Χαίρομαι που ο οραματιστής καλλιτέχνης Γιώργος Ζυμαράκης άρχισε την έκθεση του στο νησί που αγάπησε όσο λίγοι.
Το Γιωργάκη γιατί έτσι τον λέγαμε στο Κάστρο που γεννήθηκε από τον Γιάγκο που ήταν τσεσμελης και διατηρούσε φούρνο στην πλατεία του Κάστρου και την αξέχαστη πάντα καλοσυνάτη Σταματία που η …..κατάρα στα παιδιά της ήταν “Ω κακό χρόνο να μην έχετε.”
Ο Γιώργος ο μεγαλύτερος από τα τρία αγόρια αλλά νεώτερος από την αδελφή του αγαπητή μας Μαρία ενώ όλοι στην γειτονιά κοιμόντουσαν το μεσημέρι εκείνος στο μπαλκόνι του σπιτιού που έμεναν δίπλα στο μακαρονάδικο του μακαρίτη Αλέκου Γιαντζουλη και τραγουδούσε αφού κούρδιζε ένα κουτί που έπαιζε το ρόλο του γραμμόφωνου το “άσπρε μου χρυσέ μου κρίνε γιατί να μαραθείς”
Όλο τον έβρισκες στην φτωχιά προκυμαία και στο καρνάγιο όταν το τελευταίο είχε την γραφικότητα του. Καΐκια βγαλμένα με το μόνιμο “μπαμπα” που τα ζωγράφιζε.
Κατέληξε εδώ στην Νέα Υόρκη όπου διέπρεψε στον καλλιτεχνικό χώρο αλλά και στο εμπορικό αφού ήταν εκτός των άλλων και Καλλιτεχνικός Διευθυντής του περιοδικού PARADE που κυκλοφορεί σαν ένθετο σε αμέτρητα και μεγάλης κυκλοφορίας φύλλα της Αμερικής. Εγώ ακόμα δεν ξέρω γιατί άφησε τέτοια ευκαιρία χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν ευδοκίμησε στην γενέτειρα. Τον νίκησε το πάθος του για την Ελλάδα και περισσότερο την Χίο.
Νομίζω το μεγαλύτερο του επίτευγμα εδώ ήταν η αποφοίτησης του από το παγκοσμίου φήμης VISUAL ARTS.
Ο Γιώργος άφησε σε μας, τους μεγαλύτερους σε ηλικία καστρούσους, ευχάριστες αναμνήσεις.
Γεια σου Γιωργάκη και καλή επιτυχία. Και δεν ξέρεις μπορεί όσο ζεις να προλάβεις να δεις το όνειρο σου να πραγματοποιείται και να κάνεις βαρκάδα στον περίγυρο του Κάστρου όταν αφήσουν το νερό της Θάλασσας να μπουκάρει μέσα όπως ήταν παλιά.
ΜΑΝΟΣ Α. ΜΩΡΑΙΤΗΣ
Νέα Υόρκη
Διαφήμιση
