Παρακολουθώντας στην «ΑΛΗΘΕΙΑ ΤV», την τηλεοπτική μονομαχία μεταξύ των εκπροσώπων του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΝ και του ΚΚΕ (Μάρκος Κούνουπας), διέκρινα έναν πηγαίο φόβο από τον εκπρόσωπο του ΠΑΣΟΚ, αλλά και από τη διευθύνουσα τη συζήτηση Ειρήνη Αναγνώστου για τη ρεαλιστικότητα των θέσεων του ΚΚΕ, αναφορικά με τον κατώτατο μισθό 1400 Ευρώ, κατώτατη σύνταξη 1050 ευρώ κλπ, που έθεσε πολύ σωστά ο εκπρόσωπος του κόμματος και βουλευτής Μάρκος Κούνουπας.
Η μεν Ειρήνη, ως άριστος «δικηγόρος του διαβόλου», σωστά έθετε το θέμα, αλλά ο εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ, που είναι και κάτοχος ΜΜΕ και απασχολεί εργαζόμενους, βγήκε έξω από τα ρούχα του, λες και ήταν η ώρα, που το ΚΚΕ είχε βγει στην εξουσία και του έλεγε να πληρώσει τα ως άνω αναφερόμενα ποσά στους εργαζόμενούς του.
Ο τηλεοπτικός χρόνος είναι άδικος εξ αντικειμένου, έτσι, ο εκπρόσωπος του ΚΚΕ δεν είχε την άνεση να εξηγήσει τη θέση του κόμματος, παρά μόνο ακροθιγώς, θέτοντας το κομβικό θέμα της φορολογικής πολιτικής απέναντι στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, που πρέπει όπως είπε να ελαφρυνθούν για να μπορέσουν να ανταποκριθούν σε τέτοιους μισθούς.
Με αφορμή όμως τα παραπάνω ας δούμε ορισμένα ζητήματα από θεωρητικής σκοπιάς.
Όλοι,στα λόγια και ο δικομματισμός μεταξύ αυτών, συμφωνούν, ότι οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να ζήσουν με αυτούς τους μισθούς και με αυτές τις συντάξεις.
Τα επίσημα στοιχεία προσδιορίζουν το όριο φτώχειας τετραμελούς οικογένειας σε πάνω από 1500 ευρώ. Εμπειρικά όλοι βλέπουμε ότι μισθοί της τάξης των 1000 ή και παραπάνω ευρώ, εξανεμίζονται με ταχύτητα ηλιακού φωτός, άρα είναι κατανοητό τι γίνεται με την πλειοψηφία που αμείβεται με τους μισθούς πείνας.
Στο δια ταύτα όμως , ο δικομματισμός ,ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, μαζί με τους εργοδοτικούς και κυβερνητικούς συνδικαλιστές, είναι αυτοί που ευθύνονται γι αυτή τη μιζέρια, που καταλήγει στον εξευτελισμό να υπογράφει η εργοδοτική ΓΣΕΕ αυξήσεις της τάξης των 0,77 ευρώ την ημέρα.
Γύρω από αυτό το κομβικό ζήτημα πλέκονται οι θεωρίες για αντοχές της οικονομίας, για υψηλό εργατικό κόστος, για την αδυναμία των εργοδοτών να προσφέρουν περισσότερα, για τους υψηλούς μισθούς που προκαλούν ανεργία.
Αυτά ευσταθούν για το κράτος των Τραπεζιτών, των βιομηχάνων , των χρηματιστών, των εφοπλιστών και με λίγα λόγια για το κράτος και τις κυβερνήσεις που περιφρουρούν τα συμφέροντα όλων αυτών, των αστών.
Το ΚΚΕ, είναι παγερά αδιάφορο για τις δικές τους ανάγκες και αγωνίες. Το ΚΚΕ έχει δικό του μετράρι πώς με ποιο μισθό και με ποιους τρόπους θα περιφρουρηθεί η εργατική δύναμη , η πρώτη και κύρια παραγωγική δύναμη σε παγκόσμια κλίμακα. Εργάτες χωρίς εργοδότες μπορεί να υπάρξουν, εργοδότες χωρίς να απομυζούν την εργατική υπεραξία δεν μπορούν να υπάρξουν.
Μια λαϊκή κυβέρνηση λοιπόν, ξεκινά από αυτό και επιβάλλει με τη θέληση της πλειοψηφίας του εργαζόμενου λαού τη βούλησή της στους εργοδότες οι οποίοι για όσο καιρό υπάρχουν-ζήτημα ταξικής πάλης- υποχρεούνται να μειώσουν την εκμετάλλευση υπεραξίας των εργαζομένων τους και να τους «αγοράζουν» ακριβότερα απ’ ότι πριν με τις δικές τους κυβερνήσεις.
Είναι μέγιστη απάτη, να κλαψουρίζει ένας εργοδότης, ένα βιομήχανος για υψηλούς μισθούς που τον οδηγούν στην καταστροφή ή στο να απολύσει εργαζομένους. Απλά ως κοινός εκβιαστής έχοντας το αστικό κράτος μαζί του και τους νόμους του παίζει το παιχνίδι του για να μην παραχώρηση δεκάρα τσακιστή από τα κέρδη του.
Είναι λοιπόν καθαρό ότι οι στόχοι πάλης του ΚΚΕ, επιβάλλονται από τη λαϊκή πάλη και δεν είναι διαπραγματεύσιμοι.
Το ζήτημα είναι τι γίνεται με τους μικρούς επαγγελματίες που απασχολούν 10-20 εργαζόμενους. Είναι γεγονός ότι τα ποσοστά κερδοφορίας δεν είναι για όλους ίδια. Υπάρχει όμως μια γενική παρατήρηση. Όταν ο εργαζόμενος έχει λεφτά στην τσέπη του και αγοράζει και χτίζει και βγαίνει έξω από την πόρτα του και συμβάλλει στον κύκλο του χρήματος με τέτοιο τρόπο ώστε οι μικροεπαγγελματίες να αυξάνουν τον τζίρο με αποτέλεσμα να ανταποκρίνονται στις αυξήσεις των μισθών.
Ταυτόχρονα, η φορολογική πολιτική, η πολιτική προμηθειών, η πολιτική επαγγελματικής στέγης, η εθελοντική προσχώρησή τους σε παραγωγικούς συνεταιρισμούς, διαμορφώνουν το πλαίσιο, ώστε οι επαγγελματίες από τη μια να μην είναι έρμαια του ανταγωνισμού του κεφαλαίου, που δυσκολεύει ακόμα περισσότερο τη βιωσιμότητά τους, αλλά και από την άλλη τους παρέχει τη δυνατότητα να αποδίδουν τους αντίστοιχους μισθούς.
Αυτά φυσικά στα πλαίσια της λαϊκής οικονομίας και λαϊκής εξουσίας, που ως εκφραστής της θέλησης του λαού, με δεδομένους τους ταξικούς συσχετισμούς, θα ακολουθεί αυτές τις πολιτικές, που χαρακτηρίζονται από την εξελικτική τάση η κοινωνία να φτάσει εκείνο το επίπεδο που εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο δεν θα υφίσταται ούτε από μικρό επαγγελματία ούτε από μεγάλο.
Φυσικά οι επαγγελματίες είναι χωρισμένοι στους αυτοαπασχολούμενους, στους μικρούς και στους μεγάλους. Οι μεγάλοι ζουν με την προσδοκία να γίνουν καπιταλιστές στη θέση των καπιταλιστών, οι πιο μικροί ζουν μέσα στην ανασφάλεια και οι αυτοαπασχολούμενοι βιώνουν την προλεταριοποίησή τους.
Οι μικροί και ιδιαίτερα οι αυτοαπασχολούμενοι είναι φυσικοί σύμμαχοι της εργατικής τάξης, ζουν από αυτήν και έχουν συμφέρον να στηρίζουν τις διεκδικήσεις της, διεκδικήσεις του ΚΚΕ που απαντούν στις ανάγκες όσων υποφέρουν από την καταπίεση των αστών, δηλαδή και των ίδιων.
Για αυτό λέμε ότι η πρόκληση είναι δεδομένη και για όλους αυτούς, ψηφίζοντας ΚΚΕ, καταδικάζοντας το δικομματισμό να κάνουν το βήμα για την απελευθέρωσή τους.
Στο μεταξύ φυσικά ο εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ, οι εκπρόσωποι της ΝΔ και όσοι συντάσσονται μαζί τους έχουν απόλυτο δίκιο να εξανίστανται με τις θέσεις του ΚΚΕ και να πανικοβάλλονται με το φάντασμα του κομμουνισμού που πλανάται πάνω από τα κεφάλια τους.
ΜΑΡΚΟΣ ΣΚΟΥΦΑΛΟΣ
Η μεν Ειρήνη, ως άριστος «δικηγόρος του διαβόλου», σωστά έθετε το θέμα, αλλά ο εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ, που είναι και κάτοχος ΜΜΕ και απασχολεί εργαζόμενους, βγήκε έξω από τα ρούχα του, λες και ήταν η ώρα, που το ΚΚΕ είχε βγει στην εξουσία και του έλεγε να πληρώσει τα ως άνω αναφερόμενα ποσά στους εργαζόμενούς του.
Ο τηλεοπτικός χρόνος είναι άδικος εξ αντικειμένου, έτσι, ο εκπρόσωπος του ΚΚΕ δεν είχε την άνεση να εξηγήσει τη θέση του κόμματος, παρά μόνο ακροθιγώς, θέτοντας το κομβικό θέμα της φορολογικής πολιτικής απέναντι στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, που πρέπει όπως είπε να ελαφρυνθούν για να μπορέσουν να ανταποκριθούν σε τέτοιους μισθούς.
Με αφορμή όμως τα παραπάνω ας δούμε ορισμένα ζητήματα από θεωρητικής σκοπιάς.
Όλοι,στα λόγια και ο δικομματισμός μεταξύ αυτών, συμφωνούν, ότι οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να ζήσουν με αυτούς τους μισθούς και με αυτές τις συντάξεις.
Τα επίσημα στοιχεία προσδιορίζουν το όριο φτώχειας τετραμελούς οικογένειας σε πάνω από 1500 ευρώ. Εμπειρικά όλοι βλέπουμε ότι μισθοί της τάξης των 1000 ή και παραπάνω ευρώ, εξανεμίζονται με ταχύτητα ηλιακού φωτός, άρα είναι κατανοητό τι γίνεται με την πλειοψηφία που αμείβεται με τους μισθούς πείνας.
Στο δια ταύτα όμως , ο δικομματισμός ,ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, μαζί με τους εργοδοτικούς και κυβερνητικούς συνδικαλιστές, είναι αυτοί που ευθύνονται γι αυτή τη μιζέρια, που καταλήγει στον εξευτελισμό να υπογράφει η εργοδοτική ΓΣΕΕ αυξήσεις της τάξης των 0,77 ευρώ την ημέρα.
Γύρω από αυτό το κομβικό ζήτημα πλέκονται οι θεωρίες για αντοχές της οικονομίας, για υψηλό εργατικό κόστος, για την αδυναμία των εργοδοτών να προσφέρουν περισσότερα, για τους υψηλούς μισθούς που προκαλούν ανεργία.
Αυτά ευσταθούν για το κράτος των Τραπεζιτών, των βιομηχάνων , των χρηματιστών, των εφοπλιστών και με λίγα λόγια για το κράτος και τις κυβερνήσεις που περιφρουρούν τα συμφέροντα όλων αυτών, των αστών.
Το ΚΚΕ, είναι παγερά αδιάφορο για τις δικές τους ανάγκες και αγωνίες. Το ΚΚΕ έχει δικό του μετράρι πώς με ποιο μισθό και με ποιους τρόπους θα περιφρουρηθεί η εργατική δύναμη , η πρώτη και κύρια παραγωγική δύναμη σε παγκόσμια κλίμακα. Εργάτες χωρίς εργοδότες μπορεί να υπάρξουν, εργοδότες χωρίς να απομυζούν την εργατική υπεραξία δεν μπορούν να υπάρξουν.
Μια λαϊκή κυβέρνηση λοιπόν, ξεκινά από αυτό και επιβάλλει με τη θέληση της πλειοψηφίας του εργαζόμενου λαού τη βούλησή της στους εργοδότες οι οποίοι για όσο καιρό υπάρχουν-ζήτημα ταξικής πάλης- υποχρεούνται να μειώσουν την εκμετάλλευση υπεραξίας των εργαζομένων τους και να τους «αγοράζουν» ακριβότερα απ’ ότι πριν με τις δικές τους κυβερνήσεις.
Είναι μέγιστη απάτη, να κλαψουρίζει ένας εργοδότης, ένα βιομήχανος για υψηλούς μισθούς που τον οδηγούν στην καταστροφή ή στο να απολύσει εργαζομένους. Απλά ως κοινός εκβιαστής έχοντας το αστικό κράτος μαζί του και τους νόμους του παίζει το παιχνίδι του για να μην παραχώρηση δεκάρα τσακιστή από τα κέρδη του.
Είναι λοιπόν καθαρό ότι οι στόχοι πάλης του ΚΚΕ, επιβάλλονται από τη λαϊκή πάλη και δεν είναι διαπραγματεύσιμοι.
Το ζήτημα είναι τι γίνεται με τους μικρούς επαγγελματίες που απασχολούν 10-20 εργαζόμενους. Είναι γεγονός ότι τα ποσοστά κερδοφορίας δεν είναι για όλους ίδια. Υπάρχει όμως μια γενική παρατήρηση. Όταν ο εργαζόμενος έχει λεφτά στην τσέπη του και αγοράζει και χτίζει και βγαίνει έξω από την πόρτα του και συμβάλλει στον κύκλο του χρήματος με τέτοιο τρόπο ώστε οι μικροεπαγγελματίες να αυξάνουν τον τζίρο με αποτέλεσμα να ανταποκρίνονται στις αυξήσεις των μισθών.
Ταυτόχρονα, η φορολογική πολιτική, η πολιτική προμηθειών, η πολιτική επαγγελματικής στέγης, η εθελοντική προσχώρησή τους σε παραγωγικούς συνεταιρισμούς, διαμορφώνουν το πλαίσιο, ώστε οι επαγγελματίες από τη μια να μην είναι έρμαια του ανταγωνισμού του κεφαλαίου, που δυσκολεύει ακόμα περισσότερο τη βιωσιμότητά τους, αλλά και από την άλλη τους παρέχει τη δυνατότητα να αποδίδουν τους αντίστοιχους μισθούς.
Αυτά φυσικά στα πλαίσια της λαϊκής οικονομίας και λαϊκής εξουσίας, που ως εκφραστής της θέλησης του λαού, με δεδομένους τους ταξικούς συσχετισμούς, θα ακολουθεί αυτές τις πολιτικές, που χαρακτηρίζονται από την εξελικτική τάση η κοινωνία να φτάσει εκείνο το επίπεδο που εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο δεν θα υφίσταται ούτε από μικρό επαγγελματία ούτε από μεγάλο.
Φυσικά οι επαγγελματίες είναι χωρισμένοι στους αυτοαπασχολούμενους, στους μικρούς και στους μεγάλους. Οι μεγάλοι ζουν με την προσδοκία να γίνουν καπιταλιστές στη θέση των καπιταλιστών, οι πιο μικροί ζουν μέσα στην ανασφάλεια και οι αυτοαπασχολούμενοι βιώνουν την προλεταριοποίησή τους.
Οι μικροί και ιδιαίτερα οι αυτοαπασχολούμενοι είναι φυσικοί σύμμαχοι της εργατικής τάξης, ζουν από αυτήν και έχουν συμφέρον να στηρίζουν τις διεκδικήσεις της, διεκδικήσεις του ΚΚΕ που απαντούν στις ανάγκες όσων υποφέρουν από την καταπίεση των αστών, δηλαδή και των ίδιων.
Για αυτό λέμε ότι η πρόκληση είναι δεδομένη και για όλους αυτούς, ψηφίζοντας ΚΚΕ, καταδικάζοντας το δικομματισμό να κάνουν το βήμα για την απελευθέρωσή τους.
Στο μεταξύ φυσικά ο εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ, οι εκπρόσωποι της ΝΔ και όσοι συντάσσονται μαζί τους έχουν απόλυτο δίκιο να εξανίστανται με τις θέσεις του ΚΚΕ και να πανικοβάλλονται με το φάντασμα του κομμουνισμού που πλανάται πάνω από τα κεφάλια τους.
ΜΑΡΚΟΣ ΣΚΟΥΦΑΛΟΣ
Διαφήμιση
