Αρχική Απόψεις Aρθρα Η Επιστροφή της Ίβις, γράφει ο Δ. Ψωμαδάκης

Η Επιστροφή της Ίβις, γράφει ο Δ. Ψωμαδάκης

192

Όταν έρχεται η εποχή που μεταναστεύουν τα πουλιά κάποια από αυτά σταματούν στον τόπο μας. Όλα τριγύρω αλλάζουν ζωντανεύουν, αποκτούν κίνηση και μελωδικές φωνές.

Το ερώτημα μ αυτούς του φτερωτούς ταξιδευτές είναι πως βρίσκουν το δρόμο κάθε φορά που μετακινούνται; Ακολουθούν την ίδια πάντα κατεύθυνση την ίδια πορεία, διανύοντας τεράστιες αποστάσεις κάνοντας το ταξίδι Αφρική Ευρώπη και αντίθετα Άνοιξη και Φθινόπωρο. Οι ειδικοί μιλούν για ανεπτυγμένο ένστικτο και μαγνητική αίσθηση. Αυτοί οι μετανάστες είναι  οι προάγγελοι της Άνοιξης .

Μπορεί ένας τέτοιος μετανάστης ένα πουλί να σου αναστατώσει τη ζωή και να ξυπνήσει μνήμες;

Μπορεί όταν αυτό το πουλί είναι ιερό και το όνομα του είναι ίβις!

Μια παράξενη μαγική δύναμη γυρνάει το χρόνο στα  1990. Είμαι κρυμμένος σε μια πρόχειρα φτιαγμένη καλαμένια φρίζα στο υγρότοπο της Λήμνου των Καρδαμύλων, παρατηρώ και φωτογραφίζω το εντυπωσιακό πέρασμα των πουλιών από την περιοχή … τότε στον υγρότοπο είχα καταγράψει πάνω από δεκαπέντε είδη πουλιών καθώς νεροχελώνες και χέλια. Όλες αυτές οι φωτογραφίες εκτέθηκαν αργότερα το καλοκαίρι σε αίθουσα στην Πλατεία Μαρμάρου σαν μια κραυγή αγωνίας για τον τόπο με τίτλο «SOS ΛΗΜΝΟΣ 1990».
Η Λήμνος ήταν κάποτε ο πιο σημαντικός υγρότοπος στη Χίο. Όμως οι αποξηράνσεις, οι επιχωματώσεις, οι φωτιές η εγκατάλειψη της γης τον υποβάθμισαν

Τότε μαζί με άλλα πουλιά που επισκέφτηκαν το τόπο είχε έρθει και ένα μικρό κοπάδι «Χαλκόκοτες» που με είχαν μαγέψει. Το πέταγμα τους ήταν θαυμάσιο οι σχηματισμοί στον αέρα  υπέροχοι τα χρώματα των φτερών του εντυπωσιακά. Ήταν τα μόνα πουλιά που με άφηναν να τα πλησιάσω και να τα παρατηρώ. Αλλά το πιο σημαντικό ήταν όταν διάβασα την ιστορία τους. Μύθοι και θρύλοι θεών και ανθρώπων. Κάθισαν εδώ λίγες μέρες και έφυγαν δεν τα ξαναείδα από τότε.

Η υποβάθμιση της περιοχής συνεχίστηκε, χτισθήκαν νέα σπίτια ανοίχτηκαν δρόμοι, μπαζώματα μέχρι και φωτοβολταϊκά φυτεύτηκαν.

Κι όμως μετά από τόσα χρόνια ο καιρός φέτος έφερε αρκετά πουλιά μαζί  και ένα ζευγάρι Χαλκόκοτες.

Πώς να μείνεις αδιάφορες από μια τέτοια ομορφιά ! Ξελογιάστηκα πήρα τη μηχανή κι άρχισα τις επισκέψεις στους νεοφερμένους γειτόνους κι ήταν τόση η χαρά, αιτία αυτού του μοιράσματος.


ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ
ΟΙ ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΕΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ ΤΟΥ ΦΟΚ ΤΟ 1990

Χαλκόκοτα λοιπόν τη γειτόνισσα την λέει ο λαός, απ’ το χάλκινο χρώμα των φτερών της κι απ’ τον τρόπο που τρώει που μοιάζει με κότα, αλλά και χαλκόρνιθα. Επίσημη ονομασία “Plegadis Falcinellus” κατά τον Ηρόδοτο Ίβις, ενώ ο Αιλιανός μας λέει ότι η Ίβις ήταν το ιερό πουλί της θεάς Ίσιδας και υπάρχει και σύνδεση με τον έκτο άθλο του Ηρακλή και τις Στυμφαλίδες Όρνιθες.

Εντυπωσιακό πουλί με ψηλά μακριά πόδια , μακρύ κυρτό ράμφος ανήκει στα πελαγόμορφα είδη, προστατευμένο που κινδυνεύει με εξαφάνιση.

Εντυπωσιακός είναι ο τρόπος που εντοπίζει την τροφή του μέσω της αφής ανιχνεύει με το μακρύ ράμφος και τους αισθητήρες που διαθέτει και του επιτρέπουν να συλλαμβάνει το θήραμα

Οσο όμως κι αν δεν θέλω να κλείσω ετούτο το αφιέρωμα με απαισιοδοξία δεν τα καταφέρνω ο τόπος δεν θυμίζει τίποτα από το θαυμαστό παρελθόν. Ο σχεδιασμό κάποτε για αναβάθμιση του υγρότοπου, η απομάκρυνση δρόμων και τσιμεντένιων κατασκευών, η αποκατάσταση της χλωρίδας και ο εμπλουτισμός της πανίδας αποδείχτηκε όνειρο απατηλό σε τούτο τον τόπο.

Η επίσκεψη τούτες τις μέρες της Ίβις με ξεγέλασε για μια στιγμή, ότι όλα δεν έχουν τελειώσει. Όμως όλα  σβήσανε με μιας κάτω από το αβάσταχτο βάρος των μπαζών, της ρύπανσης, των νέων εγκαταστάσεων μα πιο πολύ της αδιαφορίας κοινωνίας και πολιτείας.

Ας κρατήσουμε τις εικόνες σαν μια ανάμνηση από όνειρο που έχει χαθεί …..

Άνοιξη 2021
του Δημήτρη Ψωμαδάκη

Η Παγκόσμια Ημέρα Αποδημητικών Πτηνών (Word Migratory Bird Day) γιορτάζεται δύο φορές το χρόνο.
Κάθε  2ο Σάββατο κάθε Μάη μήνα (φέτος 8-5-21) και κάθε 2ο Σάββατο κάθε Οκτώβρη.