ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΚΑΛΠΗ
του Νίκου Θεοτοκά
Τούτες οι εκλογές μπορεί ν’ αλλάξουν κάτι σημαντικό στην πολιτική ζωή του τόπου μας. Η διαφαινόμενη λαϊκή δυσφορία απέναντι στην πολιτική και στις ψεύτικες υποσχέσεις των κομμάτων εξουσίας φαίνεται να οδηγεί στην ενίσχυση της Αριστεράς και στον περιορισμό της εμπιστοσύνης των ψηφοφόρων προς τον δικομματισμό. Είναι καιρός πια να πάψει η εξουσία να τάζει προεκλογικά λαγούς με πετραχήλια και, μετεκλογικά, να μοιράζει βάσανα και χάος. Είναι καιρός να αποδείξουν οι πολίτες με την ψήφο τους ότι έχουν μνήμη και νου. Είναι καιρός να τελειώνουμε με τις «ισχυρές κυβερνήσεις» που δεν δίνουν λόγο παρά στο μεγάλο κεφάλαιο και στους ισχυρούς του κόσμου ετούτου.
Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ μαλώνουν στα κανάλια για το ποιος ήταν ο πιο ψεύτης, ποιος έκλεψε τα πιο πολλά, ποιος με την πολιτική του προκάλεσε τις μεγαλύτερες καταστροφές στον τόπο, στην οικονομία, το περιβάλλον. Και την ίδια ώρα, τα κόμματα εξουσίας μιλούν για τον κίνδυνο της «ακυβερνησίας» και ξαναφέρνουν την ξοφλημένη θεωρία της «χαμένης ψήφου». Νομίζουν ότι οι πολίτες ξέχασαν την ακυβερνησία των «ισχυρών κυβερνήσεων» που είδαν στις πυρκαγιές, στη ληστεία των Ταμείων, στη ληστεία του Χρηματιστηρίου, στη διάλυση της δημόσιας υγείας, στην εκποίηση της δημόσιας παιδείας. Διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους ότι δεν θα συγκυβερνήσουν αν δεν πάρουν αυτοδύναμη πλειοψηφία στη Βουλή. Το ίδιο ακριβώς έκαναν προεκλογικά και τα δύο μεγάλα κόμματα που συγκυβερνούν σήμερα στη Γερμανία. Και κρύβουν ότι σε όλα τα μεγάλα προβλήματα του τόπου, από την εξωτερική πολιτική ως το ασφαλιστικό και από την παιδεία και το άρθρο 16 ως τις ιδιωτικοποιήσεις μοιράζονται κοινές αρχές και επιδιώξεις.
Ως εδώ. Όλα δείχνουν πως ήρθε η ώρα σα βρεθούν οι πολίτες στο προσκήνιο και να ηττηθεί ο δικομματισμός. Να πάψουν οι εκλογές να σημαίνουν «λευκή επιταγή» για τις κυβερνήσεις. Να δυναμώσουν οι φωνές της αντίστασης και η δύναμη μιας αριστερής και δημοκρατικής προγραμματικής αντιπολίτευσης.
Η επόμενη μέρα μιας ήττας του δικομματισμού θα σημάνει ανατροπές σε ολόκληρο το πολιτικό φάσμα. Κυρίως όμως θα επιβάλει στις «ισχυρές κυβερνήσεις» τον τρόμο απέναντι στην εκφρασμένη λαϊκή βούληση.
Ξέρουμε καλά ότι ο δρόμος θα είναι μακρύς και δύσκολος. Και ότι οι αγώνες που έρχονται απαιτούν τη συμμετοχή και τη συσπείρωση του μεγαλύτερου δυνατού αριθμού πολιτών, συνδικάτων, ενώσεων και πολιτικών φορέων. Όσο για την Αριστερά, ως κινηματική και προγραμματική αντιπολίτευση, αυτή δεν έχει άλλη επιλογή από την ενότητα στη δράση και την εμμονή σ’ αυτά που την ενώνουν κι όχι σ΄ εκείνα που τη χωρίζουν.
Μπροστά στην κάλπη, λοιπόν, Αριστερά. Με τη συνείδηση ότι η επομένη των εκλογών θα είναι ένα νέο ξεκίνημα με καλύτερους όρους και περισσότερο ρεαλιστικές και εφικτές προοπτικές.
Υ.Γ. Και δυο λόγια στον αγαπητό Μάρκο Σκούφαλο, συμφωνώντας μαζί του ότι «εκλεκτικισμός και η διαστρέβλωση γραφομένων ή λεγομένων είναι κακός σύμβουλος». 1. Η Ευρωομάδα (στην οποία ανήκει και το ΚΚΕ) και το Ευρωπαϊκό Κόμμα της Αριστεράς (στο δεν ανήκει το ΚΚΕ) απέρριψαν συνολικά τη νεοφιλελεύθερη «Πράσινη Βίβλο». 2. Το ΚΚΕ, ευτυχώς, σύρθηκε στις καταλήψεις και τις απεργίες στα πανεπιστήμια από τις αγωνιστικές πλειοψηφίες που επικράτησαν στη Σπουδάζουσα της ΚΝΕ. 3. Η «Αριστερά Σήμερα» δεν είναι τάση ή πλατφόρμα του ΣΥΝ αλλά όμιλος προβληματισμού. 4. Ο Λ. Παπαγιαννάκης ήταν μέλος της ανανεωτικής Αριστεράς την παλαιά εκείνη εποχή που η κα Δαμανάκη ήταν μέλος της Κ.Ε. του ΚΚΕ. 5. Ναι, όντως, μέλη του ΣΥΝ «κατέβηκαν με ξεχωριστό ψηφοδέλτιο» στην ΠΟΣΔΕΠ. Λάθος τους, κατά τη γνώμη μου, αλλά δικαίωμά τους. Κανένας όμως από αυτούς όμως δεν βρέθηκε στο μέτωπο του απεργοσπαστισμού. 6. Η εμμονή του ΚΚΕ στα πανεπιστήμια να σπάει τις απεργίες και να καταγγέλλει την ΠΟΣΔΕΠ και όχι την κυβέρνηση έφτιαξε την πρώτη ρωγμή στις σχέσεις του ΚΚΕ με τους πανεπιστημιακούς του ΔΗΚΚΙ. Το αποτέλεσμα είναι γνωστό. 7. Όπου αφήσαμε κατά μέρος τις διαφορές μας και βρήκαμε τα σημεία που μας ενώνουν είχαμε σημαντικές νίκες. Το άρθρο 16 είναι μια από αυτές. Ας μάθουμε κάτι από τα λάθη μας αλλά και από τις επιτυχίες μας, αγαπητέ Μάρκο.
