Θέμης Κολλιάρος: Φταίει ο κακός μας ο καιρός (για τη μονοδρόμηση σε Φραγκομαχαλά, Τρουλωτή)

Όταν έφτασα στο τέλος της οδού Ιουστινιάνι, ανακάλυψα μια πινακίδα που απαγόρευε τη στροφή δεξιά προς την οδό Μαυροκορδάτων (κάτι που κάναμε για πάρα πολλά χρόνια).
Συνέχισα ευθεία (δυτικά)  αλλά η στροφή προς Παναγία Τουρλωτή απαγορευόταν. Μπήκα στην οδό Ηρωστράτου για να  βγω στο δρόμο προς Καρυές και να στρίψω δεξιά προς την πόλη πράγμα που έκανα πριν 2 -3 μέρες. 

Τότε ανακάλυψα μια πινακίδα που απαγόρευε τη στροφή δεξιά (ήταν καλυμμένη με σακούλα πριν λίγες μέρες που πέρασα).

Οι επιλογές που είχα πολλές. 

Να πάρω τον περιφερειακό προς Καστρομηνά και από εκεί ξανά στην πόλη και μέσω του κήπου να βρω το δρόμο μου. 

Να πάω προς Βροντάδο και ξανά στην πόλη και ξανά κήπο και ο θεός βοηθός.

Να πάω μέσω Αυγωνύμων, Μεστών, Λαυρίου, Πειραιά, Χίου και σε δυο τρεις μέρες στον προορισμό μου.

Αφού είπα (μέσα μου πάντα) κάμποσα “γαλλικά”, αποφάσισα τελικά να ακολουθήσω αντίστροφη πορεία, να ξαναβγώ στην Ιουστινιάνι και να ακολουθήσω πορεία στην τύχη, που θα με έβγαζε (πιθανόν) στον κεντρικό δρόμο του Φραγκομαχαλά, πράγμα που βρήκα μετά από πολύ ψάξιμο (ταμπέλα πουθενά) με αποτέλεσμα να φτάσω στον προορισμό μου μετά από 20 λεπτά περιπλάνηση. 

Θα μου πείτε ο Οδυσσέας έκανε 10 χρόνια. Τι παραπονιέμαι;

Επειδή δεν μένω ούτε Φραγκομαχαλά ούτε Τουρλωτή και περνάω από την περιοχή 2 – 3 φορές το χρόνο το πρόβλημα ίσως δεν με αφορά άμεσα. Θεωρώ όμως ότι αφορά όλους μας η ανικανότητα κάποιων που τους έχουμε εκλέξει εμείς, να μοιράσουν “δυο γαϊδάρων άχερα” και να βρουν τη χρυσή τομή.

Αναρωτιέμαι όμως κάτι. 

Κατά τη γνώμη μου, τόσα χρόνια που χρησιμοποιούσαμε τον δρόμο του Φραγκομαχαλά δεν αντιμετωπίσαμε ιδιαίτερο πρόβλημα, παρά μόνο από τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα που μάλλον ανήκουν στους κατοίκους του Φραγκομαχαλά και τα οποία δημιουργούν πράγματι πρόβλημα. Γιατί λοιπόν δεν απαγορεύεται το παρκάρισμα στο συγκεκριμένο δρόμο;

Αν βέβαια το βασικό πρόβλημα είναι τα φορτηγά, τότε γιατί δεν μονοδρομείται ο συγκεκριμένος δρόμος μόνο για τα φορτηγά να τελειώνουμε.

Οι δημοτικού σύμβουλοι που αποφάσισαν τις μονοδρομήσεις, πήγαν επί τόπου; Έκαναν με τα αυτοκίνητά τους τη διαδρομή; Μέτρησαν χρόνο διαδρομής;

Αν ναι τότε ή είναι “οδηγάρες” ή κάτι δεν πάει καλά.

Εμείς που μένουμε τον Κάμπο, τι να πούμε για στενούς δρόμους και μονοδρομήσεις……………

 

Και μια που αναφέρομαι σε αυτούς που ρυθμίζουν τα της κυκλοφορίας στο δήμο της Χίου (δηλαδή σε όλο το νησί), ας δουμε λίγο και το θέμα των ποδηλάτων. Γιατί όταν θα έχουμε τα πρώτα σοβαρά ατυχήματα θα είναι πολύ αργά.

Καθένας όπως συνήθως στην Ελλάδα, χωρίς κανόνες κάνει ότι του καπνίσει. Και στην προκειμένη περίπτωση, παίρνει ένα ποδήλατο, γιατί είναι μόδα, γιατί έτσι νομίζει ότι θα κάνει σώμα, θα ρίξει σάκχαρο και χοληστερίνη ή οτιδήποτε άλλο και όποιον πάρει ο χάρος.

Έτσι βλέπεις ξαφνικά μπροστά σου, 100 -150 ποδηλάτες (ανάμεσά τους και μικρά παιδιά) 9 – 10 το βράδυ να κατεβαίνουν τον Ανέμωνα και να είσαι υποχρεωμένος να πηγαίνεις με πρώτη ταχύτητα μέχρι του “Ατσάλη”, να περνάνε τους σηματοδότες (ειδικά της Φάρκαινας) με κόκκινο. να πηγαίνεις στο δρόμο από το φανάρι της Φάρκαινας μέχρι του Κασαπάκη με τη ψυχή στο στόμα πλάι πλάι με ποδήλατα, νύχτα, τρέμοντας μη κάνει κάποιος μια στραβοτιμονιά να κυκλοφορούν νύχτα χωρίς φώτα σε κεντρικούς δρόμους και άλλα ευτράπελα που μπορεί να γίνουν πολύ σοβαρά.

Θα μου πείτε είσαι εναντίον των ποδηλάτων; Όχι φυσικά. Αντίθετα είμαι υπέρμαχος αλλά με όρους, με κανόνες.
Που οφείλει να τους βάλει η πολιτεία και στη συγκεκριμένη περίπτωση ο Δήμος  Χίου.
 

Γιατί όταν συμβεί κάτι σοβαρό, κανένας δεν δικαιούται να πει “φταίει η κακιά ώρα” όπως λέμε συνήθως, αλλά ότι φταίει το κακό μας το κεφάλι ή όπως λέει αλλιώς ο λαός “φταίει o κακός μας ο καιρός”

Θέμης  Κολλιάρος