Αρχική Green Life Ανθρώπων Ιστορίες Beograd, γράφει η Ελίνα Παπαδοπούλου

Beograd, γράφει η Ελίνα Παπαδοπούλου

87
Ο ταξιτζής με το σπασμένο παρμπρίζ και τον ανύπαρκτο δεξί καθρέφτη, την σαραβαλιασμένη κονσόλα, και τις πατέντες με τα καλώδια, με αμόλησε σε τούτο εδώ το μέρος.
Δύο κυρίες με κατακόκκινα μαλλιά, τους χαμογέλασα, η μια σε αναπηρικό καροτσάκι, η άλλη ίδια η Ντονατέλα Βερσάτσε με κοστουμιά τύπου Φλωρινιώτη. Ένα μελαχρινό κορίτσι, κοντούλικο και λίγο παχουλό – όχι σαν εκείνη την κούκλα πιο κει, που έπαιζε κάτι σαν άρπα και τραγουδούσε με αγγελική φωνή – γρατζούναγε ένα βιολί δίπλα σε ένα άσπρο φουντωτό κουνέλι που μασουλούσε σαν νευρόσπαστο χόρτα, καθισμένο πάνω σε ένα κουτί με παραστάσεις από τον λονδρέζικο βίο.
Ένα ξανθό μωρό που είχε στάμπες με νεκροκεφαλές στο παντελόνι του, του χάιδευε συνεχώς το κεφαλάκι.
Προσπέρασα και χώθηκα να πιώ έναν καφέ, βρήκα ένα τραπέζι σε μια εσοχή, πίσω από ένα φιμέ τζάμι. Ακριβώς μπροστά, θα τους άγγιζα αν το ήξεραν όμως δεν το ήξεραν, δύο σκουρόχρωμοι τύποι πλησίασαν λίγο συνωμοτικά, φορώντας μάσκα, αυτοί μόνοι σ’ ολόκληρη την πόλη, ο ένας, αυτός με τα γυαλιστερά μυτερά καφέ παπούτσια, μέτρησε στον άλλο, με τα στραβοπατημένα αθλητικά, ένα μάτσο πενηντάευρα, γυρνώντας φάτσα σε μένα και πλάτη στον υπόλοιπο κόσμο. Μίλησαν λίγο, έφυγαν.
Έπειτα ήρθαν και στάθηκαν, ακριβώς εκεί, προφίλ τα έβλεπα, δύο παιδιά ερωτευμένα, δύο παιδιά του καημού, εκείνος της χάιδευε τα μαλλιά με τα μακριά λεπτά του δάχτυλα σα να έπαιζε κάποιο έγχορδο, εκείνη έγραφε κάτι στο κινητό με τα πράσινα της νύχια, δεν μπορούσαν να χωρίσουν, είπα να τους πω, έχει και αύριο παιδιά μη φοβάστε, σκέφτηκα να φύγω, δεν ήταν σωστό να τους βλέπω, ειδικά που δεν το ήξεραν, είπα θα μείνω, που αλλού θα έβρισκα έναν έρωτα εικοσπεντάρη. Έξαφνα έσκασε το χτεσινό κορίτσι, αδύνατη, ψηλή σαν την Όλιβ του Ποπάι, με ροζ μαλλιά και μια ροζ μακριά πουκαμίσα, λίγο σα σανίδα, που προχωρούσε υπνωτισμένα, φορώντας ένα ζευγάρι απαίσιες χοντροκομμένες μπότες.

Το βράδυ στην ταβέρνα, με φιλούσαν όλοι, όλοι ακόμα και τα γκαρσόνια, αυτοί οι τρελλοί, ανυπότακτοι, άγριοι, τρυφεροί, με την καρδιά ενός παιδιού.

(Ξενοδοχείο Γιουγκοσλάβια, τεράστιο, έτος κατασκευής 1961, για να στεγάσει την πρώτη συνέλευση του κινήματος των αδεσμεύτων, το βομβάρδισε το ΝΑΤΟ, τώρα το ξαναφτιάχνουν).

Γράφει η Elina Papadopoulou, 14/4/2022 

Διαφήμιση
Προηγούμενο άρθροΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΕΣΝΟΧ: “Η κυβέρνηση της ΝΔ, δια της διοικήτριας του Γ.Ν. Χίου επιχειρεί να επιβάλει σιγή νεκροταφείου στους εργαζόμενους”
Επόμενο άρθροΟταν οι κολυμβητικοί αγώνες γίνονταν στο λιμάνι, γράφει ο Ν. Μακρίδης