Στις απεργίες, στις πορείες, στο κλείσιμο ενός δρόμου(η τρομερή ελευθερία ,η άλλη χρήση του δρόμου…),στις καταλήψεις.
Η διαφορά είναι ότι κάποιοι έφηβοι μπορεί να το πούνε χωρίς να ντρέπονται .
ΣΠΑΝΕ ΤΗ ΣΥΜΒΑΣΗ για την οποία κανένας δεν τους ρώτησε και η οποία σύμβαση είναι και χωρίς ορατά «οφέλη»: η εντατικοποίηση τους καταστρέφει την εφηβεία.
Και δεν υπάρχει στο βάθος καμία υπόσχεση μικροαστικής εύρυθμης ζωής :λάχα-λάχα να τελειώσουν το Γυμνάσιο και το Λύκειο με ατέλειωτα εικοσιτετράωρα κοπιαστικότατης και εντατικότατης ρουτίνας μήπως και μπούνε σε κάποια Σχολή για να τελειώσουν ασθμαίνοντας, για να περιμένουν μετά στη σειρά να τους κοιτάζει ο κάθε εργοδότης στα δόντια (και όχι μόνο…) αν είναι καλά και υπάκουα άλογα μήπως και αξιωθούν τον άρτο τον σημερινό και μόνο….
Αυτά όλα οι έφηβοι κι αν δεν ξέρουν να τα περιγράψουν τα νοιώθουν .
Και ο χαβαλές τους είναι μια σοβαρή όσο και οργισμένη απάντηση στην απαξιωμένη ζωή που τους προτείνει η εξουσία και ο κυνισμός των εκπροσώπων της.
Κι όταν σκέφτομαι το σχολείο πάντα μου ‘ρχονται στο νου οι « Παραλληλισμοί» του Νίκου Καββαδία:
Τρία πράγματα στον κόσμο αυτό πολύ να μοιάζουν είδα.
Τα ολόλευκα μα πένθιμα σχολεία των Δυτικών,
Των φορτηγών οι βρώμικες σκοτεινιασμένες πλώρες
και οι κατοικίες των κοινών, χαμένων γυναικών.
Έχουνε μια παράξενη συγγένεια και τα τρία
Παρ¨ όλη τη μεγάλη τους στο βάθος διαφορά,
Μα μεταξύ τους μοιάζουνε πολύ γιατί τους λείπει
η κίνηση , η άνεση του χώρου κι η χαρά
Γι αυτό οι νοικοκυραίοι μισούν την Ποίηση
Δημήτρης Λαβατσής
Μέλος της Νομαρχιακής Επιτροπής ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟY Χίου
