Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΣΥΜΒΟΛΟ
Τέλειωσε το Δημοτικό σχολείο Κοκάλας. Ο πατέρας του, κτίστης πέτρας το επάγγελμα, αυτές τις δύσκολες εποχές της Γερμανικής κατοχής και του εμφύλιου, είχε να θρέψει δέκα παιδιά. Ο μικρός, τότε, Θωμάς, υποαπασχολείτο σε γεωργικές και κτηνοτροφικές εργασίες. Η μικρή βοήθεια του, σημαντική στις δύσκολες συνθήκες επιβίωσης. Από εδώ αρχίζει η παραμυθένια ιστορία μας. Σε ένα σύνολο επτά χωριών της ευρύτερης περιοχής, δεν λειτουργούσε σχολείο. Την τρυφερή ψυχή του την έτρωγε η αγωνία της μόρφωσης των συγχωριανών του. Χωρίς καμιά υλική ή ηθική βοήθεια, αλλά με βοηθό του το όραμα τη θέληση και την ελπίδα, πείρε την παράτολμη και ελπιδοφόρο απόφαση να λειτουργήσει ο ίδιος σχολείο ! Οι γνώσεις του στοιχειώδεις. Η ανάγκη επιβίωσης επιτακτική. Το όραμα του για προσφορά στη γνώση και στον συνάνθρωπο άσβηστο. Η τύχη των παιδιών των χωριών Άγιος Κυπριανός – Δημαρίστικα – Μέσα – Έξω Σπείρα – Ολυμπιές – Κοκκάλα – Άνω – Κάτω Παχιάνικα – Σολοτέρι – Τρουπίδια – Νύφιο και Κορακιάνικα , προδεδικασμένη. Αμορφωσιά χωρίς ελπίδα στο αύριο. Όταν αναφέρουμε, χωριά και τόπους δε θα βλέπουμε το σήμερα και την ευκολία πρόσβασης των ασφαλτοστρωμένων δρόμων. Τότε η πρόσβαση, από στεριά , σχεδόν αδύνατη. Οι μετακινήσεις δύσκολες,
Καθ οδόν προς το Σχολείο … !!!
συνήθως μέσω θαλάσσης. Ο απίστευτος ρακένδυτος και ανυπόδητος Θωμάς, οπλισμένος με περίσσιο θάρρος και αποκοτιά που δίνει η μεγάλη επιθυμία, ένα πρωινό, παρουσιάστηκε μπροστά στον επιθεωρητή Γυθείου. Του κατέθεσε τη σκέψη και τη πρόταση του για τη δημιουργία και τη λειτουργία σχολείου εκ μέρους του. Ο απορημένος επιθεωρητής, αναμετρώντας την αποφασιστική ματιά του νεαρού ζηλωτή, έδωσε την άδεια του με την προϋπόθεση στο τέλος της σχολικής περιόδου οι μαθητές του να υποστούν εξετάσεις από επιτροπή και κατόπιν σχετικής αξιολόγησης να πάρουν ενδεικτικό ανάλογης τάξης. Έτσι απλά αρχίζει η εποποιία του «Μοναδικού αυτοδίδακτου Δάσκαλου» της Ελλάδας. Σε μια πατρίδα κατεστραμμένη από διαρκείς πόλεμους, το φτωχόπαιδο της Μάνης, κοινώνησε την Θεία προσφορά μάθησης στους συγχωριανούς του και στη ψυχή του. Δε κοίταξε τις επιτάχτηκες ανάγκες της οικογένειας και τις δικές του . Δε περίμενε να κάνει κάτι η πατρίδα για αυτόν. Μέσα στην ανέχεια και την ανάγκη σιτισμού για την επιβίωση του, δεν ζήτησε απολύτως τίποτα. Καμία αμοιβή ! Οι εποχές δύσκολες. Η κατάσταση αφόρητη.
Δεν ήταν λίγες οι γυναίκες που πέθαιναν στη γέννα. Ο τύφος και οι πάσης φύσεως αρρώστιες θέριζαν τους νεαρούς αδύναμους βλαστούς. Γιατροί δεν υπήρχαν. Με ανύπαρκτο χρήμα τα φάρμακα δυσεύρετα. Δεν υπήρχαν βιβλία ούτε τετράδια. Δεν υπήρχε τίποτα ! Κάτω από αυτές τις ασφυκτικές συνθήκες πήγε στην Κοκκάλα, άνοιξε το σχολείο σε παλιό μισοερειπωμένο σχολικό οίκημα του 1900,κάνοντας το όραμα του πράξη. Έγινε Δάσκαλος ίνδαλμα. Οδηγός ψυχών μικρών μαθητών Οι περισσότεροι από τους μαθητές του ήταν συνομήλικοι ή μεγαλύτεροι του. Μοναδικός μισθός του η αγάπη των ανθρώπων το χαμόγελο όλων. Άπειρα «ευχαριστώ» και οι ματιές ευγνωμοσύνης. Άσχετο αν οι απλοϊκοί χωριάτες δε σκέφθηκαν ποτέ ή δεν αναρωτήθηκαν «ο Δάσκαλος είναι από άλλο χωριά. Άραγε πως ζει;» Οι νύχτες του περνούσαν πάνω σε ένα παλιό ντιβάνι παρέα με το σκύλο και την πείνα του.
Γύρω στο 1960 . Μαθητές Σχολείου της Μάνης
Όποιος ερχόταν από την πρωτεύουσα και ήταν σε καλύτερη οικονομική κατάσταση τον θερμοπαρακαλούσε να πάρει για το σχολείο μεταχειρισμένα βιβλία και τετράδια. Ζήταγε βιβλία γυμνασίου ώστε οι γνώσεις που θα προσέφερε στους μαθητές του για το αύριο να ήταν υψηλού επιπέδου. Όπως ομολογεί, τις παγωμένες νύχτες του χειμώνα, έφερνε στη ανάμνηση του τον δικό του δάσκαλο. Τον Γεώργιο Μελά. Έναν καλό μα αυστηρό εκπαιδευτικό τον οποίο είχε σαν πρότυπο. Εκείνη την φανταστική ημέρα της εκδήλωσης, όσοι ανέβηκαν στο βήμα, κατέθεσαν συγκλονιστικές όσο και συγκινητικές μαρτυρίες για τον «αυτοδίδακτο δάσκαλο» τους, οι οποίες έκαναν εμάς τους υπόλοιπους να κοιταζόμαστε και να μη πιστεύουμε στα αυτιά μας. Στο τέλος, τον πήραν με σεβασμό από το χέρι, τον ανέβασαν επί σκηνής και ότι ακολούθησε δεν περιγράφεται με λόγια. Θα αδικήσεις την εκδήλωση! Η λατρεία των ασπρομάλληδων στον μικροσκοπικό μα σεβάσμιο «δάσκαλο τους» ήταν έκδηλη. Το μόνο που δεν τον σήκωσαν στους ώμους σαν τον Διαγόρα και να έχει όμοιο με αυτόν τέλος. Ο μικρό το δέρας μα τόσο μεγάλος «Άνθρωπος» ευτύχισε να δει τον γιο του Κυριάκο, επιτυχημένο βιοτέχνη. Η κόρη του Ευγενία, παράδειγμα επιτυχημένης γυναίκας. Δικηγόρος. Διευθύντρια Επαγγελματικών Σχολών και πολιτευτής Β. Πειραιώς. Την επόμενη της εκδήλωσης οι εφημερίδες του μεγάλου λιμανιού πρωτοσέλιδα επεσήμαιναν «Η δικαίωση του Μανιάτη αυτοδίδακτου δάσκαλου. » «Τιμή στον αυτοδίδακτο Δάσκαλο της Μάνης». «Συγκλονιστική μαρτυρία ζωής» . Οι τίτλοι που άγγιξαν την ψυχή μου ήταν δυο «Μήνυμα Ελπίδας» και «Οι αγωνιστές πρέπει να καταξιώνονται όταν ακόμη υπάρχουν » Η σκέψη μου πάραυτα πήγε σε έναν «Μεγάλο Δάσκαλο» της ανατολικής εσχατιάς της Ευρώπης . Τον Γεώργιο Χειλά από το Πιτυός της Χίου, με αγώνες και προσφορά για όλη την Ελλάδα. Αλήθεια αυτή την μεγάλη μορφή οι πατριώτες του πότε θα αποφασίσουν να την τιμήσουν;
Όχι, δεν είναι στα Βορειόχωρα της Χίου . Στη Μάνη είναι …!
Ο Θωμάς Μπαρμπαγιάννης, είναι ανατρεπτικά επίκαιρος. Με την ανιδιοτέλεια και την αυταπάρνηση του, δείχνει τον άλλο Έλληνα. Τον Έλληνα πρότυπο ο οποίος σε κόντρα των καιρών υψώνει ανάστημα. Παραδίδει μαθήματα ήθους. Αφήνει παρακαταθήκες για τη νεολαία και τις επόμενες γενιές. Σε αυτούς τους χαλεπούς καιρούς της διαφθοράς και της απαξίωσης προσώπων και θεσμών σαν φωτεινός φάρος σκορπίζει ελπίδα και το δικαίωμα να βροντοφωνάξουμε «Όχι Δεν είμαστε όλοι ίδιοι». «Αυτός είναι ο αντιπροσωπευτικός τύπος του Έλληνα» Βλέποντας τον γέροντα πρότυπο, καθημερινά να σέρνει αργά – αργά, τα κουρασμένα βήματα του, γνωρίζοντας πλέων την προσφορά του, σκέπτομαι τον μεγάλο άγνωστο άνθρωπο που κρύβει η διπλανή μας πόρτα στο χωνευτήρι αυτής της απάνθρωπης οικουμενικής πόλης
