Η ΝΕΑ ΕΘΝΙΚΟΦΡΟΣΥΝΗ*
Εδώ και χρόνια η συνεχής αναφορά στην ανάγκη εκσυγχρονισμού του κρατικού μηχανισμού έμοιαζε με ευχολόγιο του τύπου να πιάσουμε τον(άπιαστο) ορίζοντα.
Ώσπου ήρθε η κρίση να εκβιάσει την κοινωνία: να φορτώσει τα αδιέξοδα του συστήματος στον κόσμο της εργασίας και μέσα από την πάταξη όλων των συκοφαντημένων δικαιωμάτων και κατακτήσεων να δώσει την απαραίτητη λειτουργικότητα στο κέρδος. Η ελαστική απασχόληση πήρε τη θέση της πλήρους εργασίας, ο μισθός γίνεται χαρτζηλίκι, ο εκβιασμός του εργοδότη κανόνας. Από τις κάμερες που παρακολουθούν ακόμη και τις επισκέψεις του εργαζόμενου στην τουαλέτα μέχρι το κατά παραγγελία χαμόγελο του πρεσαρισμένου υπαλλήλου ή τα εγκλήματα που χαρακτηρίζονται εργατικά ατυχήματα ο εκσυγχρονισμός φαίνεται να υλοποιείται επιτέλους!
Όμως αυτό δεν φτάνει.
Επειδή η κοινωνικότητα ως τάση είναι κατά τι πιο ισχυρή από τον ατομισμό, επειδή η κοινωνία είναι ο μόνος τρόπος ύπαρξης του ανθρώπου κι ακόμη επειδή, σε περιόδους σαν την τωρινή, οι σκέψεις βαθαίνουν απειλητικά για την εξουσία, γιατί ωθούν σε δράση, για όλους αυτούς τους λόγους μια βαθύτερη διαδικασία μπήκε σε κίνηση.
ΕΝ ΑΡΧΗ ΗΝ ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ.
Το οποίο δεν έγινε γιατί όλοι οι άλλοι (πλην του εμπνευστή του φυσικά!) φοβήθηκαν ότι ο εκβιασμός που έκρυβε δεν θα πέρναγε. Φοβήθηκαν ότι θα πήγαιναν για μαλλί αλλά θα έβγαιναν κουρεμένοι. Φοβήθηκαν το αϊ σιχτιρ! του κόσμου
ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΘΗΚΕ « Η ΛΟΓΙΚΗ»
Το Κράτος με Κ κεφαλαίο, αφέντης όλων, εκφραστής του γενικού καλού, όλα τα σφάζει όλα τα μαχαιρώνει και προ πάντων όλα τα κρύβει: αντικρουόμενα κοινωνικά- ταξικά συμφέροντα, ανάγκες των πολιτών, το δικαίωμα ενός άλλου κόσμου. Νομοθετεί την αδικία. Και την βίαιη τήρησή της την βαφτίζει τήρηση του νόμου και της τάξης. Και πάντα αντιστρατεύεται το δικαίωμα που συνιστά τον μόνο δρόμο εκπολιτισμού της ανθρωπότητας: να αλλάξουμε τη ζωή μας μιλώντας φανερά για τις αντιθέσεις μας, για τα αντίθετα συμφέροντά μας, εγκαθιδρύοντας, εμείς οι ίδιοι, έναν κώδικα πολιτικής ηθικής που προάγει την κοινωνικότητα σαν σκοπό πολιτισμικό-πολιτικό.
Επιστρατεύεται λοιπόν η Λογική της Ακινησίας: Το κράτος που όλα τα σφάζει όλα τα μαχαιρώνει πρέπει να απορροφήσει ότι θετικό παρήγαγε η πλέον συκοφαντημένη περίοδος της νεοελληνικής ιστορίας, η μεταπολίτευση. Το κράτος πρέπει να κρατικοποιήσει την πολιτική. Αποκρύβοντας την ιδιοτέλεια της άρχουσας τάξης και τα αίτια της κρίσης, οργανώνει το πολιτικό προσωπικό κατά τις απαιτήσεις των ισχυρών: Στην θέση των κομμάτων εξουσίας που γνωρίζαμε μία παράταξη μπορεί να θεωρείται ωφέλιμη για την «πατρίδα»:
Η παράταξη του μνημονίου, η παράταξη της συνεπούς πληρωμής, της τήρησης του ληστρικού κανόνα οργάνωσης της κοινωνίας. Το πολιτικό φάσμα χωρίζεται ήδη στα δύο: στις δυνάμεις της «ευθύνης» ΠΑΣΟΚ-ΝΔ μαζί με τους προθύμους να στηρίξουν περισσότερο ή λιγότερο το όλο εγχείρημα (Μπακογιάννη, Λάος και Δηάρι) απ τη μια και τους «ανεύθυνους» και οιονεί «υπόπτους» δηλαδή οι δυνάμεις της Αριστεράς. Την ώρα που γράφεται το παρόν άρθρο όλοι οι άνθρωποι του συστήματος περιμένουν με αγωνία το όνομα του νέου πρωθυπουργού. Ωστόσο κάποιοι σαν κι εμένα ανησυχούν για πολύ πιο ουσιαστικούς λόγους:
Ανησυχούμε γιατί η νέα εθνικοφροσύνη είναι εδώ!
Και η οργάνωση της κοινωνικής αντίστασης επείγει όσο ποτέ!
*Απαραίτητη επεξήγηση στους νεώτερους ηλικιακά αναγνώστες μας:
Εθνικόφρονες αυτοονομάσθηκαν οι νικητές του ελληνικού εμφυλίου πολέμου.
1946-1949.
Ο εμφύλιος αυτός υπήρξε ο πρώτος στην ελληνική ιστορία κοινωνικός- ταξικός πόλεμος ανάμεσα στην άρχουσα τάξη και τα χειραφετημένα μέσα από την εμπειρία του ΕΑΜΙΚΟΥ έπους λαϊκά στρώματα.
Οι ηττημένοι ονομάστηκαν μιάσματα και αντιμετωπίσθηκαν ανάλογα σε όλο το φάσμα της καθημερινής ζωής από την τότε εξουσία…