Αρχική Απόψεις Aρθρα Γιώργος Παπαδόπουλος: στη μνήμη του Παναγιώτη Νεαμονίτη

Γιώργος Παπαδόπουλος: στη μνήμη του Παναγιώτη Νεαμονίτη

27

 

ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΓΝΟΥ ΚΑΙ ΤΙΜΙΟΥ ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΝΕΑΜΟΝΙΤΗ

 

 

Του Γιώργου Φωτ. Παπαδόπουλου

 

Τη σημερινή εποχή όταν αναφέρεσαι σε πολιτικά ή κομματικά πρόσωπα μάλλον λερώνεις τη γλώσσα ή τη γραφίδα σου. Οι ημέρες εκείνες όπου οι αγνοί, τίμιοι, ιδεολόγοι αγωνιστές μοχθούσαν για ένα καλύτερο αύριο, για το μέλλον της χώρας τους, για μια καλύτερη κοινωνία στην οποία θα ζούσαν τα παιδιά τους, παρήλθε ανεπιστρεπτί. Σήμερα όλοι ζητούν αυτοδικαίωση, ζητούν αντίτιμα, ζητούν την εξουσία όχι για να ζήσουν για την πατρίδα αλλά για να ζήσουν από την πατρίδα. Όχι για να υπηρετήσουν αλλά για να υπηρετηθούν. Και φθάσαμε να βράζουν όλοι, δεξιοί, αριστεροί και κεντρώοι (μιλάμε πάντοτε για τους πολιτικούς και όχι τους πολίτες) στο ίδιο καζάνι, δίχως ιδεολογία, δίχως διαφορά στην πρακτική πολιτική με εναπομείναν σύνθημα μια στείρα, ξύλινη θεωρία που έχει κουράσει αφάνταστα τον σύγχρονο άνθρωπο και ιδιαίτερα τη νεολαία που, έχουν πλέον κατανοήσει, ότι στην πολιτική δεν υπάρχει γιατρειά.

Όμως, μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ΄80, οπότε η πολιτική σκηνή της χώρας πήρε την κάτω βόλτα από τα πρόσωπα όλων των κομμάτων και των αποχρώσεων, υπήρξαν άνθρωποι αγνοί, άνθρωποι τίμιοι, άνθρωποι ιδεολόγοι που ζημίωσαν ακόμη και στην προσωπική τους περιουσία προκειμένου να δουν τα οράματα, τα ιδεώδη και τα ινδάλματά τους να υλοποιούνται. Να δίνουν τα πάντα για την πολυπόθητη κοινωνική αλλαγή από το παρακράτος της δεξιάς, της διάκρισης και της μιζέριας.

Ένας από αυτούς τους καθαρούς αγωνιστές ήταν και ο Παναγιώτης Νεαμονίτης, πρώτος Γραμματέας της Νομαρχιακής του ΠΑΣΟΚ στη Χίο και δημοτικός σύμβουλος. Ποτέ του δεν ευνοήθηκε, ποτέ του δεν ευνόησε, ποτέ του δεν δέχθηκε δωράκια ή κινήσεις κάτω από το τραπέζι προς ίδιον όφελος. Αγωνίστηκε σκληρά, κυνηγήθηκε από εγκάθετους στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης, λειτούργησε δημοκρατικά και ανθρώπινα από όπου πέρασε, στην κοινωνία και στο σπίτι του.

Θυμάμαι, πολύ μικρός εγώ, παιδάκι, στο πρώτο μισό της δεκαετίας του 1980 όταν έξω, στο σπίτι μας στη Δασκαλόπετρα, ερχόντουσαν συχνά να συναντήσουν τον πατέρα μου, Φώτη, ο τότε Νομάρχης (αείμνηστος) Γιάννης Βασιλείου, ο Βουλευτής Γιώργης Βαρκάρης, ο Δήμαρχος Γιάννης Μπουμπάρης, ο Δήμαρχος Μάρκος Μεννής, ο Παναγιώτης Νεαμονίτης, ο αείμνηστος Φώτης Μπενέτος, ο αείμνηστος Κίμωνας Κουτιάδης, ο Γιάννης Σπίνος, ο Νίκος Μαμουνής, ο αείμνηστος Γιάννης Αμέντας, ο Τάκης Παροικάκης, ο Νίκος Γεωργούλης, κ.α. και συζητούσαν διάφορα θέματα για τη Χίο. Από τις συζητήσεις τους δεν έλειπαν οι αναφορές στους αείμνηστους Στέφανο Τσουρή και Κώστα Μπιλαρίκη. Υπήρχαν τότε άνθρωποι αγνοί που κέρδιζαν την εμπιστοσύνη σου. Σήμερα, με τι επιχειρήματα να πείσεις τους νέους να ακολουθήσουν ένα κόμμα ή μια παράταξη ? Ήταν τότε που ο ήλιος του ΠΑΣΟΚ μεσουρανούσε ! Σήμερα έχει γκρεμοτσακιστεί… !

Μπορώ να πω με βεβαιότητα, λαμβάνοντας υπόψη και την μετέπειτα διαδρομή του, ότι ο Παναγιώτης ήταν ο αγνότερος όλων. Τα τελευταία δέκα χρόνια τον επισκεπτόμουνα στην Παμφυλίδα του Δαφνώνα για ούζο με φίλους. Στο ήσυχο κονάκι του κάναμε πολλές συζητήσεις. Και συμμετείχαν από φοιτητές, πολιτευτές, ασχολούμενοι με τα κοινά, μέχρι Ιερείς. Με όλους μπορούσε να συζητά εξίσου σοβαρά και πειστικά και όλοι τον εκτιμούσαν απεριόριστα. Ήξερε συνειδητά ότι την αρχοντιά την κάνει η απλότητα. Θυμάμαι, επίσης, που αποτραβήχτηκε τελευταία από κάποιο συνδυασμό – στον όποιο συμμετείχα κι εγώ – βλέποντας ότι είχαν παρεισφρύσει σ΄ αυτόν άτομα (-ο) τα οποία (-ο) μετέτρεψαν (-ε) την ενασχόληση με τα κοινά επάγγελμα ή βιοποριστική ανάγκη. Αυτός ήταν ο Παναγιώτης. Δεν δημιούργησε πρόβλημα σε κανέναν. Βλέποντας, όμως, ότι η ιδεολογία έχανε την αξία της προτίμησε να μείνει με τις παλιές, γνήσιες, αναμνήσεις. Και γιατί να συνεχίσει να ασχολείται όταν βλέπει ότι ο καπετάνιος το πλοίο το πηγαίνει σε λάθος ρότα ?

Ρώτησε κάποιος <<Γιατί ο Θεός παίρνει σύντομα τους καλούς ?>>. Την απάντηση μας την δίνει η ίδια η Αγία Γραφή <<Ηρπάγη, μη κακία αλλάξη σύνεσιν αυτού ή δόλος απατήση ψυχήν αυτού>> (Σοφ. Σολομ. Δ΄, 7). Τον άρπαξε ο Θεός. Όσο κι αν ακούγεται σε κάποιους περίεργο ή τρελό, είναι αλήθεια: Υπάρχει θάνατος των δικαίων λόγω της εύνοιας του Θεού. Όσοι πιστεύουν καταλαβαίνουν τι λέω. Για άλλους ο θάνατος είναι σύντριμμα και θρήνος και για άλλους ειρήνη και δικαίωση. Ο Παναγιώτης ανήκει στους δεύτερους.

Καλό κατευόδιο, φίλε Παναγιώτη. Θα σε θυμόμαστε πάντα με αγάπη.-