ZHTOYNTAI ΙΦΙΓΕΝΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ
Του Στέλιου Δ. Καραβόλου
Πως λέμε ότι έσφαξαν την Ιφιγένεια για να πνεύσει ούριος άνεμος Τρωικός; Έτσι λέμε, να μπαρκάρουμε τους άλλους για να πνεύσει ούριος άνεμος επιχειρηματικός. Αυτή είναι η φαϊνή ιδέα κάποιων στεριανών για να πέσει ζεστό χρήμα στην αγορά. Έτσι ενώ ο μύθος περί του μεγαλείου της εμπορικής ναυτιλίας κατέρρευσε σαν αχυρένιος πύργος όταν όλοι οι μετακατοχικοί πλοίαρχοι έκαναν τα παιδιά τους στεριανούς, όλοι οι γλυκαμένοι νοσταλγοί του ‘’ένδοξου’’ εκείνου παρελθόντος προσέγγισαν τους εφοπλιστές. ‘’Κύριοι εφοπλιστές μπαρκάρετε τα παιδιά τους για να γίνει η ανάπτυξη’’ και αυτοί καλοπροαίρετοι ενώ δεν τα χρειάζονται τα παιδιά γιατί έχουν τους φθηνούς έγχρωμους, συμφωνούν.
Έτσι τα άνεργα παιδιά που είχαν το μηχανάκι, το κοριτσάκι και τη μανούλα τους, ‘’την ανάγκη της κρίσης φιλοτιμίαν ποιούμενοι’’ αναχωρούν για να περάσουν ότι περάσαμε και εμείς. Τη ζωή της κουκουβάγιας που κυκλοφορεί τη νύχτα, τη ζωή του ψαριού που κολυμπά νύχτα-μέρα, τη ζωή του βρυκόλακα γιατί δεν κοιμάται όχι επειδή θέλει να πιεί αίμα αλλά γιατί κουνιέται η κάσα του και του ερημίτη που ψυχαγωγείται παίζοντας την πασέντζα του. Για την ανάγκη μπαρκάραμε τότε και εμείς και δεν κλείσαμε τα ματάκια της μανούλας μας, δεν ανοίξαμε τα ματάκια του παιδιού μας, ούτε φάγαμε το Πασχαλινό αυγό με την οικογένεια. Έτσι βγάλαμε χρήματα πολλά για να προικίσουμε τις αδερφές μας να κτίσουμε το σπίτι μας, ενώ οι στεριανοί Σαμιώτες και οι Μυτιληνιοί που δεν μπάρκαραν είχαν τα ίδια αποτελέσματα.
Τώρα όμως τίθεται το αμείλικτο ερώτημα: Τι θα απογίνουμε οι άνεργοι χωρίς τα πλοία και τους επενδυτές; Ότι απόγιναν οι παππούδες μας στα Καρδάμυλα που ζούσαν 6000 από τη γη τους χωρίς το άγχος των υπαλλήλων, που ήταν υγιής, που κοιμόταν σα μωρά και γελούσαν, γιατί είχαν την ευτυχία που χάσαμε εμείς οι υπάλληλοι. Τι θα απογίνουμε χωρίς την εξόρυξη χρυσού και τις ανεμογεννήτριες που καταστρέφουν το περιβάλλον μας; Ότι απόγιναν οι Αυστραλοί με τον χαλκό. ‘’Βάλε εδώ μια υπογραφούλα κ. επενδυτή. –Όχι γιατί δεν με συμφέρουν οι όροι’’. -Έ, τότε ας τον χαλκό να βρίσκεται, εμείς ζούμε και από τα χωραφάκια μας.
Ας ξεχάσουμε τα πλοία και τους επενδυτές. Καλύτερος εργοδότης είναι γη μας. Δε μας καταπιέζει, δε μας απειλεί, δε μας απολύει, δε μας εκμεταλλεύεται. Η αναζήτηση της ευτυχίας που είναι ο σκοπός της ζωής του ανθρώπου δεν βρίσκεται ούτε στα πλοία ούτε και στις Μερσεντές, ούτε στην υπερκατανάλωση Οι επενδύσεις θα γίνουν αργότερα όταν θα μας έχουν περισσότερη ανάγκη αυτοί και θα προσφέρουν συνθήκες και μισθούς ανθρωπινούς.
