Καλλιμασιά 30 Σεπτ. 1998
ΠΡΟΣ: Αλληλοβοηθητική Αδελφότητα ἉΓΙΟΣ ΑΙΜΙΛΙΑΝΟΣ’ Νέας Υόρκης
Αγαπητοί μας Καλλιμασιώτες της Αμερικής,
Το Εκπολιτιστικό Σωματείο Καλλιμασιάς «Η
Συμμετέχει γιατί είσαστε ένα κομμάτι μας που ξεριζώθηκε από τα χώματα που φύτρωσε, για να βλαστήσει σε φιλόξενο (οικονομικά) περιβάλλον,
Υπερηφανεύεται δε μαζί σας για την προσφορά σας στη γενέτειρα –ελάχιστοι από τους Απόδημους σας έχουν αντιγράψει-, αλλά περισσότερο γιατί καταφέρατε συσπειρωμένοι να επιβιώσετε στη δεύτερη πατρίδα σας.
Με την ευκαιρία όμως τούτης της αναφοράς, επιτρέψετε την καταγραφή των ανησυχιών μας, που αφορούν στην παραπέρα ύπαρξη της Αδελφότητας και την εξακολούθηση της θαυμαστής δραστηριότητάς σας. Της δραστηριότητας που πέρυσι, με την συμπλήρωση των 90 χρόνων ζωής, τιμήθηκε από το Σωματείο μας και τη Δημοτική Αρχή. Οι ανησυχίες μας έχουν δημοσιευθεί αποσπασματικά στην εφημερίδα μας «Ο ΣΚΙΝΟΣ», η οποία από το 1986 αγωνίζεται μαζί σας για να μην μπει «ταφόπλακα» στην ελληνικότητά μας.
Οι συγκυρίες που δημιούργησαν την ανάγκη ίδρυσής της(μετανάστες σε ξενόγλωσσο τόπο, κάτω από την εκμετάλλευση ακόμα και των ομοεθνών τους), είναι τελείως διαφορετικές από τις σημερινές (οικονομική ευχέρεια για όσους χρησιμοποιούν το μυαλό τους). Ακόμη τα παιδιά (τρίτη γενιά) είναι φυσικό να μην έχουν τις ίδιες σχέσεις με τη γενέτειρα των προγόνων τους, αφού κανείς αγαπά περισσότερο το μέρος που γεννιέται και μεγαλώνει, αλλά και επειδή σήμερα πληρώνομε τις λαθεμένες τακτικές ή παραλείψεις. Αποτέλεσμα να ξεμακρύνουν, ανάμεσα στα άλλα, και το πρόβλημα είναι υπαρκτό για την παράδοση της σκυτάλης. Αξίζει όμως εδώ να εξάρομε τους ανθρώπους που πρόσφεραν τον εαυτό τους σε βάρος της ιδιωτικής τους ζωής για να διατηρηθεί ζωντανή η Αδελφότητα με τη συσπείρωση.
Χωρίς αμφισβήτηση αποτελεί τον σοβαρότερο παράγοντα. Οι νεολαίοι που μιλούν καλά ελληνικά σήμερα αποτελούν εξαιρέσεις, ενώ χρόνο με το χρόνο μεγαλώνει ο αριθμός αυτών που δεν μπορούν να συνεννοηθούν στην ελληνική. Δυστυχώς ακόμη και μεις οι ντόπιοι συμμετέχομε στο φτώχεμα της γλώσσας. Γενικό το φαινόμενο. Και όλα αυτά, γιατί σήμερα εκτός από το πλεονέκτημα να μιλούν τα παιδιά μια δεύτερη γλώσσα, πρέπει να επισημάνομε τούτο:
Δεν ικανοποιεί πια το δόγμα για την χωρίς όρια ανάπτυξη και το μοντέλο της καταναλωτικής κοινωνίας με τα αδιέξοδά του (οικονομική παγκόσμια ύφεση, καταστροφή του περιβάλλοντος, εγκληματικότητα κ.α). Έχει λοιπόν αρχίσει σιγά, αλλά σταθερά η μεταστροφή στον κόσμο των Ιδεών, που πρεσβεύει η παγκοσμιότητα του Ελληνισμού.
Η γλώσσα σε τελευταία ανάλυση, σε συνδυασμό με τον πατροπαράδοτο τρόπο ζωής, αποτελεί προϋπόθεση για τη διατήρηση της εθνικής μας ταυτότητας. Αποτελεί το προπύργιο της επιβίωσής μας, για να μην παρασυρθούμε στη μαύρη τρύπα της αφομοίωσης. Πολύ παραστατικό και σύγχρονο το ποίημα του Καβάφη, ο οποίος άντλησε στοιχεία από αναφορά του Αθήναιου (3ος π.χ. αιώνας) για τους Ποσειδωνιάτες της Κάτω Ιταλίας:
Για το Σωματείο «Η
Ο Πρόεδρος
Δημ. Μελαχροινούδης
