Κι εμείς, τον διαβάσαμε γοητευμένοι από τον τρόπο με τον οποίο προσέγγιζε τον έρωτα “τη μόνη μεταλαβιά της αιωνιότητας”, όπως τον έλεγε, βασανιστικό και επικίνδυνο αλλά ταυτόχρονα μια υπέρτατη πράξη ελευθερίας. Γνωρίσαμε μέσα απ’ αυτόν μια πλειάδα σπουδαίων λογοτεχνών, τον Ασλάνογλου, τον Ιωάννου, τον Τσίζεκ, τον Κόρφη, τον Καζαντζή τους οποίους στέγασε το φιλόξενο στέκι της Διαγωνίου, του θρυλικού περιοδικού που ίδρυσε και διηύθυνε για χρόνια. Είδαμε σημαντικούς ζωγράφους, από τον Νίκο Γαβριήλ Πεντζίκη ως τον Αλέξανδρο Ίσαρη και τον Γιώργο Λαζόγκα, στη μικρή αίθουσα του πέμπτου ορόφου της στοάς Χρυσικοπούλου, όπου λειτούργησε η Μικρή Πινακοθήκη ‘Διαγώνιος’. Μας άνοιξε δρόμους, μας συγκίνησε, μας αναστάτωσε με τον σαρκασμό, την κοινωνική κριτική, την εναντίωσή του στα βραβεία και τις διακρίσεις, με αποκορύφωμα την άρνησή του να παραλάβει το 2011 το Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων για το σύνολο του έργου του. Ίσως, γιατί καθώς έγραψε ο Καμύ, κάθε εκπλήρωση, έτσι όπως υποχρεώνει σε υψηλότερη εκπλήρωση, είναι δουλεία. Και ο Ντίνος Χριστιανόπουλος ήθελε να είναι ελεύθερος και υπήρξε πάντοτε έτοιμος να πληρώσει το τίμημα αυτής της ελευθερίας.
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:
