Τα λατομεία και οι ευθύνες δήμων και Περιφέρειας
Άρθρο του Γιώργου Παγούδη
Πέντε τουλάχιστον λατομικές ζώνες έχει χωροθετήσει εδώ και χρόνια η Περιφέρεια στη Χίο, αλλά σε δημοτικούς χώρους. Αποτέλεσμα ούτε ένας δήμαρχος από αυτούς στα διοικητικά όρια των οποίων υπάγονται, να μη θελήσει να δημοπρατήσει ούτε μία από αυτές. Στερώντας έτσι το ταμείο τους από πολύτιμα για την εποχή έσοδα και βάζοντας σε έξοδα όσους έχουν την διάθεση να χτίσουν ένα σπίτι.
Και υποχρεώνονται, λόγω μονοπωλίου υλικών να μην έχουν επιλογή παρά να πληρώσουν την άμμο και το χαλίκι σε τιμή, που καμία σχέση δεν έχει με την υπόλοιπη Ελλάδα.
Επιλογή, που μάλιστα έχει άμεσο αντίκτυπο ακόμα και στην εθνική οικονομία, αφού είναι γνωστό ότι ο μεγαλύτερος πελάτης των κατασκευαστικών εταιρειών είναι το δημόσιο με τα έργα του, είτε λέγεται Υπουργείο, είτε Νομαρχία, είτε δήμος ή όποιος άλλος φορέας δραστηριοποιείται οικοδομικά εδώ.
Δυστυχώς όσες προσπάθειες έχουν γίνει εδώ και χρόνια για την άρση του μονοπωλίου έχουν καταρρεύσει σαν χάρτινος πύργος, εξαιτίας ακριβώς αυτής της απροθυμίας των δημάρχων να δημοπρατήσουν λατομικές ζώνες σε ενδιαφερόμενους.
Και όμως υπάρχει λύση.
Η περιφέρεια έχει το δικαίωμα να χωροθετήσει λατομικές ζώνες και σε εκτάσεις που χαρακτηρίζονται δημόσιες και όχι δημοτικές , δίνοντας παράλληλα σε άλλους το δικαίωμα δημοπράτησης τους σε ενδιαφερόμενες επιχειρήσεις.
Δυστυχώς όμως όλα αυτά τα χρόνια παρά το ότι όλα τα παραπάνω αποτελούν επισημάνσεις και ρεπορτάζ, που χρόνια τώρα ο υπογραφών δημοσιεύει, κανένος το αυτί δεν ιδρώνει.
Μάλιστα πολλές φορές στη διάρκεια αυτών των ρεπορτάζ -που είχαν δημοσιευτεί στην πρώτη περίοδο της νέας τότε εφημερίδας «Πολίτης»- πολύτιμα στοιχεία και επισημάνσεις είχε προσφέρει ο Γιώργος Στεφανίδης, ο οποίος πάντοτε φρόντιζε με ένα τρόπο μοναδικό σε ευστροφία και νομιμότητα να συνδυάζει την τεχνοκρατική του ιδιότητα με την αυξημένη περιβαλλοντική του ευαισθησία και το ακέραιο του χαρακτήρα του.
Πιέζοντας άλλοτε την πολιτική ηγεσία να υποχωρήσει από παράλογες απαιτήσεις, άλλοτε τους εκμεταλλευτές των νόμιμων λατομείων να τηρούν τους περιβαλλοντικούς όρους λειτουργίας τους , ακόμα δε και για την αποκατάσταση του τοπίου, όταν αποχωρούσαν από τις εκμεταλλεύσεις μη διστάζοντας μάλιστα να συγκρουστεί με πολιτική ηγεσία ή και με επιχειρηματίες, όποτε έκρινε ότι κάτι δεν πάει καλά.
Αυτόν ακριβώς τώρα κάποιοι θέλουν να εκτοπίσουν , αφήνοντας μάλιστα βαριές κατηγορίες να αιωρούνται ,απέναντι σε ένα θύμα υποκλοπών.
Αντί να κοιτάξουν να πιέσουν δηλαδή την περιφέρεια να χωροθετήσει ως λατομικές ζώνες δημόσιες εκτάσεις ή δημάρχους να δημοπρατήσουν τις ήδη χωροθετημένες , βγάζουν μόνοι τους τα μάτια τους, ανοίγοντας ουσιαστικά το δρόμο στη διαπλοκή και στη διαφθορά και μη διστάζοντας να πάρουν στο λαιμό τους ακόμα και το κόμμα που υποτίθεται ότι στηρίζουν, εμπλέκοντας τις προσωπικές τους συμπάθειες ή αντιπάθειες σε απίστευτα σενάρια σκευωριών.
Άρθρο του Γιώργου Παγούδη
Πέντε τουλάχιστον λατομικές ζώνες έχει χωροθετήσει εδώ και χρόνια η Περιφέρεια στη Χίο, αλλά σε δημοτικούς χώρους. Αποτέλεσμα ούτε ένας δήμαρχος από αυτούς στα διοικητικά όρια των οποίων υπάγονται, να μη θελήσει να δημοπρατήσει ούτε μία από αυτές. Στερώντας έτσι το ταμείο τους από πολύτιμα για την εποχή έσοδα και βάζοντας σε έξοδα όσους έχουν την διάθεση να χτίσουν ένα σπίτι.
Και υποχρεώνονται, λόγω μονοπωλίου υλικών να μην έχουν επιλογή παρά να πληρώσουν την άμμο και το χαλίκι σε τιμή, που καμία σχέση δεν έχει με την υπόλοιπη Ελλάδα.
Επιλογή, που μάλιστα έχει άμεσο αντίκτυπο ακόμα και στην εθνική οικονομία, αφού είναι γνωστό ότι ο μεγαλύτερος πελάτης των κατασκευαστικών εταιρειών είναι το δημόσιο με τα έργα του, είτε λέγεται Υπουργείο, είτε Νομαρχία, είτε δήμος ή όποιος άλλος φορέας δραστηριοποιείται οικοδομικά εδώ.
Δυστυχώς όσες προσπάθειες έχουν γίνει εδώ και χρόνια για την άρση του μονοπωλίου έχουν καταρρεύσει σαν χάρτινος πύργος, εξαιτίας ακριβώς αυτής της απροθυμίας των δημάρχων να δημοπρατήσουν λατομικές ζώνες σε ενδιαφερόμενους.
Και όμως υπάρχει λύση.
Η περιφέρεια έχει το δικαίωμα να χωροθετήσει λατομικές ζώνες και σε εκτάσεις που χαρακτηρίζονται δημόσιες και όχι δημοτικές , δίνοντας παράλληλα σε άλλους το δικαίωμα δημοπράτησης τους σε ενδιαφερόμενες επιχειρήσεις.
Δυστυχώς όμως όλα αυτά τα χρόνια παρά το ότι όλα τα παραπάνω αποτελούν επισημάνσεις και ρεπορτάζ, που χρόνια τώρα ο υπογραφών δημοσιεύει, κανένος το αυτί δεν ιδρώνει.
Μάλιστα πολλές φορές στη διάρκεια αυτών των ρεπορτάζ -που είχαν δημοσιευτεί στην πρώτη περίοδο της νέας τότε εφημερίδας «Πολίτης»- πολύτιμα στοιχεία και επισημάνσεις είχε προσφέρει ο Γιώργος Στεφανίδης, ο οποίος πάντοτε φρόντιζε με ένα τρόπο μοναδικό σε ευστροφία και νομιμότητα να συνδυάζει την τεχνοκρατική του ιδιότητα με την αυξημένη περιβαλλοντική του ευαισθησία και το ακέραιο του χαρακτήρα του.
Πιέζοντας άλλοτε την πολιτική ηγεσία να υποχωρήσει από παράλογες απαιτήσεις, άλλοτε τους εκμεταλλευτές των νόμιμων λατομείων να τηρούν τους περιβαλλοντικούς όρους λειτουργίας τους , ακόμα δε και για την αποκατάσταση του τοπίου, όταν αποχωρούσαν από τις εκμεταλλεύσεις μη διστάζοντας μάλιστα να συγκρουστεί με πολιτική ηγεσία ή και με επιχειρηματίες, όποτε έκρινε ότι κάτι δεν πάει καλά.
Αυτόν ακριβώς τώρα κάποιοι θέλουν να εκτοπίσουν , αφήνοντας μάλιστα βαριές κατηγορίες να αιωρούνται ,απέναντι σε ένα θύμα υποκλοπών.
Αντί να κοιτάξουν να πιέσουν δηλαδή την περιφέρεια να χωροθετήσει ως λατομικές ζώνες δημόσιες εκτάσεις ή δημάρχους να δημοπρατήσουν τις ήδη χωροθετημένες , βγάζουν μόνοι τους τα μάτια τους, ανοίγοντας ουσιαστικά το δρόμο στη διαπλοκή και στη διαφθορά και μη διστάζοντας να πάρουν στο λαιμό τους ακόμα και το κόμμα που υποτίθεται ότι στηρίζουν, εμπλέκοντας τις προσωπικές τους συμπάθειες ή αντιπάθειες σε απίστευτα σενάρια σκευωριών.
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ, 23/7/2007 (dimokratiki.org)
Διαφήμιση
