ΚΟΚΚΙΝΟΠΡΑΣΙΝΟ ΔΙΚΤΥΟ
ΤΟΥ
ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΜΕ ΟΡΑΜΑ ΤΟΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ
Η συμβολή του ΣΥΝ στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ αποδεικνύεται καλό όχημα. Αποτυπώνοντας την πορεία του κόμματος στο δρόμο της αριστερής στροφής και δικαιώνοντας απολύτως αυτήν την πολιτική επιλογή, δίνει τη δυνατότητα για μια αφομοίωση των πραγματικών επίδικων από τη μεγάλη πλειοψηφία των κομματικών μελών. Ο διεθνισμός, ο αντικαπιταλισμός, η προσπάθεια σύνδεσης της αντινεοφιλελεύθερης πάλης με μια συνεκτική πρόταση σοσιαλιστικού μετασχηματισμού, η επιμονή στην ευρωπαϊκή προοπτική όχι λόγω κάποιου -ελληνικής αποκλειστικά πατέντας- «αριστερού ευρωπαϊσμού», αλλά γιατί στο επίπεδο της Ευρώπης είναι που θα κριθεί το μέλλον του σοσιαλισμού, μαζί και ο πολιτικός προσανατολισμός προς τα νέα κοινωνικά κινήματα δίνουν στο χώρο μας μια σαφή, εξαιρετικά ριζοσπαστική, αριστερή ταυτότητα, πολύ ελκυστική για μεγάλα τμήματα της ελληνικής κοινωνίας που κατανοούν όλο και περισσότερο πως το νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα, όπως εκφωνείται και εφαρμόζεται από Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ, δεν κάνει άλλο από το να επιδεινώνει τις συνθήκες ζωής τους.
Αυτή η ριζοσπαστική αριστερή ταυτότητα είναι το μεγάλο μας όπλο στις μάχες που έρχονται και γι’ αυτό θα πρέπει να τη διαφυλάξουμε ως κόρη οφθαλμού, εμπλουτίζοντας και ριζοσπαστικοποιώντας την ακόμη περισσότερο, αν θέλουμε να ανταποκριθούμε στη κοινωνική και πολιτική δυναμική που καταγράφεται με πολλούς τρόπους την τελευταία περίοδο. Οι αμφισημίες είναι η σίγουρη οδός της απωλείας για μας.
Το προγραμματικό κείμενο, επιπλέον, διαμορφώνει τη δυνατότητα ακόμη μεγαλύτερης ιδεολογικής σαφήνειας –κι αυτό θα αποδειχτεί μεγάλο όπλο αν το αξιοποιήσουμε κατάλληλα. Η ισχυρή αναφορά στην οικονομία των αναγκών που επιδιώκουμε, στον κομμουνισμό με άλλα λόγια, η διευκρίνιση πως ο δημοκρατικός δρόμος περιλαμβάνει ως κύριο στοιχείο του μια, από σήμερα εφαρμοζόμενη, στρατηγική όλο και μεγαλύτερου εξοβελισμού του εμπορεύματος από τομείς της κοινωνικής ζωής κάνει την πολιτική μας περισσότερο συνεκτική. Δίνει, δηλαδή, τη δυνατότητα να εντάσσουμε την καθημερινή μας πολιτική, τη μεταρρυθμιστική μας δραστηριότητα, σε μια μεγαλύτερη εικόνα. Να προεικονίζουμε το στόχο. Να κάνουμε πολιτική ως κομμουνιστές και όχι ως «δημοκράτες της προοόδου».
* * *
Η πιο πρόσφατη μεγάλη δοκιμή για μας υπήρξε χωρίς αμφιβολία η δεκεμβριανή εξέγερση. Μαζί της μπήκαμε σε μια χρονιά που σίγουρα θα είναι πολύ διαφορετική από τις προηγούμενες. Και, για την Αριστερά, πολύ πιο απαιτητική. Η εξέγερση του Δεκεμβρίου έχει αλλάξει κατά πολύ τις προτεραιότητες. Οι χιλιάδες άνθρωποι που πήραν μέρος στις συγκρούσεις και τις πολυποίκιλες κινητοποιήσεις δεν θα επιστρέψουν εύκολα στην «προτέρα» κατάστασή τους. Η συμμετοχή τους ήταν αφεαυτή ένας μεγάλος συνειδησιακός κλονισμός. Από αυτήν την άποψη, οι αγώνες που έρχονται θα είναι άλλοι αγώνες. Ακόμη κι αν γίνονται με τα ίδια αιτήματα και τα ίδια συνθήματα, ίδιοι δεν θα είναι.
Γι’ αυτό κιόλας όλη αυτή η «προβληματική» που επιχείρησε από διάφορες πλευρές να πλήξει το κίνημα του Δεκεμβρίου επικαλούμενη την έλλειψη προγράμματος, στόχων και αιτημάτων ήταν εκτός τόπου και χρόνου. Αυτό που έλειψε εδώ και χρόνια δεν ήταν τα αιτήματα και τα συνθήματα, αλλά τα σώματα που θα τα έφεραν και θα τα υλοποιούσαν, οι παθιασμένοι φορείς τους. Αυτό είναι που φαίνεται ότι υπάρχει πλέον.
Είναι εύλογο, λοιπόν, να περιμένουμε πως οι ελπίδες για καλύτερες κινηματικές μέρες είναι πολύ βάσιμες. Η Αριστερά έχει λόγους να διαμορφώσει πεδία και στόχους, έτσι ώστε η εγρήγορση και η αυξημένη ευαισθησία που γέννησαν τα τρομερά συμβάντα των ημερών να δώσουν μετασχηματισμούς που θα ωφελήσουν τις εκμεταλλευόμενες τάξεις, τις καταπιεσμένες κατηγορίες του πληθυσμού. Η διαθεσιμότητα που εκδηλώθηκε τόσο πλούσια, τόσο άφοβη, τόσο δυνατή θα πρέπει να εκβάλλει σε δρόμους δημοκρατικής πολιτικής συμμετοχής με ανατρεπτική στόχευση. Ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και ο ΣΥΝ, όπως ήδη πολλές φορές έχει σημειωθεί, έπαιξε σπουδαίο ρόλο στην εξέγερση με όλες τις χρόνιες πολιτικές και οργανωτικές του αδυναμίες. Ο τρόπος που πολιτεύτηκε υπήρξε καθοριστικός στο να ακουστεί από μεγάλα τμήματα της κοινωνίας η τρομερή κραυγή, στο να δοθεί το όνομα που άξιζε στο Συμβάν.
Ήταν –και είναι- τόσο κρίσιμη αυτή η υπόθεση που επιμέτρησε και το εσωτερικό μέτωπο. Και δεν μπορούμε να μην επισημάνουμε πως αρκετοί σύντροφοι από την Ανανεωτική Πτέρυγα έπαιξαν ένα ρόλο εξαιρετικά αρνητικό με τις προσπάθειες «διαχωρισμού», που ανέλαβαν αμέσως με τα γεγονότα. Η «επίδειξη σοβαρότητας» στο όνομα μιας «ανανεωτικής» -μα καθόλου ανανεούμενης- αριστεράς συντέλεσε στο θόλωμα μιας εικόνας καθόλα εξαιρετικής για το κόμμα μας. Συνεχίζεται μάλιστα στις μέρες μας με την επαναφορά των σκουριασμένων σεναρίων για κυβερνητική στήριξη του ενός εκ των δύο εταίρων του δικομματισμού, του ΠΑΣΟΚ στην προκειμένη, στην περίπτωση έλλειψης αυτοδυναμίας, επιφυλάσσοντας για άλλη μια φορά στο κόμμα μας το ρόλο της συμπληρωματικής δύναμης του φθαρμένου και διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος . Το πρόβλημα γίνεται ακόμη μεγαλύτερο λόγω της «ανεξήγητα» προνομιακής σχέσης κάποιων συντρόφων με τα μέσα. Γι’ αυτό και σήμερα είναι επιτακτικότερη η ανάγκη ρύθμισης του ζητήματος της δημόσιας εκπροσώπησης με τρόπο πολύ λογικότερο από ό,τι μέχρι τώρα.
* * *
Συμπερασματικά: η κινηματική προτεραιότητα, η σαφής αριστερή ταυτότητα, η ενότητα της ριζοσπαστικής Αριστεράς είναι οι κατακτημένοι ήδη όροι για την εκκίνηση μιας διαδικασίας ανασύνθεσης και επανίδρυσης των αντισυστημικών δυνάμεων στη χώρα μας. Γι’ αυτό είναι ανάγκη να αρχίσει μια σοβαρή συζήτηση για την επανίδρυση σε ενιαίο οργανωτικά χώρο όσων δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ το επιθυμούν. Είναι ο μόνος τρόπος για την ουσιαστική πολιτική ένταξη της μεγάλης συνιστώσας, που αποτελούν οι ανένταχτοι της ριζοσπαστικής αριστεράς. Η παραμονή στη σημερινή κατάσταση δεν μπορεί να συνεχιστεί επί πολύ αν δεν θέλουμε να διακινδυνέψουμε την ακύρωση της πιο ελπιδοφόρας προσπάθειας στο χώρο εδώ και δεκαετίες.
Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΩN
Σε λίγους μήνες, ο ΣΥΡΙΖΑ θα δώσει τη μάχη των ευρωεκλογών. Ο στόχος μας σ’ αυτές είναι η θετική καταγραφή στην κάλπη της σημαντικής παρουσίας μας στους αγώνες και τις πρωτοβουλίες που αναπτύχθηκαν, όλη την προηγούμενη περίοδο, τόσο σε ευρωπαϊκό όσο και σε εθνικό επίπεδο: από τη συμμετοχή μας στις πανευρωπαϊκές κινητοποιήσεις κατά της οδηγίας Μπολκεστάϊν, της αντίθεσής μας στο ευρωσύνταγμα και τη συνθήκη της Λισσαβόνας μέχρι την επιτυχή διοργάνωση του 4ου Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ στην Αθήνα και από τους αγώνες της εκπαιδευτικής κοινότητας για το άρθρο 16, την πρόσφατη εξέγερση της νεολαίας, τις μάχες που δίνουν για να αποφύγουν τις συνέπειες της καπιταλιστικής κρίσης οι αγρότες σε απόγνωση, οι εργάτες των βιομηχανιών που κλείνουν, οι επισφαλώς εργαζόμενοι και εργαζόμενες και με αφορμή τη δολοφονική επίθεση ενάντια στη Βουλγάρα συνδικαλίστρια Κωνσταντίνα Κούνεβα, μέχρι τις κινήσεις πολιτών για τους ελεύθερους χώρους (Ελληνικό, Βοτανικός, πλατεία Κύπρου κλπ) που έχουν να αντιμετωπίσουν τη διαπλοκή της πολιτικής εξουσίας με τις κατασκευαστικές εταιρείες. Οι ευρωεκλογές του Ιουνίου είναι μια ευκαιρία να ξεκαθαρίσουμε με οριστικό τρόπο τη στάση μας –και να κάνουμε την αυτοκριτική μας- απέναντι σε ενέργειες του παρελθόντος, να καταστήσουμε σαφές πως η μεγάλη πλειοψηφία του κόμματος κρίνει ως εσφαλμένη την επιλογή υπερψήφισης της Συνθήκης του Μάαστριχτ, βασικού θεσμικού εργαλείου για την επιβολή της νεοφιλελεύθερης λαίλαπας στην Ευρώπη και πρωταρχικής αιτίας για την απαξίωση μεταξύ των λαών της Ευρώπης της διαδικασίας της ενοποίησης. Η αυτοκριτική αυτή αναφέρεται αποκλειστικά στην ιστορία του κόμματός μας και ουδόλως αποτελεί δήλωση μετανοίας στο πολιτισμικά αντιευρωπαϊκό και εσχάτως σταλινικό ΚΚΕ. Άλλωστε, από το Μάαστριχτ και μετά, η αριστερή στροφή του Συνασπισμού είναι έκδηλη στη στάση του απέναντι σε όλες τις τροποποιήσεις αυτής της συνθήκης.
Οι ευρωεκλογές του Ιουνίου είναι, ταυτόχρονα, και μια ευκαιρία για το κόμμα μας, τον Συνασπισμό, να αποκαταστήσει σφάλματα του παρελθόντος σε σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ, που οδήγησαν μεταξύ άλλων και στο δυσμενές αποτέλεσμα των προηγούμενων ευρωεκλογών. Αυτή τη φορά οφείλουμε να ρυθμίσουμε ψύχραιμα και χωρίς πάθος το ζήτημα των εκπροσωπήσεων μας, απέναντι σε μια «παράδοση» που θεωρεί τα βουλευτικά και ευρωβουλευτικά «αξιώματα» κεκτημένο δικαίωμα των «επωνύμων» πολιτικών «στελεχών» που, κατά σύμπτωση, είναι στην συντριπτική τους πλειοψηφία άνδρες. Η εξασφάλιση της πλουραλιστικής εκπροσώπησης από τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ και τους ανένταχτους – άνδρες και γυναίκες-είναι κυρίως δική μας υπόθεση, όπως δική μας υπόθεση είναι και η γυναικεία εκπροσώπηση του κόμματός μας στο Ευρωκοινοβούλιο, για πρώτη φορά από τότε που ο Συνασπισμός, αλλά και οι βασικές ιδρυτικές του συνιστώσες, μετέχουν στην Ευρωβουλή. Η πρόταση του Κοκκινοπράσινου Δικτύου στο σώμα του Διαρκούς Συνεδρίου είναι ο Συνασπισμός να καταλάβει την πρώτη και την τρίτη θέση του ευρωψηφοδελτίου και οι άλλες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ την δεύτερη και την τέταρτη. Στο κόμμα μας οφείλουμε να εξασφαλίσουμε, με διπλές λίστες υποψηφίων στο εσωτερικό δημοψήφισμα, την επιλογή άνδρα και γυναίκας στις εκλόγιμες θέσεις του ψηφοδελτίου. Οφείλουμε, τέλος, να καθιερώσουμε επιτέλους τις εναλλαγές και τις μισές θητείες οι οποίες, πέραν της δυνατότητας που παρέχουν για μεγάλες (τασικές) συναινέσεις, καθώς και για την ηλικιακή και ευρύτερη ανανέωση, εμποδίζουν την μετατροπή μιας πολιτικής χρέωσης ορισμένων μελών απέναντι στο κόμμα μας και γενικότερα την Αριστερά σε πολιτική καριέρα αστικού τύπου.
14 Φεβρουαρίου 2009
