Αλήθεια, ποιος έχει μείνει ασυγκίνητος από τα τελευταία πολιτικά γεγονότα? Από μια κυβέρνηση που πρόταξε την ελπίδα, τη σεμνότητα και την ταπεινότητα. Από μια κυβέρνηση η οποία χρησιμοποίησε όχι υπέργηρους πολιτικούς φθαρμένους από τον καιρό και την ιστορία, αλλά νέα φρέσκα (και μερικά άγνωστα ακόμα) πρόσωπα στο ευρύ κοινό προκειμένου να φέρει ένα νέο άνεμο στην ελληνική πολιτική σκηνή. Προκειμένου να αλλάξει το κατεστημένο και να προσφέρει κοινωνική δικαιοσύνη, πολιτική σταθερότητα, οικονομική ανάπτυξη και ανάταση.
Πρόταξε την ταπεινότητα και έφερε την ασυδοσία. Πρόταξε την σεμνότητα και έφερε την ξετσιπωσιά. Πρόταξε την κοινωνική δικαιοσύνη και κατάφερε την κοινωνική διάλυση. Πρόταξε την εργασιακή ευημερία και προσέφερε θέσεις σε δικά της παιδιά με όποιο κόστος (ακόμα και με ληγμένες προκηρύξεις). Πρόταξε την αναμόρφωση του εκπαιδευτικού συστήματος για να προσφέρει βιβλία που μιλούσαν για συνωστισμό στα παράλια της Σμύρνης κατά τη διάρκεια της καταστροφής της (το οποίο βέβαια μετά την κοινωνική κατακραυγή αποσύρθηκε). Πρόταξε το τέλος της απομόνωσης της νησιωτικής Ελλάδος επιτρέποντας τη δρομολόγηση υπέργηρων πλοίων και καταργώντας τις διατάξεις με τις οποίες χαρακτηρίζονται παραμεθόριες οι νομοί Χίος, Σάμος και Λέσβος.
Γίναμε όλοι μάρτυρες ενός χορού δισεκατομμυρίων ευρώ με σεξ, κάμερες, ράσα και DVD. Γίναμε όλοι μάρτυρες του απόλυτου εξευτελισμού των πολίτικών θεσμών. Του απόλυτου ευτελισμού του θεσμού της Βουλής και του βουλευτή με ένα τσούρμο εκλεγμένα ανδρείκελα να έχουν ευεργετηθεί από την δύναμη που τους παρέχει η θέση τους προκειμένου να τσεπώσουν μερικά εκατομμύρια. Γίναμε μάρτυρες του ευτελισμού της Εκκλησίας.
Ένας ασύλληπτος χορός εκατομμυρίων, επίδειξης δύναμης, διαπλοκής και διαστροφής, έλαβε και λαμβάνει χώρα κάθε μέρα μπροστά στα μάτια μας. Ένας χορός που αψηφά τις οικογένειες των 1.000€. Ένας χορός που αψηφά το νέο που ξοδεύει χιλιάδες ευρώ για τις σπουδές του για να καταλήξει στο τέλος να συντηρείται από τους γονείς του (μιας και στη κοινωνία μας άξιος είναι αυτός που έχει τις γνωριμίες). Ένας χορός που αφήνει τον συνταξιούχο, που προσέφερε τη ζωή του για να έχω εγώ ότι έχω, να ψάχνει τα απομεινάρια των λαϊκών προκειμένου να βγάλει άλλη μια μέρα.
Και αυτός είναι μόνο ένας χορός. Ένας χορός που τελικά δίνει την εντύπωση ότι η ζωή στην Ελλάδα κινείται και υποκινείται από οικονομικούς και πολιτικούς παράγοντες που δρουν υπεράνω κανόνων, νόμων και Συντάγματος, γιατί τους διευκολύνει αυτή η πολιτικοοικονομικοκοινωνική εξαθλίωση.
Και όμως… Το τελευταίο άρθρο (120) του Συντάγματός μας αναφέρει ξεκάθαρα:
«Ο σεβασμός στο Σύνταγμα και τους νόμους που συμφωνούν με αυτό και η αφοσίωση στην Πατρίδα και τη Δημοκρατία αποτελούν θεμελιώδη υποχρέωση όλων των Ελλήνων.
Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.»
Δ.ΚΟΥΚΗΣ
