό εκβιασμό και απειλές οικονομικών υπονομεύσεων έτσι και η Ελλάδα, ως κυρίαρχο κράτος, αποφασίζει σύμφωνα με τα συμφέροντά της αγνοώντας τα αντίστοιχα της Τουρκίας; Θα αντιτάξει κάποιος ότι, δυστυχώς, στις διεθνείς ή στις διακρατικές σχέσεις δεν χωρούν συναισθηματισμοί και σχεδόν πάντα ισχύει το “σου δίνω μου δίνεις” και αντίστροφα. Αν δεν με οφελείς και κυρίως αν με βλάψεις, αργά ή γρήγορα θα σου το ανταποδώσω. Θα σε πληρώσω με το ίδιο νόμισμα.
Προφανώς, στην συγκεκριμένη περίπτωση, η Ελληνική Κυβέρνηση έκρινε ότι το όφελος (μη ορατό σήμερα) από τη στήριξη της υποψηφιότητας του Ντουμπάϊ ίσως θα είναι μεγαλύτερο παρά αν στήριζε την υποψηφιότητα της Σμύρνης.
Κάτι ανάλογο μπορούμε να φαντασθούμε ότι συμβαίνει με τον Πειραιά τον οποίο, προ ετών, η Ελλάδα “πρόσφερε” στους Κινέζους ώστε δι’ αυτού να διακινούν πιο γρήγορα και πιο φθηνά τον τεράστιο όγκο των Κινεζικών προϊόντων προς όλη την Ευρώπη.
Η Πατρίδα μας, με την επιλογή αυτή κερδίζει πολλαπλώς αλλά σε βάρος της συμμάχου και εταίρου Ολλανδίας της οποίας το μεγαλύτερο λιμάνι, το Ρότερνταμ, υποβαθμίζεται πλέον σοβαρά ως πύλη εισόδου και διανομής προϊόντων στην Ευρώπη.
Παρ’ όλα αυτά, αν και όχι “φανατικός φίλος” μας, η Ολλανδία ούτε τουριστικό μποϋκοτάζ μας έκανε ούτε και τις Ελληνοολλανδικές επιχειρηματικές συνεργασίες και σχέσεις διέκοψε. Το ακριβώς αντίθετο πράττει σήμερα η Τουρκία. Και αυτό δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητο και ασχολίαστο. Ο σχεδόν μονομερής πρόσφατος τουριστικός προσανατολισμός της Χίου προς τη γείτονα Χώρα αλλά και η άκριτη και βιαστική εκχώρηση προς Τουρκικά κεφάλαια της εκμετάλλευσης επιχειρήσεων, μαρινών κ.λ.π. στη Χώρα μας και κυρίως στα νησιά μας, πιθανά, σε δεδομένη όχι απίθανη αλλά κρίσιμη στιγμή, να λειτουργήσουν αποσταθεροποιητικά και ως βρόγχος στο λαιμό της Πατρίδας μας.
Αν αυτό, το θεωρητικό σενάριο τύχει να συμβεί, θα καταστούμε αναπότρεπτα θύματα στυγνών εκβιασμών από μέρους της Τουρκίας η οποία, ακόμη και τώρα, συνεχίζει να έχει βλέψεις σε βάρος της Χώρας μας και απειλεί σε Θράκη, Αιγαίο και Κύπρο.
Αν πρέπει να επιλέξουμε-λόγω και της φοβερής οικονομικής κρίσης- άμεση ή έμμεση μερική εξάρτηση από Τουρκικά ή Κινεζικά, Ρώσικα, Αραβικά, Αμερικάνικα και Ευρωπαϊκά επενδυτικά κεφάλαια, προτιμητέα όλα τα άλλα εκτός των Τουρκικών.
Από όλα μπορεί να υπάρξει οικονομική εξάρτηση όμως μόνο η Τουρκία εκ των ανωτέρω Κρατών απειλεί, εδώ και χρόνια, την εδαφική μας ακεραιότητα. Όσο αυτό δε αλλάζει καλούμαστε και υποχρεούμαστε όλοι, Πολιτικές δυνάμεις, Τοπική Αυτοδιοίκηση, Επιχειρηματικός κόσμος, Τοπικές κοινωνίες και βεβαίως τα Μ.Μ.Ε. να τηρούμε έναντι της Τουρκίας κοινή ΕΘΝΙΚΗ στάση χωρίς εκπτώσεις, χωρίς φοβίες και ενοχές και χωρίς ενδοτισμό.
ΝΑΙ στη συνεργασία με ΟΛΟΥΣ άρα και με την Τουρκία.
Προσοχή όμως ΟΧΙ ΣΕ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΜΟΝΟΜΕΡΗ ΕΞΑΡΤΗΣΗ. Άλλωστε η Ελλάδα σε τίποτα δεν φαίνεται να έχει οφεληθεί από την πολυετή σταθερά και ένθερμη υποστήριξη του αιτήματος της Τουρκίας για ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ως αντάλλαγμα, η Τουρκία συνεχίζει να κατέχει τη μισή σχεδόν Κύπρο και επιμένει να μην αναγνωρίζει την ύπαρξη του Κυπριακού Κράτους ισότιμου μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Συνάμα θεωρεί την δικαιωματικά δυνατή ανακήρυξη από τη Χώρα μας ΑΟΖ (Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης) στο Αιγαίο ως Casus belli (αιτία πολέμου), ενώ ραδιουργεί στη Θράκη υποθάλποντας μεθοδικά αυτονομιστικές τάσεις της εκεί Μουσουλμανικής Μειονότητας.
Αυτά ως αυτονόητες ιστορικές υπενθυμίσεις σε όσους Χιώτες “τα έβαψαν μαύρα” επειδή “θύμωσαν οι φίλοι-γείτονες”. Και μη χειρότερα.
