ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ, 08/11/2007
Αιγαιοπελαγίτικοι Αγώνες: Η «σκοτεινή» πλευρά του φεγγαριού
Νίτσα Μορόμαλου
Αιγαιοπελαγίτικοι Αγώνες: Η «σκοτεινή» πλευρά του φεγγαριού
Νίτσα Μορόμαλου
Πρώτη πικρή εμπειρία
Για πρώτη φορά παρευρέθηκα σε Αιγαιοπελαγίτικους Αγώνες στην Κάρπαθο το έτος 2001.
Πέρασε το καράβι της άγονης γραμμής από τη Μυτιλήνη, μεταφέροντας και τον κόσμο της Λήμνου και κάνοντας αρκετούς σταθμούς σε νησιά, φθάσαμε μετά από 17 ώρες . Προηγουμένως το Υπουργείο- θα σας γελάσω ποιο – είχε προτείνει μεταφορά των συμμετεχόντων με αεροπλάνο C 130 επειδή η απόσταση που έπρεπε να καλυφθεί ήταν μεγάλη. Κανείς δεν το είδε ποτέ το C 130.
Ο χρόνος που έμειναν στη θάλασσα οι αθλητές –κυρίως από Λήμνο και Λέσβο ήταν πολύς και φθάνοντας στην Κάρπαθο έπρεπε σε λιγότερο από ένα 12ωρο ξενυχτισμένοι και κατάκοποι να αρχίσουν να αγωνίζονται. (Φρόντισα να τραβήξω φωτογραφίες από το ταξίδι της επιστροφής το οποίο περιελάμβανε και πολύωρη αναμονή στην αποβάθρα).
Την επόμενη χρονιά, οι αγώνες διεξήχθησαν στη Λήμνο. Το καράβι είχε ξεκινήσει από τη Ρόδο, κάνοντας αντίστροφη πορεία αυτή τη φορά. Δεν υπήρχε επαρκής αριθμός καμπινών με αποτέλεσμα να φθάσουν πάλι όλοι οι αθλητές ταλαιπωρημένοι και με τους αγώνες να αρχίζουν μέσα σε λίγες ώρες. Έγινα έξαλλη, όταν διαπίστωσα ότι και τούτο το παμπάλαιο καράβι ήταν της ίδιας ναυτιλιακής εταιρείας με αυτό της προηγούμενης χρονιάς.
Όλα τα Σωματεία του Αιγαίου –περίπου 40 τον αριθμό- αν όχι τα περισσότερα, στεγάστηκαν στο Μύρινα Ηotel ένα από τα ακριβότερα ξενοδοχειακά καταλύματα της Μεσογείου μαζί με τους προσκεκλημένους για τα εγκαίνια του Δημοτικού σταδίου, που ήταν ο τότε Υπουργός Αιγαίου, ο Κώστας Κεντέρης, δημοσιογράφοι μεγάλων αθηναικών εφημερίδων, καθώς και της ΕΡΤ. Η καθημερινή διατροφή όλων ανεξαιρέτως ήταν σε μπουφέ τον οποίο θα ζήλευε και το καλλίτερο ξενοδοχείο της πρωτεύουσας.
Σχολίασα το θέμα της μεταφοράς την ημέρα της έναρξης των αγώνων οπότε ένας δημοσιογράφος της ΕΡΤ με οδήγησε στη γραμματέα του Υπουργείου Αιγαίου η οποία καθόταν στις κερκίδες με τους επισήμους. Της τα είπα ένα χεράκι για την πολύωρη ταλαιπωρία και κάποιος μου σφύριξε ότι δίπλα της καθόταν ο ίδιος ο πλοιοκτήτης.
Αντί να πονηρέψω με τη σύμπτωση ευχαριστήθηκα που τα άκουσε και αυτός!
Για πρώτη φορά παρευρέθηκα σε Αιγαιοπελαγίτικους Αγώνες στην Κάρπαθο το έτος 2001.
Πέρασε το καράβι της άγονης γραμμής από τη Μυτιλήνη, μεταφέροντας και τον κόσμο της Λήμνου και κάνοντας αρκετούς σταθμούς σε νησιά, φθάσαμε μετά από 17 ώρες . Προηγουμένως το Υπουργείο- θα σας γελάσω ποιο – είχε προτείνει μεταφορά των συμμετεχόντων με αεροπλάνο C 130 επειδή η απόσταση που έπρεπε να καλυφθεί ήταν μεγάλη. Κανείς δεν το είδε ποτέ το C 130.
Ο χρόνος που έμειναν στη θάλασσα οι αθλητές –κυρίως από Λήμνο και Λέσβο ήταν πολύς και φθάνοντας στην Κάρπαθο έπρεπε σε λιγότερο από ένα 12ωρο ξενυχτισμένοι και κατάκοποι να αρχίσουν να αγωνίζονται. (Φρόντισα να τραβήξω φωτογραφίες από το ταξίδι της επιστροφής το οποίο περιελάμβανε και πολύωρη αναμονή στην αποβάθρα).
Την επόμενη χρονιά, οι αγώνες διεξήχθησαν στη Λήμνο. Το καράβι είχε ξεκινήσει από τη Ρόδο, κάνοντας αντίστροφη πορεία αυτή τη φορά. Δεν υπήρχε επαρκής αριθμός καμπινών με αποτέλεσμα να φθάσουν πάλι όλοι οι αθλητές ταλαιπωρημένοι και με τους αγώνες να αρχίζουν μέσα σε λίγες ώρες. Έγινα έξαλλη, όταν διαπίστωσα ότι και τούτο το παμπάλαιο καράβι ήταν της ίδιας ναυτιλιακής εταιρείας με αυτό της προηγούμενης χρονιάς.
Όλα τα Σωματεία του Αιγαίου –περίπου 40 τον αριθμό- αν όχι τα περισσότερα, στεγάστηκαν στο Μύρινα Ηotel ένα από τα ακριβότερα ξενοδοχειακά καταλύματα της Μεσογείου μαζί με τους προσκεκλημένους για τα εγκαίνια του Δημοτικού σταδίου, που ήταν ο τότε Υπουργός Αιγαίου, ο Κώστας Κεντέρης, δημοσιογράφοι μεγάλων αθηναικών εφημερίδων, καθώς και της ΕΡΤ. Η καθημερινή διατροφή όλων ανεξαιρέτως ήταν σε μπουφέ τον οποίο θα ζήλευε και το καλλίτερο ξενοδοχείο της πρωτεύουσας.
Σχολίασα το θέμα της μεταφοράς την ημέρα της έναρξης των αγώνων οπότε ένας δημοσιογράφος της ΕΡΤ με οδήγησε στη γραμματέα του Υπουργείου Αιγαίου η οποία καθόταν στις κερκίδες με τους επισήμους. Της τα είπα ένα χεράκι για την πολύωρη ταλαιπωρία και κάποιος μου σφύριξε ότι δίπλα της καθόταν ο ίδιος ο πλοιοκτήτης.
Αντί να πονηρέψω με τη σύμπτωση ευχαριστήθηκα που τα άκουσε και αυτός!
Αθλητές – στοιβαγμένες σαρδέλες
Το ταξίδι της επιστροφής ήταν ένα δράμα. Στις τρεις η ώρα τα ξημερώματα είχαμε όλοι φύγει από τα ξενοδοχεία και το καράβι αργούσε να έλθει λόγω κακοκαιρίας. Πολλά από τα παιδιά κοιμόντουσαν καταγής πάνω στις βαλίτσες τους και όταν επί τέλους επιβιβαστήκαμε δεν είχε πάλι αρκετές καμπίνες, είχε άσχημο καιρό, το καράβι κουνούσε και πολλά παιδιά άρχισαν να ξερνούν σαν τα γατάκια. Θεέ μου δίνε μου υπομονή…. !! Κατάκοπα κοιμόντουσαν καταγής σαν σαρδέλες πάνω στα βρώμικα πατώματα του καραβιού.
Πριν τη διεξαγωγή των αγώνων είχε γίνει πάλι λόγος από το Υπουργείο για μεταφορά με C130, το οποίο ποτέ δεν είδε κανείς.
Την επόμενη χρονιά στη Λέσβο ένιωσα πολύ γραφική.
Κανένα πρόβλημα με το ταξίδι. Τρεις ώρες όλες κι όλες. Το ξενοδοχείο που μέναμε βρισκόταν αρκετά μακριά από τη Μυτιλήνη όπου διεξάγονταν οι αγώνες ,στο δρόμο που οδηγεί στην Καλλονή που είναι δύσκολος στενός και γεμάτος στροφές.
Σε όλους τους αγώνες, οι φορείς που τους αναλαμβάνουν, διαθέτουν λεωφορεία από και προς το στάδιο σε τακτά διαστήματα.
Στη Μυτιλήνη λοιπόν αυτά που ναύλωσαν ήταν διώροφα και την τελευταία μέρα τα γέμιζαν με διπλάσιο σχεδόν αριθμό παιδιών από τον επιτρεπόμενο, οπότε καθόντουσαν το ένα στα πόδια του άλλου και στους δυο ορόφους.
«Πάρε τώρα ένα ταξί και φύγε και ζήτησε από τον προπονητή της κόρης σου να το πληρώσει».
Ναι !! έτσι μου είπαν οι διοργανωτές στο στάδιο της Μυτιλήνης όταν κατέβηκα από το λεωφορείο και ζήτησα να δρομολογήσουν κι άλλο αντί να το γεμίζουν με υπεράριθμους επιβάτες πράγμα το οποίο είναι πολύ επικίνδυνο.
Ευτυχώς που στη Σάμο την επόμενη χρονιά πήρα το αυτοκίνητό μου, επειδή έβρεξε καταρρακτωδώς πλημμύρισαν οι δρόμοι στα ξαφνικά και έγιναν ποτάμια, διακόπηκαν για λίγο οι αγώνες έγιναν μούσκεμα τα παιδάκια και μετέφερα όσα μπορούσα από το στάδιο στο ξενοδοχείο. Σε μια από τις διαδρομές μάλιστα χρειάστηκε να βγουν δυο τρεις αθλητές από το αμάξι μου, για να απομακρύνουν ένα κορμό και να συνεχίσομε μέσα από κάδους απορριμμάτων που έπλεαν κι αυτοί στο νερό !!
Την περασμένη χρονιά δεν πήγα στην Κω .
Πήγα όμως εφέτος στη Λέρο.
Το καράβι – της ίδιας πάντα εταιρίας- έφθασε στη Χίο για να πάρει τον κόσμο με 3 ώρες καθυστέρηση.
Τα παιδιά εν τω μεταξύ βωλόδερναν στις καφετέριες στο λιμάνι. Μαζί και εμείς. Καθώς ανεβαίναμε στο καράβι, ένιωσα μια απαίσια μυρωδιά που μου έφερε ζαλάδα και δύσπνοια. Φρόντισα να καθίσω σε ένα ευάερο σημείο και κοίταζα γύρω μου ανθρώπους που έμοιαζαν όλα αυτά να τα θεωρούν δεδομένα και να μην διαμαρτύρονται ποτέ και για τίποτα . Ξαφνικά έκλεισαν τον κλιματισμό. Πήγα στη ρεσεψιόν. Μου μίλησαν άσχημα :
«Αμα ανάψω το κλιματιστικό κυρά μου θα παραπονιέσαι ότι κρυώνεις !!».
Εφυγα βλαστημώντας από μέσα μου όπως κάνω κάθε φορά που τα κάθε είδους μονοπώλια μου στερούν το δικαίωμα να επιλέξω.
Πληβείοι και Πατρίκιοι
Φθάσαμε στην Λέρο αφού πήραμε και τους συμμετέχοντες από τη Σάμο.
Όμορφο νησί η Λέρος. Αραιοκατοικημένη με λίγα αυτοκίνητα δαντελωτές παραλίες ήσυχο νησί με ευγενικούς ανθρώπους. Θα γίνονταν και εδώ τα εγκαίνια του νέου Δημοτικού Σταδίου, όπως πάντα την πρώτη ημέρα με διακοπή της ροής των αγωνισμάτων, ώστε να υπάρχει όσο το δυνατό περισσότερος κόσμος.
Για περίπου 20 λεπτά μετά τον αγιασμό διάφορα πολιτικά πρόσωπα άρχισαν να ανταλλάσουν επαίνους φιλοφρονήσεις και κολακείες για το έργο τους με γυρισμένη την πλάτη στις κερκίδες.:
«E !! Είμαστε κι εμείς εδώ, ο λαός! » έλεγα με ολοένα πιο δυνατή φωνή. Χαμπάρι οι από κάτω. Ηταν πολύ «ευτυχισμένοι», για να μας δώσουν σημασία.
«Για τους αθλητές και για μας τους πολίτες κάνετε τα έργα. Γυρίστε κι από δω !!!!» συνέχισα εγώ.
Άρχισαν να μουρμουρίζουν κι άλλοι στις κερκίδες μέχρι που ένας από τους πολιτικούς στράφηκε προς το μέρος μας και είπε κάτι που έμοιαζε με «… για σας για τον αθλητισμό μας….για τα παιδιά μας ….» και άλλα παρόμοια. Ξύλινα λόγια πολιτευτών. Λέγονται απλά για να ειπωθούν. Χωρίς αγάπη και ζεστασιά για ό,τι κάνουν.
Φωνάζω τότε πιο δυνατά : «Επί τέλους καλέ!! Μας είδατε!! Υπάρχομε κι εμείς!!»
Την επομένη έμαθα ότι το Υπουργείο προκειμένου να χρηματοδοτήσει τη διατροφή των συμμετεχόντων κηρύσσει μειοδοτικό διαγωνισμό. Oι ιδιοκτήτες της ταβέρνας που τρώγαμε οι ομάδες της Χίου προσέθεταν από μόνοι τους στις μερίδες περισσότερο υλικό και γαρνιτούρες, επειδή η ποσότητα επί της οποίας έγινε ο διαγωνισμός τους φάνηκε λίγη. Σε διπλανά εστιατόρια ακούστηκαν παράπονα και οι εστιάτορες αναγκάστηκαν να συμμορφωθούν στο θέμα της ποσότητας.
Έφθασε το τέλος των αγώνων και ήρθε το βράδυ της καθιερωμένης γιορτής.
Προσέξτε : Αυτή η γιορτή γίνεται πάντα, αλλά δεν πηγαίνουν συνήθως αθλητές. Εφέτος οι διοργανωτές είχαν τη λαμπρή ιδέα να μας σιτίσουν για βραδινό όλους στο μπουφέ της γιορτής, αντί για το εστιατόριο στο οποίο τρώγαμε μέχρι εκείνη τη στιγμή, ώστε η παρουσία στη φιέστα να γίνει υποχρεωτική .
Πήγαμε σε ένα καταπληκτικό ξενοδοχείο -πολυτελές -στο οποίο διέμεναν όλοι οι συμμετέχοντες, πλην προπονητών συνοδών και αθλητών, που είχαν διαμοιραστεί στα γύρω ξενοδοχεία.
Στα υπόγεια είχαν στήσει το μπουφέ καθώς και τα συστήματα για μουσική. Καθίσματα υπήρχαν για όλους εκτός από τα παιδιά που άρχισαν να κάθονται για να φάνε στα σκαλιά. Επισκέφτηκα κι εγώ τον μπουφέ. Επιεικώς αισχρός, περιελάμβανε τα εξής: Χωριάτικες σαλάτες σε δυο παραλλαγές, πατάτες μαγειρευτές σε δυο παραλλαγές επίσης, καθώς και χοιρινό.
A!! Υπήρχαν και μήλα. Η σειρά αυτή επαναλαμβανόταν δυο φορές . Οσα παιδιά πεινούσαν πολύ έφαγαν κάνοντας μορφασμούς. Τα υπόλοιπα άφηναν τα πιάτα τους μισοτελειωμένα. Κάποια στιγμή ανέβηκα τις δυο μεγάλες σκάλες για βρω την πιο κοντινή τουαλέτα. Βρέθηκα σε μια σάλα πολυτελή με ορχήστρα και τι να δω!
Εκεί βρισκόντουσαν όλοι οι υπόλοιποι συμμετέχοντες πλην προπονητών αθλητών και συνοδών.
Α ! είπα μέσα μου εδώ είμαστε! Πάνω η «αριστοκρατία» κάτω οι «πληβείοι». Κατέβηκα στα υπόγεια το είπα σε ένα δυο συνδαιτημόνες μου, αλλά δεν πρέπει να κατάλαβαν καλά, επειδή γινόταν μεγάλη φασαρία από τις ομιλίες.
Εν τω μεταξύ, μια ομάδα επισήμων – από αυτούς που βρισκόντουσαν στην τραπεζαρία επάνω, κατέβηκαν τις μεγάλες σκάλες με στυλ βασιλικό και πήγαν στο βάθρο που έπαιζε η μουσική, για να δώσουν βραβεία. Μετά ξανάφυγαν βιαστικά .
Όταν το πανηγύρι τελείωσε και φεύγαμε, τότε μόνον αντιλήφθηκαν οι περισσότεροι από τους «πληβείους» ότι κάποιοι άλλοι διασκέδαζαν «επάνω» όχι μόνο καθιστοί αλλά και κατευχαριστημένοι.
Κάποιος από μας διαμαρτυρήθηκε στο Δήμαρχο που περνούσε τυχαία για την άνιση μεταχείριση. Ανοιξα και εγώ το στόμα μου και τα είπα πιο χοντρά όπως το συνηθίζω.
«Αίσχος !! να έχετε τους αθλητές και τους προπονητές στα υπόγεια και τους κρατικοδίαιτους στα σαλόνια. Οι αθλητές και οι προπονητές είναι τα τιμώμενα πρόσωπα αυτοί που κοπιάζουν και όχι όσοι βρίσκονται εκεί μέσα. Το μεγάλο φαγοπότι γίνεται στις πλάτες των παιδιών μας! Και εις βάρος του αθλητισμού !!»
Ο Δήμαρχος Λέρου κάτι πήγε να ψελλίσει ότι δηλαδή δεν ήταν δική του επιλογή το όλο συμβάν και μετά έφυγε.
Μου λέει τότε μια κυρία : «Πού ήσουν προηγουμένως που φώναζε και τα έλεγε ο Γρηγόρης μόνο τον αφήσαμε να διαμαρτύρεται μόνος του ;»
Ο Γρηγόρης Κοντός συνόδευε ως προπονητής κάποιο σύλλογο της Μυτιλήνης νομίζω τον ΑΡΙΩΝΑ .
Είναι ο πρώτος προπονητής του Κώστα Κεντέρη άνθρωπος τον οποίο πάντα θυμόταν και ευχαριστούσε στις συνεντεύξεις του ο μεγάλος μας αθλητής. Εγραψε δε τη διαμαρτυρία του σε μεγάλη αθλητική εφημερίδα πριν από λίγες μέρες.
Ας ξεκαθαρίσουμε όμως τα πράγματα :
Η συγκέντρωση της αριστοκρατίας του αθλητικού και πολιτικού κόσμου μπορούσε να πραγματοποιηθεί όπως πραγματοποιείται σε όλους τους αγώνες.
Γιατί δεν άφησαν τα παιδιά τους προπονητές και τους συνοδούς στην ησυχία τους, να δειπνήσουν όπου είχαν δειπνήσει και τις προηγούμενες μέρες και να δώσουν τα βραβεία σε μια πρόσκληση ας πούμε για τσάι ή αναψυκτικό; Γιατί να μην γίνει το μπουφέ έξω στους κήπους ώστε τα παιδιά να μπορούν να σεργιανίσουν και να καθίσουν στα αμέτρητα παγκάκια και στα καθίσματα ;
Μήπως γιατί έτσι θα βρισκόντουσαν πολύ κοντά στους «γαλαζοαίματους» και θα τους ενοχλούσαν ;
Έχω να προτείνω:
Θα ήθελα εδώ να παραθέσω και ένα προβληματισμό: Να δεχθώ ότι το χειμώνα το Αιγαίο είναι μια επικίνδυνη θάλασσα ότι την άνοιξη τα παιδιά προετοιμάζονται για εξετάσεις στο σχολείο και ότι το καλοκαίρι όλα λείπουν σε διακοπές, Το φθινόπωρο όμως έχει τρεις μήνες . Δεν θα μπορούσαν άραγε να γίνονται οι αγώνες στο τέλος του Σεπτέβρη ; Ο καιρός είναι καλός και διευκολύνει τις διαδρομές. Αρα, υπάρχει σκοπιμότητα για παράταση της τουριστικής σεζόν. Να το δεχθώ και αυτό .Αλλά ας γίνει τουλάχιστον η τουριστική αξιοποίηση του γεγονότος με τρόπο σωστό και όχι εις βάρος της ιδέας του αθλητισμού.
Αν δε, θέλομε Αιγαιοπελαγίτικους Αγώνες του επιπέδου που επικαλούνται κάθε φορά οι διοργανωτές –με σπουδαίες εμφανίσεις, συμμετοχές, δημοσιότητα ρεκόρ πράγματα που είναι απαραίτητα για περιφερειακούς αγώνες ας φροντίσουν οι ίδιοι, ώστε οι αθλητές να μην μεταφέρονται στους τόπους διεξαγωγής αποκαμωμένοι από τα πολύωρα ταξίδια για να ευνοούν συγκεκριμένες ναυτιλιακές εταιρίες. Να μην μετακινούνται υπεράριθμοι μέσα στα λεωφορεία. Να μην τρώνε φαγητό της μειοδοσίας και να αφίνεται το πιάτο τους στην καλή θέληση και το φιλότιμο του εκάστοτε εστιάτορα. Ας μην τους κάνουν να νοιώθουν πολίτες β’ κατηγορίας με πρόσκληση μεν αλλά περιορισμένους και όρθιους στα υπόγεια.
Αλλά τι να πεις για μια χώρα που δεν σέβεται και δεν αγαπά το μέλλον της που είναι τα παιδιά της ; Τι να περιμένει κανείς από αυτό το κράτος που επιτρέπει στους πολιτικούς και λοιπούς κρατικοδίαιτους να διαχωρίζουν εαυτούς από τους «πληβείους» ενώ όφειλαν να αγαπούν και να τιμούν τους αθλητές και να τους προσέχουν ως κόρη οφθαλμού αντί να τρωγοπίνουν στις πλάτες τους; Με αφορμή τον αθλητισμό γίνεται μεγάλο φαγοπότι γι’ αυτό τα αθλητικά δρώμενα μας αφορούν όλους!!
Ακούστηκε ότι του χρόνου ή την μεθεπόμενη χρονιά οι Αιγαιοπελαγίτικοι Αγώνες θα γίνουν στη Χίο. Ας απαιτήσομε όλοι να απομακρυνθούν οι σκοπιμότητες να προβληθούν οι αθλητές μας ,να μεταφερθούν αξιοπρεπώς και όχι σαν σακιά, να διαμείνουν σε ξενοδοχεία και να σιτιστούν- έστω με μειοδοτικό διαγωνισμό -αλλά όπως τους αρμόζει και προς θεού οι δικοί μας τοπικοί άρχοντες να μην μετατρέψουν τις τελετές που πραγματοποιούνται κατά τη διάρκεια των αγώνων σε ευκαιρία να ανταλλάξουν κολακείες και επαίνους μεταξύ τους «ερήμην» των αθλητών και των προπονητών.
Δεν φιλοδοξώ να αλλάξω το κατεστημένο. Αρνούμαι όμως να με θεωρούν ζώον βλάκα και αφελή. Γι’ αυτό το λόγο έγραψα .Για να μάθουν και όσοι δεν γνωρίζουν .
Και να αντιληφθούν μερικοί ότι τους έχομε πάρει χαμπάρι προ πολλού .!!
Το ταξίδι της επιστροφής ήταν ένα δράμα. Στις τρεις η ώρα τα ξημερώματα είχαμε όλοι φύγει από τα ξενοδοχεία και το καράβι αργούσε να έλθει λόγω κακοκαιρίας. Πολλά από τα παιδιά κοιμόντουσαν καταγής πάνω στις βαλίτσες τους και όταν επί τέλους επιβιβαστήκαμε δεν είχε πάλι αρκετές καμπίνες, είχε άσχημο καιρό, το καράβι κουνούσε και πολλά παιδιά άρχισαν να ξερνούν σαν τα γατάκια. Θεέ μου δίνε μου υπομονή…. !! Κατάκοπα κοιμόντουσαν καταγής σαν σαρδέλες πάνω στα βρώμικα πατώματα του καραβιού.
Πριν τη διεξαγωγή των αγώνων είχε γίνει πάλι λόγος από το Υπουργείο για μεταφορά με C130, το οποίο ποτέ δεν είδε κανείς.
Την επόμενη χρονιά στη Λέσβο ένιωσα πολύ γραφική.
Κανένα πρόβλημα με το ταξίδι. Τρεις ώρες όλες κι όλες. Το ξενοδοχείο που μέναμε βρισκόταν αρκετά μακριά από τη Μυτιλήνη όπου διεξάγονταν οι αγώνες ,στο δρόμο που οδηγεί στην Καλλονή που είναι δύσκολος στενός και γεμάτος στροφές.
Σε όλους τους αγώνες, οι φορείς που τους αναλαμβάνουν, διαθέτουν λεωφορεία από και προς το στάδιο σε τακτά διαστήματα.
Στη Μυτιλήνη λοιπόν αυτά που ναύλωσαν ήταν διώροφα και την τελευταία μέρα τα γέμιζαν με διπλάσιο σχεδόν αριθμό παιδιών από τον επιτρεπόμενο, οπότε καθόντουσαν το ένα στα πόδια του άλλου και στους δυο ορόφους.
«Πάρε τώρα ένα ταξί και φύγε και ζήτησε από τον προπονητή της κόρης σου να το πληρώσει».
Ναι !! έτσι μου είπαν οι διοργανωτές στο στάδιο της Μυτιλήνης όταν κατέβηκα από το λεωφορείο και ζήτησα να δρομολογήσουν κι άλλο αντί να το γεμίζουν με υπεράριθμους επιβάτες πράγμα το οποίο είναι πολύ επικίνδυνο.
Ευτυχώς που στη Σάμο την επόμενη χρονιά πήρα το αυτοκίνητό μου, επειδή έβρεξε καταρρακτωδώς πλημμύρισαν οι δρόμοι στα ξαφνικά και έγιναν ποτάμια, διακόπηκαν για λίγο οι αγώνες έγιναν μούσκεμα τα παιδάκια και μετέφερα όσα μπορούσα από το στάδιο στο ξενοδοχείο. Σε μια από τις διαδρομές μάλιστα χρειάστηκε να βγουν δυο τρεις αθλητές από το αμάξι μου, για να απομακρύνουν ένα κορμό και να συνεχίσομε μέσα από κάδους απορριμμάτων που έπλεαν κι αυτοί στο νερό !!
Την περασμένη χρονιά δεν πήγα στην Κω .
Πήγα όμως εφέτος στη Λέρο.
Το καράβι – της ίδιας πάντα εταιρίας- έφθασε στη Χίο για να πάρει τον κόσμο με 3 ώρες καθυστέρηση.
Τα παιδιά εν τω μεταξύ βωλόδερναν στις καφετέριες στο λιμάνι. Μαζί και εμείς. Καθώς ανεβαίναμε στο καράβι, ένιωσα μια απαίσια μυρωδιά που μου έφερε ζαλάδα και δύσπνοια. Φρόντισα να καθίσω σε ένα ευάερο σημείο και κοίταζα γύρω μου ανθρώπους που έμοιαζαν όλα αυτά να τα θεωρούν δεδομένα και να μην διαμαρτύρονται ποτέ και για τίποτα . Ξαφνικά έκλεισαν τον κλιματισμό. Πήγα στη ρεσεψιόν. Μου μίλησαν άσχημα :
«Αμα ανάψω το κλιματιστικό κυρά μου θα παραπονιέσαι ότι κρυώνεις !!».
Εφυγα βλαστημώντας από μέσα μου όπως κάνω κάθε φορά που τα κάθε είδους μονοπώλια μου στερούν το δικαίωμα να επιλέξω.
Πληβείοι και Πατρίκιοι
Φθάσαμε στην Λέρο αφού πήραμε και τους συμμετέχοντες από τη Σάμο.
Όμορφο νησί η Λέρος. Αραιοκατοικημένη με λίγα αυτοκίνητα δαντελωτές παραλίες ήσυχο νησί με ευγενικούς ανθρώπους. Θα γίνονταν και εδώ τα εγκαίνια του νέου Δημοτικού Σταδίου, όπως πάντα την πρώτη ημέρα με διακοπή της ροής των αγωνισμάτων, ώστε να υπάρχει όσο το δυνατό περισσότερος κόσμος.
Για περίπου 20 λεπτά μετά τον αγιασμό διάφορα πολιτικά πρόσωπα άρχισαν να ανταλλάσουν επαίνους φιλοφρονήσεις και κολακείες για το έργο τους με γυρισμένη την πλάτη στις κερκίδες.:
«E !! Είμαστε κι εμείς εδώ, ο λαός! » έλεγα με ολοένα πιο δυνατή φωνή. Χαμπάρι οι από κάτω. Ηταν πολύ «ευτυχισμένοι», για να μας δώσουν σημασία.
«Για τους αθλητές και για μας τους πολίτες κάνετε τα έργα. Γυρίστε κι από δω !!!!» συνέχισα εγώ.
Άρχισαν να μουρμουρίζουν κι άλλοι στις κερκίδες μέχρι που ένας από τους πολιτικούς στράφηκε προς το μέρος μας και είπε κάτι που έμοιαζε με «… για σας για τον αθλητισμό μας….για τα παιδιά μας ….» και άλλα παρόμοια. Ξύλινα λόγια πολιτευτών. Λέγονται απλά για να ειπωθούν. Χωρίς αγάπη και ζεστασιά για ό,τι κάνουν.
Φωνάζω τότε πιο δυνατά : «Επί τέλους καλέ!! Μας είδατε!! Υπάρχομε κι εμείς!!»
Την επομένη έμαθα ότι το Υπουργείο προκειμένου να χρηματοδοτήσει τη διατροφή των συμμετεχόντων κηρύσσει μειοδοτικό διαγωνισμό. Oι ιδιοκτήτες της ταβέρνας που τρώγαμε οι ομάδες της Χίου προσέθεταν από μόνοι τους στις μερίδες περισσότερο υλικό και γαρνιτούρες, επειδή η ποσότητα επί της οποίας έγινε ο διαγωνισμός τους φάνηκε λίγη. Σε διπλανά εστιατόρια ακούστηκαν παράπονα και οι εστιάτορες αναγκάστηκαν να συμμορφωθούν στο θέμα της ποσότητας.
Έφθασε το τέλος των αγώνων και ήρθε το βράδυ της καθιερωμένης γιορτής.
Προσέξτε : Αυτή η γιορτή γίνεται πάντα, αλλά δεν πηγαίνουν συνήθως αθλητές. Εφέτος οι διοργανωτές είχαν τη λαμπρή ιδέα να μας σιτίσουν για βραδινό όλους στο μπουφέ της γιορτής, αντί για το εστιατόριο στο οποίο τρώγαμε μέχρι εκείνη τη στιγμή, ώστε η παρουσία στη φιέστα να γίνει υποχρεωτική .
Πήγαμε σε ένα καταπληκτικό ξενοδοχείο -πολυτελές -στο οποίο διέμεναν όλοι οι συμμετέχοντες, πλην προπονητών συνοδών και αθλητών, που είχαν διαμοιραστεί στα γύρω ξενοδοχεία.
Στα υπόγεια είχαν στήσει το μπουφέ καθώς και τα συστήματα για μουσική. Καθίσματα υπήρχαν για όλους εκτός από τα παιδιά που άρχισαν να κάθονται για να φάνε στα σκαλιά. Επισκέφτηκα κι εγώ τον μπουφέ. Επιεικώς αισχρός, περιελάμβανε τα εξής: Χωριάτικες σαλάτες σε δυο παραλλαγές, πατάτες μαγειρευτές σε δυο παραλλαγές επίσης, καθώς και χοιρινό.
A!! Υπήρχαν και μήλα. Η σειρά αυτή επαναλαμβανόταν δυο φορές . Οσα παιδιά πεινούσαν πολύ έφαγαν κάνοντας μορφασμούς. Τα υπόλοιπα άφηναν τα πιάτα τους μισοτελειωμένα. Κάποια στιγμή ανέβηκα τις δυο μεγάλες σκάλες για βρω την πιο κοντινή τουαλέτα. Βρέθηκα σε μια σάλα πολυτελή με ορχήστρα και τι να δω!
Εκεί βρισκόντουσαν όλοι οι υπόλοιποι συμμετέχοντες πλην προπονητών αθλητών και συνοδών.
Α ! είπα μέσα μου εδώ είμαστε! Πάνω η «αριστοκρατία» κάτω οι «πληβείοι». Κατέβηκα στα υπόγεια το είπα σε ένα δυο συνδαιτημόνες μου, αλλά δεν πρέπει να κατάλαβαν καλά, επειδή γινόταν μεγάλη φασαρία από τις ομιλίες.
Εν τω μεταξύ, μια ομάδα επισήμων – από αυτούς που βρισκόντουσαν στην τραπεζαρία επάνω, κατέβηκαν τις μεγάλες σκάλες με στυλ βασιλικό και πήγαν στο βάθρο που έπαιζε η μουσική, για να δώσουν βραβεία. Μετά ξανάφυγαν βιαστικά .
Όταν το πανηγύρι τελείωσε και φεύγαμε, τότε μόνον αντιλήφθηκαν οι περισσότεροι από τους «πληβείους» ότι κάποιοι άλλοι διασκέδαζαν «επάνω» όχι μόνο καθιστοί αλλά και κατευχαριστημένοι.
Κάποιος από μας διαμαρτυρήθηκε στο Δήμαρχο που περνούσε τυχαία για την άνιση μεταχείριση. Ανοιξα και εγώ το στόμα μου και τα είπα πιο χοντρά όπως το συνηθίζω.
«Αίσχος !! να έχετε τους αθλητές και τους προπονητές στα υπόγεια και τους κρατικοδίαιτους στα σαλόνια. Οι αθλητές και οι προπονητές είναι τα τιμώμενα πρόσωπα αυτοί που κοπιάζουν και όχι όσοι βρίσκονται εκεί μέσα. Το μεγάλο φαγοπότι γίνεται στις πλάτες των παιδιών μας! Και εις βάρος του αθλητισμού !!»
Ο Δήμαρχος Λέρου κάτι πήγε να ψελλίσει ότι δηλαδή δεν ήταν δική του επιλογή το όλο συμβάν και μετά έφυγε.
Μου λέει τότε μια κυρία : «Πού ήσουν προηγουμένως που φώναζε και τα έλεγε ο Γρηγόρης μόνο τον αφήσαμε να διαμαρτύρεται μόνος του ;»
Ο Γρηγόρης Κοντός συνόδευε ως προπονητής κάποιο σύλλογο της Μυτιλήνης νομίζω τον ΑΡΙΩΝΑ .
Είναι ο πρώτος προπονητής του Κώστα Κεντέρη άνθρωπος τον οποίο πάντα θυμόταν και ευχαριστούσε στις συνεντεύξεις του ο μεγάλος μας αθλητής. Εγραψε δε τη διαμαρτυρία του σε μεγάλη αθλητική εφημερίδα πριν από λίγες μέρες.
Ας ξεκαθαρίσουμε όμως τα πράγματα :
Η συγκέντρωση της αριστοκρατίας του αθλητικού και πολιτικού κόσμου μπορούσε να πραγματοποιηθεί όπως πραγματοποιείται σε όλους τους αγώνες.
Γιατί δεν άφησαν τα παιδιά τους προπονητές και τους συνοδούς στην ησυχία τους, να δειπνήσουν όπου είχαν δειπνήσει και τις προηγούμενες μέρες και να δώσουν τα βραβεία σε μια πρόσκληση ας πούμε για τσάι ή αναψυκτικό; Γιατί να μην γίνει το μπουφέ έξω στους κήπους ώστε τα παιδιά να μπορούν να σεργιανίσουν και να καθίσουν στα αμέτρητα παγκάκια και στα καθίσματα ;
Μήπως γιατί έτσι θα βρισκόντουσαν πολύ κοντά στους «γαλαζοαίματους» και θα τους ενοχλούσαν ;
Έχω να προτείνω:
Θα ήθελα εδώ να παραθέσω και ένα προβληματισμό: Να δεχθώ ότι το χειμώνα το Αιγαίο είναι μια επικίνδυνη θάλασσα ότι την άνοιξη τα παιδιά προετοιμάζονται για εξετάσεις στο σχολείο και ότι το καλοκαίρι όλα λείπουν σε διακοπές, Το φθινόπωρο όμως έχει τρεις μήνες . Δεν θα μπορούσαν άραγε να γίνονται οι αγώνες στο τέλος του Σεπτέβρη ; Ο καιρός είναι καλός και διευκολύνει τις διαδρομές. Αρα, υπάρχει σκοπιμότητα για παράταση της τουριστικής σεζόν. Να το δεχθώ και αυτό .Αλλά ας γίνει τουλάχιστον η τουριστική αξιοποίηση του γεγονότος με τρόπο σωστό και όχι εις βάρος της ιδέας του αθλητισμού.
Αν δε, θέλομε Αιγαιοπελαγίτικους Αγώνες του επιπέδου που επικαλούνται κάθε φορά οι διοργανωτές –με σπουδαίες εμφανίσεις, συμμετοχές, δημοσιότητα ρεκόρ πράγματα που είναι απαραίτητα για περιφερειακούς αγώνες ας φροντίσουν οι ίδιοι, ώστε οι αθλητές να μην μεταφέρονται στους τόπους διεξαγωγής αποκαμωμένοι από τα πολύωρα ταξίδια για να ευνοούν συγκεκριμένες ναυτιλιακές εταιρίες. Να μην μετακινούνται υπεράριθμοι μέσα στα λεωφορεία. Να μην τρώνε φαγητό της μειοδοσίας και να αφίνεται το πιάτο τους στην καλή θέληση και το φιλότιμο του εκάστοτε εστιάτορα. Ας μην τους κάνουν να νοιώθουν πολίτες β’ κατηγορίας με πρόσκληση μεν αλλά περιορισμένους και όρθιους στα υπόγεια.
Αλλά τι να πεις για μια χώρα που δεν σέβεται και δεν αγαπά το μέλλον της που είναι τα παιδιά της ; Τι να περιμένει κανείς από αυτό το κράτος που επιτρέπει στους πολιτικούς και λοιπούς κρατικοδίαιτους να διαχωρίζουν εαυτούς από τους «πληβείους» ενώ όφειλαν να αγαπούν και να τιμούν τους αθλητές και να τους προσέχουν ως κόρη οφθαλμού αντί να τρωγοπίνουν στις πλάτες τους; Με αφορμή τον αθλητισμό γίνεται μεγάλο φαγοπότι γι’ αυτό τα αθλητικά δρώμενα μας αφορούν όλους!!
Ακούστηκε ότι του χρόνου ή την μεθεπόμενη χρονιά οι Αιγαιοπελαγίτικοι Αγώνες θα γίνουν στη Χίο. Ας απαιτήσομε όλοι να απομακρυνθούν οι σκοπιμότητες να προβληθούν οι αθλητές μας ,να μεταφερθούν αξιοπρεπώς και όχι σαν σακιά, να διαμείνουν σε ξενοδοχεία και να σιτιστούν- έστω με μειοδοτικό διαγωνισμό -αλλά όπως τους αρμόζει και προς θεού οι δικοί μας τοπικοί άρχοντες να μην μετατρέψουν τις τελετές που πραγματοποιούνται κατά τη διάρκεια των αγώνων σε ευκαιρία να ανταλλάξουν κολακείες και επαίνους μεταξύ τους «ερήμην» των αθλητών και των προπονητών.
Δεν φιλοδοξώ να αλλάξω το κατεστημένο. Αρνούμαι όμως να με θεωρούν ζώον βλάκα και αφελή. Γι’ αυτό το λόγο έγραψα .Για να μάθουν και όσοι δεν γνωρίζουν .
Και να αντιληφθούν μερικοί ότι τους έχομε πάρει χαμπάρι προ πολλού .!!
Διαφήμιση
