Είναι αναντίρρητο το γεγονός ότι ο οπορτουνιστικός λόγος ανέκαθεν ήταν και είναι αντιεπιστημονικός και αυθαίρετος. Αυτό πηγάζει από το γεγονός ότι τα έωλα επιχειρήματα ουδέποτε είχαν καλή σχέση με την απόδειξη, με αυτό δηλαδή που απλά οι κλασικοί του μαρξισμού έλεγαν ότι κριτήριο της αλήθειας είναι η πράξη.
Σε πρόσφατο άρθρο του στελέχους του ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ, Βασίλη Μαυρέλου γίνεται μια προσπάθεια να απαντηθεί αντίστοιχο δικό μου, με κατά κόρον χρησιμοποίηση αυτού το λόγου που σε τελική ανάλυση συμπυκνώνει, την οπορτουνιστική σκέψη και τακτική και μάλιστα από έναν πρώην σύντροφο.
Συνεπής λοιπόν στα παραπάνω κάνει μνεία στο άρθρο του ότι το ΚΚΕ τυγχάνει της ανοχής και ασυλίας στην αντιπολιτευτική του τακτική από τη ΝΔ και μάλιστα ευθαρσώς υπονοεί ότι το ΚΚΕ ανταποδίδει αυτή την ανοχή στην κυβέρνηση, έχοντας χλιαρή στάση απέναντί της. Είναι το γνωστό Πασοκικό επιχείρημα, περί σύμπλευσης ΝΔ και ΚΚΕ.
Από πού βέβαια συνάγεται κάτι τέτοιο, αυτό αφήνεται στον αναγνώστη να το βρει, που φυσικά με βάση τις αρχές της γκεμπελικής προπαγάνδας, όσο πιο χοντροκομμένο είναι ένα ψέμα τόσο πιο εύκολο γίνεται πιστευτό. Οι χαϊδεμένοι των καναλιών και των γκάλοπ αναγορεύονται έτσι σε ριγμένους από το σύστημα και το ΚΚΕ που το έχουν εξοβελίσει από τα δελτία ειδήσεών τους σε κόμμα προνομιακής μεταχείρισης.
Ξεμπερδεύοντας λοιπόν με την πραγματικότητα την οποία δεν αποδεικνύει, μετέρχεται στο δεύτερο γνώρισμα της οπορτουνιστικές σκέψης, τον εκλεκτικισμό. Επιλέγει φράσεις του κειμένου μου και τις τοποθετεί με τέτοιο τρόπο, ώστε να αποδείξει κατά τη γνώμη του ότι αδίκως βάλλεται ο ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ ούτε λίγο ούτε πολύ έχει ψυχολογικά προβλήματα. Τι αποφεύγει να κάνει; Να αναφερθεί στις συγκεκριμένες καταγγελίες που γίνονται στα άρθρο, εκ των οποίων συνάγονται οι διαπιστώσεις και οι πολιτικοί χαρακτηρισμοί ευθέως ανάλογοι με τη φυσιογνωμία και δράση του κόμματος του.
Είναι ψέματα δηλαδή ότι συμπλέουν σε ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ με τους πουλημένους συνδικαλιστές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ που υπέγραψαν την άυξηση 0,77 ευρώ; Μαζί δε μοιράζουν θέσεις στα όργανα και μαζί δεν αποφασίζουν τα πλαίσια της διεκδίκησης της φτώχειας στη λογική του εφικτού και ρεαλιστικού;
Είναι ύβρις να λες ότι μαζί τους περιφρουρούν το νόμο Ρέππα, αφού παρέα μοίραζαν το φυλλάδιο της ΑΔΕΔΥ που γράφει επί λέξη , ότι περιφρουρούμε το υπάρχον θεσμικό πλαίσιο;
Είναι συκοφαντία ότι στην ΚΕΔΚΕ, στην ΕΝΑΕ , σε δεκάδες μαζικές οργανώσεις ομόφωνα στηρίζουν και ψηφίζουν μαζί με ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, αντιλαϊκά μέτρα; Ο δήμαρχος Νέας Φιλαδέλφειας που έβαλε αυξήσεις ανταποδοτικών τελών 76% δικό τους τέκνο δεν είναι; Ανεξαρτητοποιήθηκαν από το συνδυασμό του ή επαναπαύτηκαν με την ανακοίνωσή της τοπικής τους κίνησης; Η δική τους παράταξη δε λέει ΝΑΙ στην ανταποδοτικότητα και στη φορολογική δυνατότητα των δήμων και νομαρχιών;
Είναι ολίσθημα και πολεμική του κακού ΚΚΕ να λες ότι ψήφισαν την ιερή Βίβλο του κεφαλαίου το Μάαστριχτ, ότι συμφωνούν και επαυξάνουν τους ευρωμονόδρομους, τρέφοντας και σπέρνοντας αυταπάτες για το χαρακτήρα της ΕΕ, ως ιμπεριαλιστικού δημιουργήματος που μπορεί αν αλλάξει επί το δημοκρατικότερο;
Μέχρι πρόσφατα δεν εκθείαζαν την κεντροαριστερή κυβέρνηση Πρόντι στην Ιταλία και μάλιστα απέστειλαν ως ΣΥΝ στο ΚΚΕ επιστολή στήριξής της τότε που στην αρχή κλυδωνίζονταν;
Δε συμμετέχουν στο Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, κόμμα κομμένο και ραμμένο με βάση τις καταστατικές αρχές της καπιταλιστικής ΕΕ;
Σε εκλογές στην τοπική αυτοδιοίκηση, σε σωματεία συνδικαλιστικά δε συμπράττουν πότε με τον έναν πόλο του δικομματισμού και πότε με τον άλλον;
Ας σταχυολογήσουμε απόψεις του σήμερα από ΣΥΝ και ΠΑΣΟΚ για να δούμε στην πράξη τις σκέψεις τους:
Ενδεικτικά, στις 18 Νοέμβρη στην «Ελευθεροτυπία» ο Κ. Λαλιώτης ανέφερε ότι «ο μεταπολιτευτικός κύκλος του 1974, που σηματοδοτήθηκε με το δικομματισμό, με τις μονοκομματικές κυβερνήσεις, με τις εναλλαγές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, ουσιαστικά έχει κλείσει», ότι «τώρα πια διανύουμε ένα νέο ιστορικό κύκλο στον 21ο αιώνα, που πρέπει να έχει ως συστατικό στοιχείο το διπολισμό και όχι το δικομματισμό….Η πολυκομματική κυβερνώσα κεντροαριστερά σε πολλές χώρες της Ευρώπης είναι μια πραγματικότητα. Γιατί να μην προχωρήσουμε και στην Ελλάδα;», αναρωτήθηκε.
Στις 23 Νοέμβρη, μιλώντας στο ραδιοφωνικό σταθμό «Αλφα», ο Θ. Πάγκαλος έσπευσε να παρουσιάσει ως δείγμα αντιπολίτευσης του ΠΑΣΟΚ ότι πέτυχε «κοινή στάση Συνασπισμού και ΠΑΣΟΚ» για την κυβερνητική απόφαση επιδότησης της «Αλφα Μπανκ» με 1 δισ. ευρώ. Επέμεινε ότι «αυτό το πέτυχε το ΠΑΣΟΚ μαζί με τον Συνασπισμό με μια πρόταση που είχαμε υπογράψει από κοινού. Τα ονόματά μας είχαμε το ένα μετά το άλλο, σε πλήρη αλφαβητική σειρά και πετύχαμε αυτό το στόχο. Αυτός ήταν πολύ μεγάλος πολιτικός στόχος στη Βουλή. Μεγάλη νίκη του ΠΑΣΟΚ και του Συνασπισμού».
Στις 2 Δεκέμβρη, πάλι στην «Ελευθεροτυπία», ο υπεύθυνος για τη σύνταξη των πολιτικών θέσεων του ΠΑΣΟΚ στο επερχόμενο συνέδριό του το Φλεβάρη, Μ. Ανδρουλάκης, σημείωνε ότι «το ΠΑΣΟΚ πρέπει να υπερβεί τον κυβερνητισμό και ο ΣΥΡΙΖΑ το φόβο της εναλλακτικής λύσης και της κυβερνητικής προοπτικής στο πεδίο που από κοινού έχουμε επιλέξει, της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης». Μίλησε για «κοκκινοπράσινο αστερισμό». «Μπορούμε να ξεκινήσουμε εκεί που υπάρχουν οι προϋποθέσεις και στην πορεία θα ωριμάζουμε και στο πεδίο της γενικότερης προγραμματικής σύγκλισης», είπε.
Και πώς να μη λέγονται τέτοια; Όταν ήδη ο απερχόμενος πρόεδρος του ΣΥΝ Α. Αλαβάνος έχει από βδομάδες ζητήσει κοινή πόρευση ΠΑΣΟΚ – ΣΥΡΙΖΑ σε τρία σημεία.
Ενώ το ιστορικό στέλεχος του χώρου τους, Λ. Κύρκος, μιλώντας στις 24 Νοέμβρη στα «Νέα», υποστήριζε ότι «ήρθε η στιγμή για κάτι καινούριο, κάτι διαφορετικό. Και αυτό το καινούριο – το λέω χρόνια – δεν μπορεί να είναι παρά η διαμόρφωση ενός νέου σχήματος μέσα στο οποίο θα μπορέσουν τα δύο ρεύματα του προοδευτικού δημοκρατικού χώρου να συνυπάρξουν, να αλληλοτροφοδοτηθούν, να αλληλογνωριστούν. Είναι μια διαδικασία μεγάλη, μακρά και δύσκολη, γιατί υπάρχουν τραύματα και διαφορές που πρέπει να εκτιμηθούν, να αναλυθούν και να υπερπηδηθούν. Αλλά εκεί βλέπω να υπάρχει η δυνατότητα για αυτό το νέο που η σημερινή στιγμή αναζητά».
Υπερακόντισε ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΝ Νίκος Κωνσταντόπουλος, ο οποίος μιλώντας στον «Ελεύθερο Τύπο» στις 25 Νοέμβρη, πρότεινε «άμεσα ένα συγκεκριμένο σύμφωνο κοινού αγώνα απέναντι στην κυβέρνηση και τη ΝΔ». Σημειωτέον ότι την ίδια μέρα, μιλώντας ο Α. Αλαβάνος στην «Ελευθεροτυπία» χαρακτήριζε «εξαιρετικά ενδιαφέρον στοιχείο» το εύρημα δημοσκοπήσεων ότι οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ τάσσονται κατά 60% υπέρ της συγκρότησης κυβέρνησης της λεγόμενης κεντροαριστεράς.
Αλλά και ο προαλειφόμενος από τον Α. Αλαβάνο για διάδοχός του στην προεδρία του ΣΥΝ, Α. Τσίπρας, μιλώντας στις 26 Νοέμβρη στο ραδιοφωνικό σταθμό «Alpha», έθεσε απλά ως προϋπόθεση συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ «να αποκτήσει σαφή προσανατολισμό». Έδειξε και στεναχωρημένος επειδή «το ΠΑΣΟΚ είναι ακόμα εγκλωβισμένο σε εσωτερικές διαδικασίες που δεν το αφήνουν να κοιτάξει με πλατιά ενόραση τις εξελίξεις». Μάλιστα, σχετικά με τις κοινές προτάσεις που κάνουν στη Βουλή, υπερθεμάτισε λέγοντας ότι «θα χαρούμε αν υπάρξουν και άλλες τέτοιες προτάσεις και παρεμβάσεις». Και ακόμα πιο ενδεικτικά του πόθου τους για συνεργασία, σημείωσε: «Εμείς περιμένουμε να δούμε τη στροφή του ΠΑΣΟΚ στην Αριστερά με μεγάλη ανυπομονησία».
Εξάλλου και ο έτερος υποψήφιος για την προεδρία του κόμματος, Φ. Κουβέλης, έλεγε στις 14 Δεκέμβρη στο ραδιοφωνικό σταθμό «FLASH» ότι «οι συνεργασίες είναι αναγκαίες, στη βάση όμως προγραμματικών συμφωνιών».
Γίνεται φανερό και αποδεικνύεται ότι μόνο ο έρωτας και ο βήχας δεν κρύβονται. Επειδή λοιπόν εμείς διαβάζουμε και ξαναδιαβάζουμε τους κλασικούς γνωρίζουμε να κρίνουμε την κάθε ιστορική στιγμή στις διαλεκτικές της αλληλοσυσχετίσεις και αντιφάσεις χωρίς να κάνουμε επίπεδες αναγωγές της εποχής του 1980,του 1990 του 2007.
Γνωρίζουμε επίσης ότι δεξιός και αριστερός οπορτουνισμός είναι όψεις του ίδιου νομίσματος, αποτελούν ανάχωμα για τη ριζοσπαστικοποίηση των μαζών και της εργατικής τάξης, λειτουργούν ιστορικά ως δεκανίκια της σοσιαλδημοκρατίας και την ξελασπώνουν στις δύσκολες στιγμές της. Εγκλωβίζουν αντικειμενικά το λαό στην ενσωμάτωση στο σύστημα και όχι στη ρήξη.
Το ΚΚΕ δεν επιδιώκει το «λίφτινγκ» του καπιταλισμού. Επιδιώκει την ανατροπή του και από αυτή του τη θέση ασκεί κριτική στις άλλες πολιτικές δυνάμεις, στη βάση αυτής της ταξικής πολιτικής κατευθύνει τις πολιτικές του συμμαχίες και προωθεί την ενότητα της εργατικής τάξης. Αυτό το ταξικό κίνημα εννοούσε ο Λένιν που έκανε την έφοδο στα χειμερινά ανάκτορα και όχι βέβαια το σκορπιοχώρι στο οποίο συμμετέχει η ηγεσία του ΣΥΝ -ΣΥΡΙΖΑ παρέα με τα δικομματικά της συνεταιράκια. Καλό είναι να τον διαβάζουμε και να τον θυμόμαστε ως νυν όμως και όχι ως πρώην.
ΜΑΡΚΟΣ ΣΚΟΥΦΑΛΟΣ
Σε πρόσφατο άρθρο του στελέχους του ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ, Βασίλη Μαυρέλου γίνεται μια προσπάθεια να απαντηθεί αντίστοιχο δικό μου, με κατά κόρον χρησιμοποίηση αυτού το λόγου που σε τελική ανάλυση συμπυκνώνει, την οπορτουνιστική σκέψη και τακτική και μάλιστα από έναν πρώην σύντροφο.
Συνεπής λοιπόν στα παραπάνω κάνει μνεία στο άρθρο του ότι το ΚΚΕ τυγχάνει της ανοχής και ασυλίας στην αντιπολιτευτική του τακτική από τη ΝΔ και μάλιστα ευθαρσώς υπονοεί ότι το ΚΚΕ ανταποδίδει αυτή την ανοχή στην κυβέρνηση, έχοντας χλιαρή στάση απέναντί της. Είναι το γνωστό Πασοκικό επιχείρημα, περί σύμπλευσης ΝΔ και ΚΚΕ.
Από πού βέβαια συνάγεται κάτι τέτοιο, αυτό αφήνεται στον αναγνώστη να το βρει, που φυσικά με βάση τις αρχές της γκεμπελικής προπαγάνδας, όσο πιο χοντροκομμένο είναι ένα ψέμα τόσο πιο εύκολο γίνεται πιστευτό. Οι χαϊδεμένοι των καναλιών και των γκάλοπ αναγορεύονται έτσι σε ριγμένους από το σύστημα και το ΚΚΕ που το έχουν εξοβελίσει από τα δελτία ειδήσεών τους σε κόμμα προνομιακής μεταχείρισης.
Ξεμπερδεύοντας λοιπόν με την πραγματικότητα την οποία δεν αποδεικνύει, μετέρχεται στο δεύτερο γνώρισμα της οπορτουνιστικές σκέψης, τον εκλεκτικισμό. Επιλέγει φράσεις του κειμένου μου και τις τοποθετεί με τέτοιο τρόπο, ώστε να αποδείξει κατά τη γνώμη του ότι αδίκως βάλλεται ο ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ ούτε λίγο ούτε πολύ έχει ψυχολογικά προβλήματα. Τι αποφεύγει να κάνει; Να αναφερθεί στις συγκεκριμένες καταγγελίες που γίνονται στα άρθρο, εκ των οποίων συνάγονται οι διαπιστώσεις και οι πολιτικοί χαρακτηρισμοί ευθέως ανάλογοι με τη φυσιογνωμία και δράση του κόμματος του.
Είναι ψέματα δηλαδή ότι συμπλέουν σε ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ με τους πουλημένους συνδικαλιστές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ που υπέγραψαν την άυξηση 0,77 ευρώ; Μαζί δε μοιράζουν θέσεις στα όργανα και μαζί δεν αποφασίζουν τα πλαίσια της διεκδίκησης της φτώχειας στη λογική του εφικτού και ρεαλιστικού;
Είναι ύβρις να λες ότι μαζί τους περιφρουρούν το νόμο Ρέππα, αφού παρέα μοίραζαν το φυλλάδιο της ΑΔΕΔΥ που γράφει επί λέξη , ότι περιφρουρούμε το υπάρχον θεσμικό πλαίσιο;
Είναι συκοφαντία ότι στην ΚΕΔΚΕ, στην ΕΝΑΕ , σε δεκάδες μαζικές οργανώσεις ομόφωνα στηρίζουν και ψηφίζουν μαζί με ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, αντιλαϊκά μέτρα; Ο δήμαρχος Νέας Φιλαδέλφειας που έβαλε αυξήσεις ανταποδοτικών τελών 76% δικό τους τέκνο δεν είναι; Ανεξαρτητοποιήθηκαν από το συνδυασμό του ή επαναπαύτηκαν με την ανακοίνωσή της τοπικής τους κίνησης; Η δική τους παράταξη δε λέει ΝΑΙ στην ανταποδοτικότητα και στη φορολογική δυνατότητα των δήμων και νομαρχιών;
Είναι ολίσθημα και πολεμική του κακού ΚΚΕ να λες ότι ψήφισαν την ιερή Βίβλο του κεφαλαίου το Μάαστριχτ, ότι συμφωνούν και επαυξάνουν τους ευρωμονόδρομους, τρέφοντας και σπέρνοντας αυταπάτες για το χαρακτήρα της ΕΕ, ως ιμπεριαλιστικού δημιουργήματος που μπορεί αν αλλάξει επί το δημοκρατικότερο;
Μέχρι πρόσφατα δεν εκθείαζαν την κεντροαριστερή κυβέρνηση Πρόντι στην Ιταλία και μάλιστα απέστειλαν ως ΣΥΝ στο ΚΚΕ επιστολή στήριξής της τότε που στην αρχή κλυδωνίζονταν;
Δε συμμετέχουν στο Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, κόμμα κομμένο και ραμμένο με βάση τις καταστατικές αρχές της καπιταλιστικής ΕΕ;
Σε εκλογές στην τοπική αυτοδιοίκηση, σε σωματεία συνδικαλιστικά δε συμπράττουν πότε με τον έναν πόλο του δικομματισμού και πότε με τον άλλον;
Ας σταχυολογήσουμε απόψεις του σήμερα από ΣΥΝ και ΠΑΣΟΚ για να δούμε στην πράξη τις σκέψεις τους:
Ενδεικτικά, στις 18 Νοέμβρη στην «Ελευθεροτυπία» ο Κ. Λαλιώτης ανέφερε ότι «ο μεταπολιτευτικός κύκλος του 1974, που σηματοδοτήθηκε με το δικομματισμό, με τις μονοκομματικές κυβερνήσεις, με τις εναλλαγές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, ουσιαστικά έχει κλείσει», ότι «τώρα πια διανύουμε ένα νέο ιστορικό κύκλο στον 21ο αιώνα, που πρέπει να έχει ως συστατικό στοιχείο το διπολισμό και όχι το δικομματισμό….Η πολυκομματική κυβερνώσα κεντροαριστερά σε πολλές χώρες της Ευρώπης είναι μια πραγματικότητα. Γιατί να μην προχωρήσουμε και στην Ελλάδα;», αναρωτήθηκε.
Στις 23 Νοέμβρη, μιλώντας στο ραδιοφωνικό σταθμό «Αλφα», ο Θ. Πάγκαλος έσπευσε να παρουσιάσει ως δείγμα αντιπολίτευσης του ΠΑΣΟΚ ότι πέτυχε «κοινή στάση Συνασπισμού και ΠΑΣΟΚ» για την κυβερνητική απόφαση επιδότησης της «Αλφα Μπανκ» με 1 δισ. ευρώ. Επέμεινε ότι «αυτό το πέτυχε το ΠΑΣΟΚ μαζί με τον Συνασπισμό με μια πρόταση που είχαμε υπογράψει από κοινού. Τα ονόματά μας είχαμε το ένα μετά το άλλο, σε πλήρη αλφαβητική σειρά και πετύχαμε αυτό το στόχο. Αυτός ήταν πολύ μεγάλος πολιτικός στόχος στη Βουλή. Μεγάλη νίκη του ΠΑΣΟΚ και του Συνασπισμού».
Στις 2 Δεκέμβρη, πάλι στην «Ελευθεροτυπία», ο υπεύθυνος για τη σύνταξη των πολιτικών θέσεων του ΠΑΣΟΚ στο επερχόμενο συνέδριό του το Φλεβάρη, Μ. Ανδρουλάκης, σημείωνε ότι «το ΠΑΣΟΚ πρέπει να υπερβεί τον κυβερνητισμό και ο ΣΥΡΙΖΑ το φόβο της εναλλακτικής λύσης και της κυβερνητικής προοπτικής στο πεδίο που από κοινού έχουμε επιλέξει, της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης». Μίλησε για «κοκκινοπράσινο αστερισμό». «Μπορούμε να ξεκινήσουμε εκεί που υπάρχουν οι προϋποθέσεις και στην πορεία θα ωριμάζουμε και στο πεδίο της γενικότερης προγραμματικής σύγκλισης», είπε.
Και πώς να μη λέγονται τέτοια; Όταν ήδη ο απερχόμενος πρόεδρος του ΣΥΝ Α. Αλαβάνος έχει από βδομάδες ζητήσει κοινή πόρευση ΠΑΣΟΚ – ΣΥΡΙΖΑ σε τρία σημεία.
Ενώ το ιστορικό στέλεχος του χώρου τους, Λ. Κύρκος, μιλώντας στις 24 Νοέμβρη στα «Νέα», υποστήριζε ότι «ήρθε η στιγμή για κάτι καινούριο, κάτι διαφορετικό. Και αυτό το καινούριο – το λέω χρόνια – δεν μπορεί να είναι παρά η διαμόρφωση ενός νέου σχήματος μέσα στο οποίο θα μπορέσουν τα δύο ρεύματα του προοδευτικού δημοκρατικού χώρου να συνυπάρξουν, να αλληλοτροφοδοτηθούν, να αλληλογνωριστούν. Είναι μια διαδικασία μεγάλη, μακρά και δύσκολη, γιατί υπάρχουν τραύματα και διαφορές που πρέπει να εκτιμηθούν, να αναλυθούν και να υπερπηδηθούν. Αλλά εκεί βλέπω να υπάρχει η δυνατότητα για αυτό το νέο που η σημερινή στιγμή αναζητά».
Υπερακόντισε ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΝ Νίκος Κωνσταντόπουλος, ο οποίος μιλώντας στον «Ελεύθερο Τύπο» στις 25 Νοέμβρη, πρότεινε «άμεσα ένα συγκεκριμένο σύμφωνο κοινού αγώνα απέναντι στην κυβέρνηση και τη ΝΔ». Σημειωτέον ότι την ίδια μέρα, μιλώντας ο Α. Αλαβάνος στην «Ελευθεροτυπία» χαρακτήριζε «εξαιρετικά ενδιαφέρον στοιχείο» το εύρημα δημοσκοπήσεων ότι οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ τάσσονται κατά 60% υπέρ της συγκρότησης κυβέρνησης της λεγόμενης κεντροαριστεράς.
Αλλά και ο προαλειφόμενος από τον Α. Αλαβάνο για διάδοχός του στην προεδρία του ΣΥΝ, Α. Τσίπρας, μιλώντας στις 26 Νοέμβρη στο ραδιοφωνικό σταθμό «Alpha», έθεσε απλά ως προϋπόθεση συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ «να αποκτήσει σαφή προσανατολισμό». Έδειξε και στεναχωρημένος επειδή «το ΠΑΣΟΚ είναι ακόμα εγκλωβισμένο σε εσωτερικές διαδικασίες που δεν το αφήνουν να κοιτάξει με πλατιά ενόραση τις εξελίξεις». Μάλιστα, σχετικά με τις κοινές προτάσεις που κάνουν στη Βουλή, υπερθεμάτισε λέγοντας ότι «θα χαρούμε αν υπάρξουν και άλλες τέτοιες προτάσεις και παρεμβάσεις». Και ακόμα πιο ενδεικτικά του πόθου τους για συνεργασία, σημείωσε: «Εμείς περιμένουμε να δούμε τη στροφή του ΠΑΣΟΚ στην Αριστερά με μεγάλη ανυπομονησία».
Εξάλλου και ο έτερος υποψήφιος για την προεδρία του κόμματος, Φ. Κουβέλης, έλεγε στις 14 Δεκέμβρη στο ραδιοφωνικό σταθμό «FLASH» ότι «οι συνεργασίες είναι αναγκαίες, στη βάση όμως προγραμματικών συμφωνιών».
Γίνεται φανερό και αποδεικνύεται ότι μόνο ο έρωτας και ο βήχας δεν κρύβονται. Επειδή λοιπόν εμείς διαβάζουμε και ξαναδιαβάζουμε τους κλασικούς γνωρίζουμε να κρίνουμε την κάθε ιστορική στιγμή στις διαλεκτικές της αλληλοσυσχετίσεις και αντιφάσεις χωρίς να κάνουμε επίπεδες αναγωγές της εποχής του 1980,του 1990 του 2007.
Γνωρίζουμε επίσης ότι δεξιός και αριστερός οπορτουνισμός είναι όψεις του ίδιου νομίσματος, αποτελούν ανάχωμα για τη ριζοσπαστικοποίηση των μαζών και της εργατικής τάξης, λειτουργούν ιστορικά ως δεκανίκια της σοσιαλδημοκρατίας και την ξελασπώνουν στις δύσκολες στιγμές της. Εγκλωβίζουν αντικειμενικά το λαό στην ενσωμάτωση στο σύστημα και όχι στη ρήξη.
Το ΚΚΕ δεν επιδιώκει το «λίφτινγκ» του καπιταλισμού. Επιδιώκει την ανατροπή του και από αυτή του τη θέση ασκεί κριτική στις άλλες πολιτικές δυνάμεις, στη βάση αυτής της ταξικής πολιτικής κατευθύνει τις πολιτικές του συμμαχίες και προωθεί την ενότητα της εργατικής τάξης. Αυτό το ταξικό κίνημα εννοούσε ο Λένιν που έκανε την έφοδο στα χειμερινά ανάκτορα και όχι βέβαια το σκορπιοχώρι στο οποίο συμμετέχει η ηγεσία του ΣΥΝ -ΣΥΡΙΖΑ παρέα με τα δικομματικά της συνεταιράκια. Καλό είναι να τον διαβάζουμε και να τον θυμόμαστε ως νυν όμως και όχι ως πρώην.
ΜΑΡΚΟΣ ΣΚΟΥΦΑΛΟΣ
Διαφήμιση
