Αρχική Απόψεις Aρθρα Παύλος Καλογεράκης: Χαιρετισμός στην τιμητική εκδήλωση απονομής πλακέτας από τη Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας...

Παύλος Καλογεράκης: Χαιρετισμός στην τιμητική εκδήλωση απονομής πλακέτας από τη Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης

32

Χαιρετισμός

στην τιμητική εκδήλωση απονομής πλακέτας  

από τη Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης

Ημέρα εορτασμού των Τριών Ιεραρχών

1ο Γυμνάσιο Χίου/ 30 Ιανουαρίου 2011

           

του Παύλου Καλογεράκη

Διευθυντή Εκπαίδευσης ε.τ.

 

Ευχαριστώ από βάθους καρδιάς τη Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης του τόπου μας και προσωπικά τη διάδοχό μου Διευθύντρια,  για την παρούσα τιμή της απονομής αναμνηστικής πλακέτας.

Την άκρως συγκινητική, για όλους μας, τούτη ώρα, επιτρέψτε μου να καταθέσω δυο σκέψεις από τα μύχια της ψυχής μου,  που αφορούν τον δάσκαλο, τον εκπαιδευτικό, έτσι όπως τα έζησα τα 35 χρόνια εκπαιδευτικής δουλειάς στην τάξη αλλά κυρίως στη διοίκηση της εκπαίδευσης.

Θα προσπεράσω την αναλυτική αναφορά στις τόσες και τόσες αντιξοότητες που πρέπει να υπερνικήσει σήμερα ο πτυχιούχος μέχρι να φτάσει στη σχολική αίθουσα. Πρέπει νάναι κανείς πολύ δυνατός, πολύ αποφασισμένος , πολύ υπομονετικός, πολύ στρατευμένος στην εκπαίδευση για να βρεθεί αλώβητος μέχρι την έναρξη της σταδιοδρομίας του,  διατηρώντας ταυτόχρονα ακέραιο το πάθος του για διδασκαλία και για προσφορά.

Η διδασκαλία είναι μεν επάγγελμα αλλά μόνο εάν το ζεις ως λειτούργημα περνάς ωραία συναδελφικά εκπαιδευτικά χρόνια και αφήνεις ανεξίτηλα καλές αναμνήσεις στους μαθητές σου. Μόνο αν το δεις ως έργο ζωής, ως δράση καθημερινής ανανέωσης , ως συμπαραστάτης του μαθητή, ως ευκαιρία καινοτομίας  και συμμετοχής στην ανέλιξη της επόμενης γενιάς,  τότε αποκτά η δουλειά αυτή το πλήρες νόημά της. Τότε, σε γεμίζουν τα χαρούμενα παιδικά και εφηβικά μάτια, τότε μόνο χαίρεσαι την κάθε διδακτική ώρα και τη σχολική δραστηριότητα, τότε νοιώθεις ότι αποτελείς έναν σημαντικό μέλος της εκπαιδευτικής κοινότητας, τότε πραγματικά ζεις.

Ο δάσκαλος, όμως, έχει ανάγκη  από ένα καθημερινό στήριγμα. Βάλλεται από πολλές πλευρές και κακολογείται μερικές φορές με γενικεύσεις, χωρίς να μπορεί μάλιστα να υπερασπιστεί τον εαυτό του από τις  μειοψηφίες του κλάδου του που τον ντροπιάζουν με τις συμπεριφορές τους. Και η κοινωνία, από την άλλη,   περιμένει  από το δάσκαλο, δικαιολογημένα, όλα όσα έχουν σχέση με τη νέα γενιά. Γιατί πράγματι όλα είναι θέμα Παιδείας. Όμως, ο δάσκαλος πέραν του ότι  έχει να αντιμετωπίσει τις  αδυναμίες και αστοχίες της κεντρικής διοίκησης, πρέπει να επουλώσει μαθητικές πληγές από διαζύγια και οικογενειακές οικονομικές ανατροπές. Πρέπει να φροντίσει με αγάπη πολλά παιδικά ψυχολογικά τραύματα και αμέτρητες μαθησιακές δυσκολίες.

Τι να προλάβει να πρωτοκοιτάξει; Όσο και αν προσπαθεί να απομακρύνει από την σχολική τάξη τα προσωπικά του προβλήματα, δεν παύει να είναι και ο ίδιος μία μονάδα μέσα στην κοινωνία και πολλές φορές αδύναμη. Και να μην μας διαφεύγει της προσοχής ότι το κράτος μας παρά την  πρόοδό του σε άλλους τομείς,  μέχρι και σήμερα στέλνει τους εκπαιδευτικούς στα σχολεία απαράσκευους ως προς την αντιμετώπιση του παιδαγωγικού και του ψυχολογικού παράγοντα. Για τούτο ο δάσκαλος έχει ανάγκη  από μια συνεχή υποστήριξη και από έναν  καλό λόγο. Η ιδιαίτερη τιμή  την οποία  προσέφερε τα παλαιότερα χρόνια η κοινωνία στον εκπαιδευτικό, δεν ήταν  μόνο μια απόδοση σεβασμού στο πρόσωπο του δασκάλου των παιδιών της, αλλά λειτουργούσε και αμφίδρομα: Ο δάσκαλος που  έχαιρε της τιμής του χωριού έκανε  τα πάντα για να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων παρά το ότι  μπορεί, τότε,   να ήταν περισσότερο απαράσκευος,  μορφωτικά και κοινωνικά

Αγαπητοί ,

Το επίπεδο της εκπαίδευσης στον μικρό μας τόπο  είναι υψηλό. Και αυτό οφείλεται στη  στήριξη των τοπικών φορέων, στη συνεχή έγνοια της οικογένειας, αλλά πάνω απ΄ όλα στη συνεχή προσπάθεια ολόθερμης προσφοράς του εκπαιδευτικού, παρά τα όσα κατά καιρούς άσχημα λόγια λέγονται και παρά την βαθειά εκπαιδευτική κρίση που περνά η Χώρα μας.

Αυτό από το οποίο έχομε άμεση ανάγκη είναι να επανέλθει η εκπαίδευση στη σφαίρα της κριτικής σκέψης, στους δρόμους της επινόησης και της ανακάλυψης, στην απελευθέρωση των δυνάμεων του νεανικού μυαλού. Πρόκειται για βασικές αρχές που εφάρμοζαν οι πρόγονοί μας την εποχή της γέννησης των επιστημών στην αρχαιότητα, τις οποίες ακολούθησαν πιστά  και οι επόμενες γενιές  αλλά που τελευταία απεμπολήσαμε λόγω της παπαγαλίας γιατί θεοποιήσαμε την ισότητα στην αμάθεια. Θεωρώ δε βέβαιο ότι όπως πάντοτε, έτσι και τώρα, στις δύσκολες ώρες που περνά η Χώρα μας, οι εκπαιδευτικοί θα αποτελέσουν έναν από τους κύριους μοχλούς αναγέννησης.

Αγαπητοί,

Εμείς, οι οποίοι μόλις αφυπηρετήσαμε από την εκπαίδευση και την οποία είναι βέβαιο ότι θα θυμόμαστε με καλές αναμνήσεις, έχομε να πούμε στους εν ενεργεία συναδέλφους,  πως η αγάπη προς τη νέα γενιά είναι η βασική κινητήριος δύναμη για κάθε σωστή εκπαιδευτική δράση και καινοτομία.

Όσο αφορά εμένα, επιτρέψτε μου να πω πως για την επαγγελματική μου πορεία, είτε κατά τα χρόνια που δίδασκα στην σχολική αίθουσα είτε για τα χρόνια που άσκησα διοίκηση, αφήνομαι στην κρίση των μαθητών, των γονέων τους και των συναδέλφων. Ελπίζω ότι το αποτέλεσμα της κρίσης τους να είναι θετικό  και ότι θα αναλογεί και σ΄ εμένα ένα μικρό λιθαράκι στον  απολογισμό του εκπαιδευτικού οικοδομήματος.  Τα πνεύματα των τόσων και τόσων  άξιων δασκάλων που δίδαξαν στον τόπο μας και τα οποία περιφέρονται σήμερα μέσα σ΄ αυτήν την ιστορική αίθουσα της «Σχολής της Χίου» και μας ακούν, περιμένουν μια άξια συνέχεια και πιστεύω ότι δεν τους απογοήτευσα αλλά στάθηκα αντάξιός τους.

Σας ευχαριστώ.