Αρχική Πολιτισμός Βιβλία Στέλλα Μπάκνη: “Ανάλεκτα”… γραμμένα με ψυχή

Στέλλα Μπάκνη: “Ανάλεκτα”… γραμμένα με ψυχή

60


Τα “ανάλεκτα” της Στέλλας Μπάκνη δημοσιευμένα στις εφημερίδες που κατά καιρούς έχει συνεργαστεί και τελευταία εκδίδει (ΜΥΡΟΒΟΛΟΣ), ξεφεύγουν σίγουρα από τα άρθρα μιας εφημερίδας και περνούν σε μια άλλη κατηγορία όπου ο συγγραφέας περισσότερο λογοτεχνικά προσεγγίζει το κοινωνικό γίγνεσθαι.
Γιατί τα ερεθίσματα της Στέλλας δίνονται από την επικαιρότητα, άλλωστε και η ίδια όπως σημειώνει στο βιογραφικό της έχει εργαστεί σε εφημερίδες, έχει ζήσει και ζει αυτή την αγωνία μέχρι την έκδοση του φύλλου.
Περισσότερο όμως τα άρθρα της, επιλογή των οποίων θα βρείτε στα “ανάλεκτα” φαίνεται να ικανοποιούν μια εσωτερική ανάγκη έκφρασης.
Μια ανάγκη να βγάλει προς τα έξω σκέψεις και απόψεις, να τις εκθέσει και να εκτεθεί δεμένες με πλούσιες εικόνες και με καλή χρήση της ελληνικής γλώσσας.
Πιασμένα λοιπόν από κάποια μικρή είδηση της επικαιρότητας τα θέματα, ξεφεύγουν από αυτή την καταγραφή και μας ταξιδεύουν. Άλλοτε οι ήρωες, γιατί πάντα σχεδόν νοιώθουμε να παρακολουθούμε έναν ήρωα, μας απογειώνουν άλλοτε μας κάνουν να “μυρίσουμε” Χίο (έντονη αναφορά στο νησί) και άλλοτε -ανάλογα με την ψυχική διάθεση της συγγραφέως- μας κάνουν να κλειστούμε μαζί τους σε μια εσωτερική αναζήτηση…
Αν θέλουμε να βρούμε “ψεγάδι” στο βιβλίο (αν και το κάθε βιβλίο κρίνεται υποκειμενικά από τον αναγνώστη) θα λέγαμε ότι είναι φορές που τα κείμενα πλατειάζουν, χάνονται λίγο μέσα σε σκέψεις και συναισθήματα. Αυτό ίσως να οφείλεται και το γεγονός ότι γράφτηκαν για εφημερίδα και δεν αποτελούν διηγήματα.
Με προσοχή αυτό τον καιρό διαβάσαμε στην εφημερίδα ΜΥΡΟΒΟΛΟΣ και τη δημοσίευση ορισμένων επιστολών που έλαβε η συγγραφέας. Από αυτές συγκρατήσαμε αυτή που έγραψε μια νέα κοπέλα η οποία παρατήρησε μεταξύ άλλων -κάτι που μας βρίσκει σύμφωνους- ότι ο τίτλος δεν αποδίδει το περιεχόμενο του βιβλίου.
Πράγματι αν αντί για το “ανάλεκτα” ήταν ένας άλλος τίτλος που θα παρουσίαζε όχι το γεγονός ότι είναι διαλεγμένα κείμενα που δημοσιεύτηκαν σε εφημερίδες, αλλά μια “κατάθεση ψυχής”, τότε πράγματι ο αναγνώστης θα έπαιρνε το βιβλίο να το διαβάσει περισσότερο υποψιασμένος.
(“Να ήταν έτσι και τα βιβλία του σχολειού” σκεφτόμουν καθώς διάβαζα… Δεν σας γράφω, για να κάνω κριτική. Μου κινήσατε την περιέργεια με τα όσα γράφετε. Με τον τρόπο που εκφράζεστε, μου ανοίξατε παράθυρα, να δω μακριά και να σκεφτώ πιο ελεύθερα. Κατάλαβα ότι η ζωή δεν είναι συγκεκριμένα χρώματα. Υπάρχει μια εναλλαγή σε άπειρες αποχρώσεις. Το ήξερα, γιατί κάνω ζωγραφική, αλλά δεν είχα νιώσει την εναλλαγή μέσα μου.
Διάβαζα και σκεφτόμουν, πολλές εικόνες για τα κείμενα σας. Ξεπηδούσαν ακατάπαυστα νέα χρώματα και σχήματα”, σημειώνει μεταξύ άλλων η μαθήτρια Μ.Λ. της Γ’ Λυκείου στο γράμμα που προαναφέραμε).
Ευχόμαστε στη Στέλλα να συνεχίσει να καταθέτει αυτά που έχει στην ψυχή της και ποιος ξέρει όλα αυτά μπορεί να αποτελέσουν την αφορμή για μια επόμενη έκδοση, ίσως διηγημάτων, που θα ξεφεύγουν από την αναδημοσίευση άρθρων σε μια εφημερίδα.

 

του Θοδωρή Πυλιώτη