Σήμερα κατέβηκα στην πόλη. Είχα να πάω πολύ καιρό, καλόμαθα στο χωριό..
Συνάντησα λοιπόν έναν γνωστό μου που έχει κάποιες αντιπροσωπείες και κάθε μέρα νταραβερίζεται με επιταγές, με τράπεζες, με παραλαβές φορτίων και παραδόσεις. Ήτανε μες στο άγχος. Είχα ξεχάσει πώς είναι η εικόνα ενός αγχωμένου και τόσο όξινου ανθρώπου και μου φάνηκε πολύ παράξενη και αφύσικη. Μια μέρα θα ακουστεί, μου είπε και δεν κατάλαβα τι εννοούσε. Το αποτέλεσμα του άγχους θα το ακούσεις σύντομα, επανέλαβε, υπονοώντας ότι θα σκάσει, και στην προτροπή μου να λάβει τα μέτρα του ώστε να αλλάξει αυτή την κατάσταση της ζωής του και να αποφύγει τον κίνδυνο, απάντησε με τη φράση “μόνο το φτυάρι τα ισιώνει όλα”.
Η κατάσταση στην τοπική αγορά, έμαθα κατόπιν από τον ίδιο, έχει καταστεί τραγική. Η συντριπτική πλειονότητα των τοπικών σούπερ μάρκετ πέρασαν πλέον σε χέρια μεγάλων αλυσίδων και έχουν παρακάμψει εντελώς τους ντόπιους αντιπροσώπους και τους παραγωγούς, φέρνουν όλα τα προϊόντα τους κατευθείαν απ’ έξω. Μου τα εξήγησε στο πόδι τα βάσανά του, τα χρέη και τις υποχρεώσεις του, μου είπε και πόσους υπαλλήλους θα απολύσουν σύντομα αυτός και οι συνάδελφοί του αντιπρόσωποι και έφυγε τρεχάτος να πάει να προλάβει την τράπεζα.
Αλλάζει ο χάρτης της τοπικής αγοράς και της κοινωνίας, σκεφτόμουν κατόπιν σαν έμεινα μόνος. Τεράστια ιστορική αλλαγή εποχής συντελείται. Βίαια όπως κάθε αλλαγή και όποιος αντέξει. Τους υπόλοιπους θα τους ξεκάνει η ερπύστρια της νέας τάξης πραγμάτων.
Στη διαδρομή της επιστροφής φόρτωσα αργιλόχωμα από το βουνό για να κάνουμε αύριο σβόλους να σπείρουμε τη γη, τη μόνη σταθερή αξία σε κάθε ιστορική εποχή της ανθρωπότητας.
15/4/2015, αναδημοσίευση από σελίδα κοινωνικής δικτύωσης
