Αρχική Απόψεις Aρθρα Μάρκος Σκούφαλος: Οι φρούδες ελπίδες του δικομματισμού

Μάρκος Σκούφαλος: Οι φρούδες ελπίδες του δικομματισμού

28

 ΟΙ ΦΡΟΥΔΕΣ ΕΛΠΙΔΕΣ ΤΟΥ ΔΙΚΟΜΜΑΤΙΣΜΟΥ



Ο ένας –ο απελθών- ακραιφνής οπαδός του φιλελευθερισμού, στυγνός και κάθετος, αλλά και πιστός στις επιταγές των αφεντικών του, στερούσε την πιο ζωοδότρα αίσθηση των πληβείων, την ελπίδα.
Ο άλλος – ο νυν πλέον πρωθυπουργός- αέρινος, Ευρωπαίος, εξαγνισμένος από τους χειραγωγούς των αστικών ΜΜΕ, με τεχνοκρατική αντίληψη και σιγουριά ότι το κεφάλαιο ποντάρει όλα τα λεφτά στο όνομά του, πούλησε σε χρυσοποίκιλτο αμπαλάζ, την ελπίδα.
Οι κομμουνιστές γραφικοί: 1400 ευρώ βασικός μισθός, 1050 ευρώ η κατώτερη σύνταξη, 45% φορολόγηση στο μεγάλο κεφάλαιο, 7ωρο- 5νθήμερο- 35ωρο, σταθερή και μόνιμη δουλειά για όλους, δημόσια και δωρεάν παιδεία, υγεία , πρόνοια, ο πλούτος να γίνει ιδιοκτησία αυτών που τον παράγουν.
Ο λαός όμως επέλεξε!!!
Και επέλεξε συντριπτικά τη σκλαβιά του. Επέλεξε τη δικομματική ελπίδα του φαίνεσθαι, τη δημοκρατική επίφαση των βιογραφικών για τη στελέχωση των υπουργείων ή τη δήθεν μείωση των προς χρήση αυτοκινήτων, το λαϊκισμό των «αθλητικών παπουτσιών» που αντικατέστησαν το ζιβάγκο, τα παχιά και επικοινωνιακά λόγια, από ένα κόμμα με σαφή δείγματα γραφής στην πολιτική ζωή του τόπου, τόσο σε αναφορά με την αμερικανονατοϊκή και ευρωπαϊκή  εξάρτηση όσο και στον εργασιακό μεσαίωνα που βιώνουμε.
Επένδυσε την ελπίδα του σε ένα κόμμα που υπηρετεί με άριστη τέχνη τον καπιταλισμό, δηλαδή την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, σε ένα κόμμα που τα πρώτα συγχαρητήρια τα πήρε από τον Ομπάμα , το Σύνδεσμο Ελλήνων Βιομηχάνων και τους χρηματιστές που είδαν το δείκτη του χρηματιστηρίου να ξεπερνά τις 2800 μονάδες,  λες και όλοι αυτοί είναι ηλίθιοι και στηρίζουν το νεκροθάφτη τους…. Το ΠΑΣΟΚ!
Ο λαός και με τη βοήθεια του καλπονοθευτικού και εκβιαστικού εκλογικού νόμου επέλεξε την εναλλαγή της κυβέρνησης, αλλά όχι την αλλαγή της ζωής του. Μέχρι στιγμής αυτά που γίνονται αφορούν στο ρετουσάρισμα της πολιτικής της κυβέρνησης και όπως πολύ σωστά είπε ο Ανδρουλάκης στο ραδιοφωνικό σταθμό «Κανάλι 1», στη χαλιναγώγηση  των προσδοκιών του λαού. Μπορεί να αποτελούν βούτυρο στο ψωμί των μεγαλοκαναλαρχών για να επενδύουν στα κέρδη τους από το νέο θίασο τεχνοκρατών, μπορεί να αποτελούν το άλλοθι του μικροαστού για να δικαιολογήσει την ψήφο του, ακόμα και του προλετάριου για να δικαιολογήσει το συνειδησιακό του εγκλωβισμό και την απεμπόληση της ταξικής του ψήφου για άλλη μια φορά, ωστόσο δεν απαντούν στον άνεργο, δεν απαντούν στη γενιά των ημιαπασχολούμενων, δεν απαντούν στον αγρότη που βλέπει να πέφτουν οι τιμές των προϊόντων του για άλλη μια φορά, στο συνταξιούχο με τα 500 ευρώ, στον αυτοαπασχολούμενο που βιώνει το θάνατο του εμποράκου, στο νέο και στη νέα που βλέπουν το μέλλον τους τοπίο στην ομίχλη, δεν απαντούν στο γονιό που συνεχίζει να πληρώνει αδρά την εκπαίδευση των παιδιών του. Απεναντίας ισχύει αυτό που σοφά λέει ο λαός μας, «Πίσω έχει η αχλάδα την ουρά της».
 Ο μήνας του μέλιτος λοιπόν έχει ημερομηνία λήξης, όσο και αν πασχίζουν διάφοροι «μπουκωμένοι»  δημοσιογράφοι των αστικών ΜΜΕ μικρών και μεγάλων να τον παρατείνουν, όσο και αν εθνικοί διασκεδαστές τύπου Λαζόπουλου με αποκαλυπτικό και θρασύ τρόπο, δίνουν σαφή γραμμή υποταγής στους νέους άρχοντες και κυρίως υποταγής στο δικομματισμό, πάντα φυσικά στο όνομα της κολακείας των λαϊκών ενστίκτων.
Το σίγουρο και επιβεβαιωμένο είναι ότι το μεγάλο κεφάλαιο έχει επενδύσει στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και στο Γιώργο Παπανδρέου, γι αυτό και απαίτησε τις εκλογές εδώ και τώρα. Έχει επενδύσει στο ξεπέρασμα της κρίσης του σε βάρος των εργαζομένων, σε βάρος δηλαδή μιας μεγάλης πλειοψηφίας του λαού που τους ψήφισε. Η εμπειρία της δικομματικής εναλλαγής από τη μεταπολίτευση και εντεύθεν αυτό έχει αποδείξει ασχέτως αν δεν οδήγησε σε σωστά συμπεράσματα.
Αυτό μεταφράζεται σε παραπέρα μείωση του εργατικού κόστους, βλέπε μισθούς και συντάξεις, σε περιορισμό των ελλειμμάτων, βλέπε περικοπές σε παιδεία, υγεία, πρόνοια, νέες φορολογίες και αντικαταστάσεις των παλιών, σε παράταση του εργάσιμου βίου, δηλαδή νέο αντιασφαλιστικό νόμο ή αντιασφαλιστικές ρυθμίσεις, σε μεγαλύτερη ελαστικότητα και ευελιξία στην αγορά εργασίας, που μεταφράζεται σε ακόμα μεγαλύτερη επέκταση της μερικής απασχόλησης άρα και της μερικής ζωής για ένα εργατικό δυναμικό της διά βίου καταρτησιμότητας, της ημιμάθειας και κυρίως της υποδούλωσης στους δύο πόλους των κομμάτων εξουσίας , στο ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ.
Για το λαό αυτή τη στιγμή ισχύει το , «ψηφίσατε τα κεφάλια μέσα».
Κάποιες όμως αλωμένες συνειδήσεις ρωτάνε δήθεν αφελώς: Καλά , αφού το ΚΚΕ έχει δίκιο και λέει όλα αυτά γιατί ο κόσμος δεν το ψηφίζει; Είναι χαζός; »
Η πρώτη ανάγνωση του ερωτήματος, με βάση την απλή λογική είναι , ότι αφού ο λαός δεν αποδέχεται την πολιτική και την πρόταση του ΚΚΕ, ψηφίζοντας ΠΑΣΟΚ και ΝΔ δείχνει να συμφωνεί  στο να ζει με 500-700 ευρώ, συμφωνεί στο να βγαίνει στη σύνταξη στα 70, να βλέπει τα παιδιά του ανασφάλιστα σε 2-3 δουλειές, να βλέπει την ακρίβεια να του εξαθλιώνει το εισόδημα, να ζει στην ανεργία και στην εξαθλίωση, να πληρώνει από τα πιο απλά και καθημερινά μέχρι και τα «εξεζητημένα»
Είναι βέβαιο όμως ότι δεν πρυτανεύουν μέσα στο λαό αυτά τα κριτήρια όταν ψηφίζει. Αν πρυτάνευαν οι λαϊκές δυνάμεις δε θα λάθευαν τόσο τρανταχτά.
Δυστυχώς πρυτανεύει μια ελλιπής κοινωνική συνείδηση , που συμβιβάζεται με την καπιταλιστική αδικία και ανελευθερία. Που υποτάσσεται στη μετριότητα, στο λίγο, στα ψίχουλα από το τραπέζι των πατρικίων. Προσεγγίζει τη συνείδηση του ισοβίτη, που ξαφνικά του δίνεται χάρη για να ελευθερωθεί λίγο πριν το φυσικό του τέλος και φοβάται την ελευθερία , γιατί δεν ξέρει να τη διαχειριστεί, προτιμώντας την ασφάλεια της φυλακής του. Δεν έχει δυστυχώς ο λαός εμπιστοσύνη στο μπόι του, στη δύναμή του, βολεύεται στην ατομική λύση του, στην τεχνητή αναπνοή που του παρέχει ο δικομματισμός και το καπιταλιστικό σύστημα, στην απανεμιά και παρηγοριά του «έχει ο Θεός» ή «όπου φτωχός κι η μοίρα του», παραμένοντας έτσι μοιραίος και άβουλος.
Από την άλλη η στρωμάτωση της εργατικής τάξης είναι τέτοια , που επιτρέπει το «διαίρει και βασίλευε» , αφού πότε η επιδοματική πολιτική, πότε η «ασφάλεια» της μονιμότητας, πότε η λογική της επίλυσης προβλημάτων από τον καναπέ, πότε η πεπονόφλουδα των ρετιρέ και των υπογείων, έχουν δημιουργήσει μια αφόρητη κατάσταση πολυδιάσπασης των πληβείων, με έντονα τα χαρακτηριστικά του «ζαλισμένου κοπαδιού» που έλεγε ο σύμβουλος του Μπους , Λίπμαν. Έτσι πολλάκις επιζητούν του κισσού το πλάνο ψήλωμα, αντί του αετού το πέταγμα.
Κι αυτά τα διδάσκεται ο λαός μας από τα γεννοφάσκια του, μέσα από μια βαθιά ταξική εκπαίδευση, μέσα από την πλύση εγκεφάλου των Media, των λογής λογής περιοδικών και βιβλίων life-style, μέσα από κάθε έκφανση της ζωής μας που είναι χειραγωγημένη και αποστειρωμένη από αξίες , ιδέες και αγώνες. Ο νεοπραγματισμός της κυρίαρχης τάξης έχει κατακλύσει κάθε πόρο της ζωής του λαού αποκτηνώνοντάς τον.
Το ΚΚΕ ευθέως βάλλει ενάντια σ’ αυτή τη χαμοζωή , γνωρίζοντας και τις θυσίες και τις δυσκολίες που απαιτούνται για να πλησιάσει κάποιος τη σκέψη και φιλοσοφία του.
Το ΚΚΕ δεν αναφέρεται στη λαϊκή εξουσία και οικονομία, στο σοσιαλισμό-κομμουνισμό ως μια κατάσταση που θα επιβληθεί δι’ αντιπροσώπων, με την απουσία των λαϊκών δυνάμεων. Χωρίς το λαό και τις δυνάμεις του καμιά πρωτοπορία δεν μπορεί να πραγματοποιήσει  τίποτα. Γι αυτό και έχουμε εμπιστοσύνη ότι μπορεί ο λαός να σηκώσει το μπόι του. Αυτός ο λαός ήταν που τον πλάκωνε η τουρκική σκλαβιά και έγραψε το αθάνατο 21, αυτός ο λαός ήταν που στον μεσοπόλεμο τον έστελναν στα ξερονήσια και στα μπουντρούμια του δικτάτορα Μεταξά και έγραψε το έπος στην Αλβανία, στην Εθνική Αντίσταση, στο Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας. Αυτός ο λαός που ποδοπατούσε η χούντα ήταν αυτός που έγραψε το Πολυτεχνείο, αυτός που είχε μια σειρά κατακτήσεις  στην μεταπολίτευση , που τα  τελευταία χρόνια ΠΑΣΟΚ και ΝΔ πετσοκόβουν.
Γι αυτό και οι κομμουνιστές δεν το βάζουν κάτω κι ας λένε οι Λαζόπουλοι, κι ας λένε τα παπαγαλάκια, αλλάξτε. Πολλά όντως να χρειαστεί να αλλάξουμε, αλλά στρατηγική δεν πρόκειται να αλλάξουμε κι αυτό είναι που τους πονάει!
Μπορεί να μην κερδίσαμε το στοίχημα να αυξήσουμε τις δυνάμεις μας, αλλά από την άλλη αντέξαμε. Γίναμε πιο σοφοί, μαθαίνουμε από τα λάθη μας και συνεχίζουμε, καλώντας μαζί μας όχι μόνο όσους συμφωνούν σε όλα με το ΚΚΕ, αλλά και εκείνους που μπορεί να διαφωνούν στα επιμέρους αλλά συμφωνούν σε ένα λαϊκό μέτωπο ενάντια στα μονοπώλια, σε ένα μέτωπο που θα οδηγεί στη συνολική επίλυση των προβλημάτων μας, στο σοσιαλισμό κομμουνισμό. Αυτή είναι και η πρόκληση για την πλειοψηφία του λαού.
Αυτό είναι που φοβίζει τους αστούς, τους διάφορους οπορτουνιστές όλων των πλευρών , που έσπευσαν να αναπαράγουν τις βρωμιές και προβοκάτσιες της «Ελευθεροτυπίας» .
 Η Ιστορία και ευτυχώς γι αυτήν, δεν κρίνεται από τις πρόσκαιρες επιτυχίες του Γιωργάκη ή του Κωστάκη. Κρίνεται με τους όρους της ανειρήνευτης ταξικής πάλης, μέχρι οι σημερινοί «νικητές» να γίνουν οι μια και καλή ηττημένοι, για να συνεχίσει η φράση του Ηράκλειτου «τα πάντα ρει» να αγκαλιάζει και να διαμορφώνει σε άλλα επίπεδα το βασίλειο πλέον της ανθρώπινης ελευθερίας και όχι της σκλαβιάς.
Μέσα σ’ αυτή την πορεία το υποκείμενο της Ιστορίας, ο εργαζόμενος άνθρωπος συνεχίζει να βαδίζει όχι ευθύγραμμα, αλλά με καμπές και πισωγυρίσματα. Η συνισταμένη όμως της ζωής είναι με τους Παλαμικούς γύφτους –γκρεμιστάδες, αυτούς που διαγράφουν και περιγράφουν τη νια ζωή, τη ζωή που απέκτησε σάρκα και οστά από τότε που η ανθρώπινη ιστορία απέκτησε τον Οκτώβρη, την πρώτη σοσιαλιστική επανάσταση.
Οι καιροί λοιπόν είναι δικοί μας κι ας μην τους ζήσουμε εμείς. Θα τους ζήσουν οι γενιές που έρχονται κι αυτό αξίζει κάθε θυσία και στέρηση.
ΜΑΡΚΟΣ ΣΚΟΥΦΑΛΟΣ

Διαφήμιση
Προηγούμενο άρθροΜπάσκετ: παμπαίδων- κορασίδων, 1η αγωνιστική- αποτελέσματα
Επόμενο άρθροΛαϊκός Αγώνας Δρόμου από τους συλλόγος Θυμιανών & Νεοχωρίου