Αρχική Απόψεις Aρθρα Γιάννης Μακριδάκης: ένα άρθρο στο ΒΗΜΑ που μας αφορά

Γιάννης Μακριδάκης: ένα άρθρο στο ΒΗΜΑ που μας αφορά

8

 

Παρακαλώ αναδημοσιεύστε το άρθρο του Α. Καρακούση από το Βήμα της Κυριακής, το οποίο σας στέλνω πιο κάτω, για να κάνουμε ως Χιώτες δημότες τον παραλληλισμό με την Χίο, ο ρόλος της οποίας θα ήταν πολύ διαφορετικός στην ευρύτερη γεωγραφική γειτονιά μας και βέβαια η μορφή και η ζωή της σήμερα δεν θα απέπνεαν τόση μιζέρια και παρακμή, αν τόσα χρόνια το νησί δεν ήταν δέσμιο μικρόνοων, εσωστρεφών, με επαρχιώτικη περίκλειστη και μίζερη νοοτροπία, πολιτικών.

Η Χίος έχει όλα τα φόντα να αναγεννηθεί και μάλιστα πολύ σύντομα. Αρκεί να κατανοήσουμε πως το παρελθόν και όσοι το υπηρέτησαν πολιτικά, πρέπει να μπουν πια στο περιθώριο και να αναλάβουν άνθρωποι με όραμα ευρύτερο, με μυαλά ανοιχτά, άνθρωποι που δεν θεωρούν τον εαυτό τους παντογνώστη, ούτε αναλώνονται σε μικροπολιτικές και πελατειακές σχέσεις, άνθρωποι που δεν φοβούνται και δεν υποτιμούν τον “Άλλον” αλλά τον προσεγγίζουν, τον δέχονται και συνεργάζονται μαζί του, προσπαθώντας να αναδείξουν κάθε τι που τον αφορά για να τον προσκαλέσουν και να τον φιλοξενήσουν όπως αξίζει σε επισκέπτη στον τόπο τους. Της Χίου δεν της ταιριάζει το περιθώριο, ήταν πάντα εξωστρεφής και κοσμοπολίτισσα.

Εκτός των άλλων που διαβάζουμε στο άρθρο του Καρακούση (κυρίως για τη στερνή μου γνώση να σ’ είχα πρώτα των Θεσσαλονικέων, την πρώην κατάσταση των οποίων εμείς τη ζούμε ακόμη), βλέπουμε και ότι ο Μπουτάρης αναδεικνύει εβραϊκά και οθωμανικά μνημεία για να προωθήσει τον τουρισμό από Ισραήλ και Τουρκία. Απεναντίας, εμείς, εκτός του ότι μετατρέψαμε το Τζαμί, ένα οθωμανικό μνημείο σε Βυζαντινό Μουσείο (από το 1921 έγινε αυτό), απαιτήσαμε διακαώς, ως αρχές και ως κοινωνία, να μπει εντός του ως έκθεμα ένα αντίγραφο πίνακα με θέμα τη Σφαγή της Χίου, το οποίο (αντίγραφο) καμία σχέση δεν έχει με τη θεματολογία του Μουσείου. Αντί να προσπαθούμε να αναδείξουμε μνημεία οθωμανικά και να αποκτούμε καλύτερη σχέση με τους γείτονές μας, αντί να έχουμε ανοιχτά μυαλά και διάθεση εξωστρέφειας, κάνουμε ό,τι μπορούμε για να τους προσβάλουμε, λες και φταίνε εκείνοι για τη Σφαγή που έγινε πριν 200 χρόνια, λες και δεν τους έχουμε ανάγκη για να ζούμε καλά, λες και δεν τους θέλουμε να έρχονται αφού εμείς είμαστε οι τέλειοι, οι ζάμπλουτοι και οι άκρως πολιτισμένοι. Επειδή κάποιοι θα πιαστούν από αυτό το παράδειγμα και θα αγνοήσουν σκόπιμα την ουσία του σημειώματός μου αρχίζοντας πάλι να εξαπολύουν εθνικιστικούς μύδρους για να αποπροσανατολίσουν τον αναγνώστη, θα δηλώσω από τώρα ότι δεν πρόκειται να μπω στη διαδικασία να τους απαντήσω, το έφερα απλά ως πρόσφατο παράδειγμα και δεν στέκομαι καθόλου σε αυτό. Η γενικότερη εσωστρεφής πολιτική που ακολουθούμε ως τόπος τόσα χρόνια είναι το βασικό πρόβλημα. Τέτοιου είδους πολιτικές και οι άνθρωποι που τις εμπνεύστηκαν και τις υπηρέτησαν πρέπει να αποτελέσουν επιτέλους παρελθόν διότι οδήγησαν και οδηγούν στην απομόνωση. Και την κατάντια, την παρακμή και τη μιζέρια αυτής της απομόνωσης βιώνουμε σήμερα.

Σας ευχαριστώ για τη φιλοξενία

Γιάννης Μακριδάκης

Ακολουθεί το άρθρο του Α. Καρακούση από το Βήμα

  Oταν έπεσαν τα τείχη του λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού» της Ανατολικής Ευρώπης, πολλοί προσδοκούσαν ότι η Θεσσαλονίκη και η Βόρεια Ελλάδα θα είχαν μοναδική ευκαιρία αναγέννησης, ανασυγκρότησης και αποκατάστασης του ιστορικού ρόλου της.

Το 1989 και το 1990 οι περισσότεροι φαντάστηκαν και ονειρεύτηκαν τη Θεσσαλονίκη ως οικονομική, τουριστική και πνευματική πρωτεύουσα των Βαλκανίων. Δυστυχώς, όταν ανεδείχθη το «Μακεδονικό» η πόλη και η περιοχή κακόπεσαν. Κυριάρχησαν εσωστρεφείς φωνές ενός ιδιότυπου εθνολαϊκισμού, που αντί να ανοίξει απομόνωσε, όχι μόνο τη Θεσσαλονίκη αλλά ολόκληρη τη Βόρεια Ελλάδα. Χάθηκε χρόνος και μαζί δυνάμεις και ευκαιρίες.

Ωστόσο η πόλη είναι εκεί, ο χώρος διατηρεί τα φυσικά, γεωγραφικά και ιστορικά του πλεονεκτήματα και οι πολίτες έχουν πεισθεί ότι η προηγούμενη μέθοδος μόνο δυστυχία έφερε και τίποτε άλλο. Τώρα όλοι αναγνωρίζουν τους κκ. Παπαγεωργόπουλο και Ψωμιάδη ως εστίες καθυστέρησης, ως βάσεις αναχρονισμού και λαϊκισμού, ως πολιτικές οντότητες ζημιογόνες για τον τόπο που υποτίθεται ότι υπερασπίζονταν.

Και μαζί με την αποκτηθείσα γνώση
και συνείδηση άλλαξαν και οι συνθήκες σε ολόκληρη την ευρύτερη περιοχή. Η Τουρκία διαθέτει πλέον ακμάζουσα οικονομία και ευημερούσα κοινωνία, η Βουλγαρία το παλεύει, τα Σκόπια δεν αφανίστηκαν, η Σερβία μάχεται για την επανένταξή της στο διεθνές σύστημα, η Ρουμανία είναι αλλιώς και η Ρωσία πλούτισε, ο λαός της μπορεί πια να κινείται και να ταξιδεύει.

Σε αυτή τη συγκυρία άλλαξε δημοτική αρχή η Θεσσαλονίκη. Ο Γιάννης Μπουτάρης είναι από τον Γενάρη νέος δήμαρχος της πόλης, με αρχές και αντιλήψεις πολύ διαφορετικές από εκείνες των προκατόχων του. Οπως λένε όσοι τον παρακολουθούν από κοντά, εισήλθε σε διαδικασία να συμμαζέψει κατ΄ αρχήν τα οικονομικά της πόλης, να ξαναγράψει αρχές και κανόνες που θα διέπουν τη λειτουργία του δήμου και μαζί να αναδείξει το όραμα της νέας περιόδου, στηριγμένο στους ιστορικούς δεσμούς του παρελθόντος και στα πλεονεκτήματα του παρόντος.

Ηδη επιχειρεί την ιστορική μόχλευση. Πήγε στο Ισραήλ, είδε τον Σιμόν Πέρες, δεν δίστασε να αναδείξει το εβραϊκό παρελθόν της πόλης και να την επανασυνδέσει με όσους διαθέτουν ιστορική μνήμη και συναισθηματικό πόθο. Πριν από την έναρξη λειτουργίας της γραμμής Θεσσαλονίκη- Κωνσταντινούπολη των Τουρκικών Αερογραμμών σκοπεύει να επισκεφθεί την Πόλη και να διαβουλευθεί με τους εκεί τουριστικούς επιχειρηματίες και πλοιοκτήτες κρουαζιεροπλοίων που θέλουν να ελλιμενίζονται στην πύλη του Θερμαϊκού.

Ταυτόχρονα σχεδιάζει να επισκεφθεί τα Σκόπια και τη Σόφια και μαζί να παρέμβει για την αναγέννηση του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου και την αναβάθμιση του Διαβαλκανικού Ιατρικού Κέντρου, ώστε να αποτελέσουν πραγματικό πόλο έλξης. Η ιστορική μόχλευση θα συνοδευθεί από την ανάδειξη βυζαντινών, τουρκικών και εβραϊκών ιστορικών κτισμάτων της πόλης, ώστε οι ξένοι επισκέπτες να βρίσκουν επαφή με αυτά που τους συνδέουν και να νιώθουν πραγματικά την ιστορικότητα της πόλης. Ορισμένοι αναγνωρίζουν ότι στη Θεσσαλονίκη αναπτύσσεται από εξωπολιτικά πρόσωπα ένα υβρίδιο νέας πολιτικής δράσης, που ξεπερνά τα συνήθη κομματικά όρια. Θα είναι ευτύχημα αν πετύχει.

Του Αντώνη Καρακούση από το Βήμα της 26/3/2011