Αρχική Απόψεις Aρθρα Εκπαιδευτική Ριζοσπαστική Συνεργασία: ανακοίνωση για τις Γ.Σ. δασκάλων

Εκπαιδευτική Ριζοσπαστική Συνεργασία: ανακοίνωση για τις Γ.Σ. δασκάλων

8

    Για τις Γενικές Συνελεύσεις των ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΚΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ της ΔΟΕ
     [στη ΧΙΟ την Τετάρτη 18-12-2009]                                                                                            
       ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ
   
                ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ – ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ – ΑΝΕΝΤΑΧΤΟΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ


Νοέμβρης 2009


στις γενικές συνελεύσεις της ΔΟΕ  και πάλι  ΜΠΡΟΣΤΑ !
 ΕΜΕΙΣ Ο,ΤΙ ΛΕΜΕ ΙΣΧΥΕΙ !


       Η εκλογική συντριβή της Κυβέρνησης της Ν.Δ. και η ανάδειξη του ΠΑΣΟΚ στη διακυβέρνηση της χώρας με ισχυρή αυτοδυναμία, εκφράζει σε μεγάλο βαθμό το θυμό και την οργή των εργαζομένων για τις αδιέξοδες, αντεργατικές, κοινωνικά ανάλγητες νεοφιλελεύθερες πολιτικές που ασκήθηκαν από την απελθούσα κυβέρνηση.
       Για την εργατική τάξη και την κοινωνία μας, η κατάρρευση της ΝΔ δεν σημαίνει ότι αυτόματα θα πάψουν να ασκούνται αυτές οι πολιτικές, παρά την εξόφθαλμη χρεοκοπία τους.
       Η νέα Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δεν έχει ούτε τη βούληση ούτε τη δυνατότητα να οδηγήσει τη χώρα σε μια άλλη πολιτική και οικονομική πορεία, πέρα από τις κατευθύνσεις και τις επιταγές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του μεγάλου κεφαλαίου, που επιζητούν την απρόσκοπτη συνέχιση των χρεοκοπημένων νεοφιλελεύθερων οικονομικών και κοινωνικών τους πολιτικών. Οι ωραιοποιημένες, αλλά θολές και σκόπιμα ασαφείς προεκλογικές εξαγγελίες του ΠΑΣΟΚ και του Γ. Παπανδρέου, απλά «πούλησαν» μαζικά ελπίδα και δεν υπάρχει τίποτε που πραγματικά να διασφαλίζει ότι θα υπάρξει ρήξη με τις κατεστημένες και αποτυχημένες πολιτικές. 
       Αυτό δείχνουν άλλωστε και τα πρώτα δείγματα γραφής της νέας κυβέρνησης Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ξεκίνησε δυναμικά την υλοποίηση της πολιτικής της στη διαχείριση των δημόσιων οικονομικών, στην ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ, στο ζήτημα των stage, στο ζήτημα των κολεγίων και στο ζήτημα της καταστολής γεννώντας τις πρώτες κοινωνικές τριβές και αντιστάσεις. Οι εξαγγελίες για ακύρωση της συμφωνίας με την COSCO με σκοπό το δημόσιο έλεγχο του ΟΛΠ έγινε μερική επαναδιαπραγάτευση, η αδειοδότηση των κολλεγίων έγινε αδειοδότηση , “as soon as possible”, μετά από εξέταση των όρων της προηγούμενης αδειοδότησης, και η κατάργηση των stage δεν έγινε γιατί απορρίπτονται πολιτικές ελαστικών εργασιακών σχέσεων αλλά καθαρά για δημοσιονομικούς λόγους με την κατάργηση των θέσεων εργασίας
       Ταυτόχρονα προετοιμάζουν το έδαφος με τη συνεχή “αύξηση” του ελλείμματος και τις αυστηρές συστάσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης για νέους φόρους και μέτρα  που σύντομα θα ληφθούν εις βάρος των εργαζομένων. Άλλωστε η δέσμευση για αυξήσεις στο ύψους του πληθωρισμού δεν θα βελτιώσουν σε τίποτα την ζωή των εργαζομένων  αφού  πρόκειται να κυμανθούν γύρω στο 1-2%, που σημαίνει 50 λεπτά περίπου αύξηση του ημερομίσθιου. Χρειάζονται ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς για να αντιμετωπιστούν οι απώλειες εισοδήματος από τη σκληρή λιτότητα των κυβερνήσεων της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ τα προηγούμενα χρόνια αλλά και το υψηλό κόστος ζωής εξαιτίας της ακρίβειας των τελευταίων χρόνων.
     Δεν έχουμε αυταπάτες ούτε τυφλές ελπίδες.  Καμιά  ανακωχή.
       Στην ίδια κατεύθυνση κινείται και το υπουργείο Παιδείας. Τόσο οι προγραμματικές δηλώσεις όσο και οι απαντήσεις που έδωσε η υπουργός Παιδείας στη συνάντηση με τη ΔΟΕ δείχνουν ότι οι όποιες προεκλογικές εξαγγελίες δεν αποτελούν και δεσμεύσεις προς υλοποίηση για τη νέα κυβέρνηση και οι όποιες ελπίδες καλλιεργήθηκαν γρήγορα θα εξανεμιστούν.
       Η δημόσια εκπαίδευση βρίσκεται σε τέτοια τραγική κατάσταση που ακόμα κι αν στο τέλος της τετραετίας υλοποιηθεί η δέσμευση για το 5% που αποτελεί ευσεβής στόχος ελάχιστα θα διαφοροποιηθεί, Ξεκινώντας μόνο με 1 δις στο νέο προϋπολογισμό,  είναι αμφίβολο αν θα καλύψει έστω τις ανάγκες για υποχρεωτική δίχρονη προσχολική αγωγή αλλά συγχρόνως υπόσχεται την πλήρη λειτουργία όλων των σχολείων ως Ολοήμερα με πλήρες πρόγραμμα Φυσικά  χωρίς να προηγηθεί κανένας διάλογος για το τι πρέπει ν’ αλλάξει και προς ποια κατεύθυνση , τι σημαίνει για το παιδί η υποχρεωτική παραμονή στο σχολείο από τις 7:00 έως τις 4:30. Κουβέντα επίσης δεν ειπώθηκε για τις αναγκαίες υποδομές (χωρίς χώρο ξεκούρασης, φαγητού, άθλησης, κλπ) που χρειάζονται να αναπτυχθούν για μια τέτοια  λειτουργία, πώς και πότε αυτές θα δημιουργηθούν, αν θα καταργηθούν τα ΣΔΙΤ  και ποιες εγγυήσεις θα υπάρξουν ώστε να μην οδηγήσουμε τα παιδιά σε σύγχρονα ιδρύματα/φυλακές. Είναι επομένως βάσιμοι οι φόβοι ότι μέσα από το νέο ολοήμερο σχολείο θα οδηγηθούμε σε περαιτέρω ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης, αφού όσοι έχουν  την οικονομική δυνατότητα δεν θα αφήσουν τα παιδιά τους σε ολοήμερα σχολεία χωρίς υποδομές. Ταυτόχρονα με τις εξαγγελίες για αποκέντρωση και για “ανοικτό σχολείο”  αυξάνονται οι δυνατότητες εισόδου ιδιωτών στη λειτουργία του σχολείο και  διευκολύνεται η υποταγή στους κανόνες της αγοράς αλλά και η περαιτέρω ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων και του ωραρίου των εκπαιδευτικών.
       Αυτούς τους στόχους θα έρθει να υπηρετήσει και η αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου και του εκπαιδευτικού. Τα υποδηλώνουν τα ειδικά κίνητρα και η επιβράβευση που πρόκειται να δοθούν στους εκπαιδευτικούς ως προϊόν της αξιολόγησης. Για άλλη μια φορά η αξιολόγηση-χειραγώγηση έρχεται με άλλο περιτύλιγμα για να περιορίσει την παιδαγωγική ελευθερία και να υποτάξει το παιδαγωγικό έργο και το σχολείο στους νόμους της αγοράς. Σχολείο όμως «ανοικτό» στους νόμους της αγοράς, είναι σχολείο «κλειστό» στις κοινωνικές ανάγκες. Ανάλογη είναι και η αντιμετώπιση στην κάλυψη των κενών αλλά και στις εργασιακές σχέσεις. Δυο μήνες μετά το άνοιγμα των σχολείων  εξακολουθούν να υπάρχουν χιλιάδες κενά σε εκπαιδευτικό προσωπικό ενώ η λύση που υιοθετείται δεν είναι οι διορισμοί αλλά η κάλυψή τους εκ των ενόντων, με περιφερόμενους εκπαιδευτικούς από σχολείο σε σχολείο για να συμπληρώσουν το ωράριό τους. Και η νέα κυβέρνηση συνεχίζει να προσλαμβάνει ωρομίσθιους και όχι αναπληρωτές  ενώ καμιά δέσμευση δεν υπήρξε κατά τη συνάντηση της υπουργού με το ΔΣ της Ομοσπονδίας για την κατάργησή της, παρά τις προεκλογικές διακηρύξεις.
       


    Το συνδικαλιστικό κίνημα στο νέο κυβερνητικό και πολιτικό τοπίο
     Για τους λόγους αυτούς, το εργατικό–συνδικαλιστικό κίνημα της χώρας μας, πρέπει τώρα να ανασυνταχθεί, να αλλάξει προσανατολισμό και να οργανώσει ένα ευρύ, μαζικό και ενωτικό διεκδικητικό αγώνα. Να αναδείξει τη δική του ατζέντα, το δικό του διακριτό στίγμα, τη δική του τεκμηριωμένη πρόταση και να την διεκδικήσει με συγκεκριμένο τρόπο, πειστικά, επιθετικά και αγωνιστικά.
     Δυστυχώς στο χώρο μας η συγκυρία  κάθε άλλο παρά ευνοϊκή είναι. Η κυριαρχία των ΠΑΣΚ και ΔΑΚΕ στο ΔΣ της ΔΟΕ αλλά και η έλλειψη ενότητας σε επίπεδο στόχων και πρακτικών παρέχουν τις «εγγυήσεις» ότι θα έχουμε την επόμενη περίοδο νέα άνθηση του κυβερνητικού συνδικαλισμού. Ήδη στην εισήγηση του ΔΣ προς τις γενικές συνελεύσεις των συλλόγων αναφέρεται ότι θα καθορίσει τη στάση του ανάλογα με τις εξελίξεις και τις αποφάσεις των Γενικών Συνελεύσεων των τοπικών Συλλόγων. Αφήνει απ’ έξω το καθορισμό της στάσης του από τις κυβερνητικές επιλογές και αποφάσεις. Η ΠΑΣΚ έδωσε ήδη τα πρώτα δείγματα γραφής όταν ανέδειξε ιδιαίτερα μέσω της ιστοσελίδας της Ομοσπονδίας δημοσιεύματα του τύπου μετά τη συνάντηση με την υπουργό που μιλούσαν για κατάργηση της ωρομισθίας, όταν γνώριζε πολύ καλά ότι τέτοια δέσμευση δεν υπήρξε και ανακοινώνονταν νέες προσλήψεις ωρομισθίων. Σε ανάλογα φαινόμενα, που θα τα δούμε πολλές φορές να εμφανίζονται, αγαστή θα  είναι η συνεργασία της ΔΑΚΕ  που ανάλογο ρόλο έπαιξε όλο το προηγούμενο διάστημα. Σ’ αυτό το συνδικαλιστικό τοπίο αποκτά ιδιαίτερα βαρύνουσα σημασία ο ρόλος και η παρέμβαση της Εκπαιδευτικής Αριστεράς και ιδιαίτερα του χώρου της ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗΣ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ.
    ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ ΕΔΩ!
   
     Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ …
    
     Εμείς οι εργαζόμενοι στην εκπαίδευση, οι μάχιμοι εκπαιδευτικοί, δεν έχουμε τίποτα να περιμένουμε μένοντας απλοί θεατές ή χειροκροτητές. Οι δρόμοι του αγώνα που μέχρι σήμερα πορευτήκαμε είναι μπροστά μας και θα τους ξαναδιαβούμε με σταθερούς τους άξονες των αιτημάτων, με τις παρακαταθήκες και τη γενικότερη συμβολή μας στην κοινωνία και την εκπαίδευση, με όσα με διάρκεια και συνέπεια υποστηρίζουμε, συνεχίζουμε τον αγώνα για: την υπεράσπιση του καθολικού δικαιώματος στη δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση, τις πραγματικές αυξήσεις στις δαπάνες και στους μισθούς, την κοινωνική ασφάλιση και την αναβαθμισμένη υγειονομική περίθαλψη, τους όρους και τις σχέσεις εργασίας μας (ωρομισθία), αλλά και το καθαυτό περιεχόμενο μιας Παιδείας των νέων αναγκών και δικαιωμάτων, για την Προσχολική Αγωγή, την Ειδική και Αντισταθμιστική Εκπαίδευση, για την παιδαγωγική ελευθερία και την εργασιακή δημοκρατία στα σχολεία.
     Η παιδεία είναι το πεδίο της ήττας των κυβερνώντων διαχρονικά. Τα σχέδια επί χάρτου της νέας κυβέρνησης θα γίνουν αποκαΐδια όσο δεν ανταποκρίνονται στο κοινωνικά και εκπαιδευτικά αναγκαίο.
     Το δημόσιο σχολείο και το δημόσιο πανεπιστήμιο χρόνια τώρα ακυρώνονται, απαξιώνονται και αιμορραγούν. Στην παιδεία και στην εκπαίδευση, που εξακολουθούν να είναι οι μεγάλοι ασθενείς, θ’ ανάψει και πάλι η φλόγα της οργής. Αλλά αυτή τη φορά θα πρέπει τα εκπαιδευτικά αιτούμενα να μπολιαστούν και να συγχρωτιστούν με την εργαζόμενη πλειοψηφία, την πληβειακή βάση σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα μέσα απ’ το μονόδρομο της ενότητας και της κοινής μαζικής δράσης. Με σχεδιασμένους, συντεταγμένους, προετοιμασμένους και συντονισμένους αγώνες, με κλιμακούμενη διάρκεια και αξιοποίηση κάθε μορφής πάλης ν’ ανοίξουν το δρόμο της αποτελεσματικής και νικηφόρας έκβασης προς όφελος των δυνάμεων της εργασίας και της παιδείας.
                   και πάλι  ΜΠΡΟΣΤΑ  με τη ΔΥΝΑΜΗ  και το ΔΙΚΙΟ  των νέων  ΑΓΩΝΩΝ!


 

Διαφήμιση
Προηγούμενο άρθροΕπιστολή Ελπ. Τσουρή σε υφ. Οικονομικών για Κάμπο
Επόμενο άρθροΝΟΧ-Λάρισα: 3η Αγωνιστική Α1 πόλο Ανδρών