Αρχική Νέα Οικονομία Ο Μπελλές βλέπει δυσκολίες αλλά και ευκαιρίες στις ιχθυοκαλλιέργιες

Ο Μπελλές βλέπει δυσκολίες αλλά και ευκαιρίες στις ιχθυοκαλλιέργιες

8


«Αιχμηρός» εμφανίζεται ο πρόεδρος του Συνδέσμου Ελληνικών Θαλασσοκαλλιεργειών (ΣΕΘ) και πρόεδρος του Ομίλου Νηρεύς κ. Αριστείδης Μπελλές, από τους πρωτεργάτες στον κλάδο, σχετικά με τις μεγάλες ευθύνες που υπάρχουν από πλευράς Πολιτείας για τη χάραξη μιας σαφούς πολιτικής που θα δημιουργεί προϋποθέσεις για ενίσχυση της διεθνούς ανταγωνιστικότητας των ελληνικών εταιρειών που δραστηριοποιούναι στις ιχθυοκαλλιέργειες.
Σε συνέντευξη που παρεχώρησε στη δημοσιογράφο Ρίτα Ζαχαριάδου στη «Ναυτεμπορική» ο κ. Μπελλές καταγγέλλει την αδιαφορία της Πολιτείας η οποία επί χρόνια δεν έχει επεξεργαστεί το Νόμο Πλαίσιο για τον κλάδο.


Ο ίδιος πιστεύει ότι οι επαγγελματίες του κλάδου με τη συμπεριφορά τους έδωσαν ευκαιρίες στους Ευρωπαίους ανταγωνιστές να κερδίσουν πολύτιμο χρόνο και να αναδειχτούν κυρίαρχοι στον κλάδο.


Οσο για τις επικείμενες ανακατατάξεις ο ίδιος πιστεύει ότι το 2004 το βασικό λόγο θα έχουν όσοι έχουν προνοήσει την αναδιάρθρωση των επιχειρήσεών τους και έχουν γίνει αποδεκτοί για τη φερεγγυότητά τους.


Ιδιαίτερα επισημαίνει ότι, σε μια περίοδο κατά την οποία η ελληνική βιομηχανία χάνει συνεχώς μερίδια στη διεθνή αγορά, αντίθετα ο κλάδος των ιχθυοκαλλιεργειών έχει μεγάλες προοπτικές.


Παρά τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο κλάδος η κατάσταση φαίνεται να ξεκαθαρίζει και με τη βοήθεια των τραπεζών, οι οποίες έδωσαν έμφαση στη στήριξη κυρίως εκείνων των επιχειρήσεων που έχουν προοπτικές και αποτελεσματικό management.


Αναλυτικότερα, στην «εφ΄ όλης της ύλης» συνέντευξή του ο κ. Αριστείδης Μπελλές, στις ερωτήσεις που του ετέθησαν, απάντησε τα ακόλουθα:


Ποια είναι τα βασικά αρνητικά σημεία που δίνουν το στίγμα της πορείας του κλάδου στην Ελλάδα σήμερα;


– Ως πρόεδρος των εταιρειών του κλάδου των Ελλήνων Ιχθυοκαλλιεργητών επιθυμώ για πολλοστή φορά να τονίσω την τεράστια συμβολή του στην εθνική μας οικονομία.


Σε μια περίοδο κατά την οποία η ελληνική βιομηχανία χάνει ολοένα τα συγκριτικά της πλεονεκτήματα και το επενδυτικό ενδιαφέρον μετατοπίζεται σταδιακά σε άλλες Βαλκανικές χώρες στην Ανατολική Ευρώπη, στην Κίνα, και αλλού, εκτιμώ ότι δύο είναι οι κλάδοι που διαχρονικά θα συμβάλλουν στο ακαθάριστο εθνικό προϊόν της χώρας. Η ιχθυοκαλλιέργεια και ο τουρισμός.


Η πολύχρονη εμπειρία μου και η θέση μου στο ΣΕΘ μου δίνουν τη δυνατότητα να εκτιμήσω με βεβαιότητα ότι ιχθυοκαλλιέργεια βρίσκεται πλέον σε καλό δρόμο και ξεπερνά τα διαχρονικά της προβλήματα.


Τα επόμενα χρόνια μετά τις επικείμενες ανακατατάξεις θα ακολουθήσει περίοδος κερδοφορίας, παραγωγής νέων προϊόντων και προϊόντων υψηλής προστιθέμενης αξίας αλλά και διεύρυνση της εξαγωγικής προσπάθειας σε νέες αγορές.


Σε όλη αυτή την προσπάθεια υπήρξαν και κάποιες προβληματικές εταιρείες εξαιτίας της μη ορθής διαχείρισης των κεφαλαίων της κάθε εταιρείας. Αυτό φυσικά συμβαίνει παντού.


Σχετικά με την ερώτησή σας για την αρνητική εικόνα που δημιούργησε η ιχθυοκαλλιέργεια πιστεύω ότι αυτή οφείλεται κύρια σε κάποιους συναδέλφους – επιχειρηματίες οι οποίοι οδήγησαν τις επιχειρήσεις τους σε πτώχευση με αποτέλεσμα να χάσουν τα λεφτά τους οι τράπεζες, οι προμηθευτές αλλά και οι επενδυτές – αν μιλάμε για εισηγμένες στο χρηματιστήριο εταιρείες.


Η απαξίωση επίσης του προϊόντος λόγω της υπερ-προσφοράς και κατά συνέπεια της χαμηλής τιμής του, και της πτώσης της κερδοφορίας των επιχειρήσεων επιδείνωσε την κατάσταση.


Η έλλειψη αμοιβαίας εμπιστοσύνης μεταξύ των επιχειρηματιών αλλά – και λυπάμαι που θα το πω αν και πρόεδρος του κλάδου – η έλλειψη εμπιστοσύνης στα συλλογικά όργανα και η αναίρεση ή το σαμποτάζ αποφάσεων Γενικών Συνελεύσεων, έδωσε τη δυνατότητα στους κρατικούς φορείς να δικαιολογούν για πολλά χρόνια τις όποιες ατολμίες τους ή και αδυναμίες τους στη χάραξη εθνικής στρατηγικής για τον κλάδο.


Δεν είναι τυχαίο εξ άλλου ότι έχουμε αλλάξει τα τελευταία πέντε χρόνια τρεις υπουργούς Γεωργίας και ο Νόμος Πλαίσιο για την Ιχθυοκαλλιέργεια που φτιάχτηκε με δαπάνες του Συνδέσμου μας βρίσκεται ακόμα στο σημείο μηδέν.


Ολ’ αυτά έχουν σαν αποτέλεσμα τη δυσφήμηση της Ελληνικής Ιχθυοκαλλιέργειας από τους ανταγωνιστές παραγωγούς των ευρωπαϊκών χωρών, την προώθηση μέσω των ΜΜΕ από κάποιους «οικολόγους ή οικολογούντες» ιδιοκτήτες όμορων με ιχθυοκαλλιέργειες οικοπέδων μόνον των γεγονότων που δυσφημούν τον κλάδο.

Δίοδος συνεργασίας


Ως πρόεδρος του ΣΕΘ πώς πιστεύετε ότι πρέπει να ενεργήσουν οι επιχειρηματίες που ενδιαφέρονται για την παραμονή τους στον κλάδο;


– Αφενός χρειάζεται αμοιβαία εμπιστοσύνη. Υπάρχουν σήμερα συνάδελφοι στον κλάδο οι οποίοι με σοβαρότητα, έντιμα έχουν επιδείξει δημιουργική πορεία και πρέπει να αποκτήσουν δίοδο συνεργασίας.


Αφετέρου η βελτίωση της οργανωτικής δομής των επιχειρήσεών τους με στόχο τη μείωση του κόστους παραγωγής διαχρονικά την αναβάθμιση των προϊόντων και την παραγωγή προϊόντων υψηλής προστιθέμενης αξίας ώστε να επιτυγχάνουν υψηλή τιμή πώλησης.


Υπάρχουν μικρομεσαίες επιχειρήσεις σήμερα στον κλάδο που πληρούν τα κριτήρια και είναι πολύ κερδοφόρες.


Παράλληλα ο επιχειρηματίας που ενδιαφέρεται να παραμένει στον κλάδο θα πρέπει κύρια να ενδιαφερθεί για την κερδοφόρα πορεία των δικών τους επιχειρήσεων, ανεξαρτήτως τι κάνει η πλειοψηφία του κλάδου.


Εξάλλου το ψάρι είναι τρόφιμο, και δεδομένου ότι τα ψάρια στους ωκεανούς ολοένα και λιγοστεύουν, η ζήτησή τους πάντα θα υπάρχει και σταδιακά θα αυξάνεται.


Συμπερασματικά πιστεύω ότι οι υπεύθυνοι επιχειρηματίες θα μπορούν πάντα να προσφέρουν τα προϊόντα τους σε πολύ καλή τιμή ακόμη και υψηλότερη από τους άλλους.


Οι πολυεθνικές


Θα βοηθούσε η είσοδος μίας πολυεθνικής στην ελληνική αγορά ιχθυοκαλλιεργειών για γρήγορες εξελίξεις;


– Μια πολυεθνική εταιρεία θα πίεζε περαιτέρω τις τιμές προκειμένου να επιδεινώσει την οικονομική θέση των λοιπών επιχειρήσεων, δημιουργώντας στην πορεία συνθήκες ολιγοπωλίου με αποτέλεσμα να ανεβάσει και πάλι τις τιμές.


Εχοντας μελετήσει προσεκτικά την κρίση του σολωμού στο παρελθόν και τη λειτουργία στη Νορβηγία κολοσσιαίων επιχειρήσεων ιχθυοκαλλιέργειας, δεν νομίζω ότι η ύπαρξή τους βοήθησε ώστε να ξεπεράσουν την κρίση. Και στην περίπτωση αυτή υπήρξαν πολλές ανακατατάξεις.


Ας εξετάσουμε έναν ακόμη κλάδο που ταλαιπωρήθηκε στην Ελλάδα, τα κοτόπουλα. Εκλεισαν όλες οι επιχειρήσεις, ο κλάδος άλλαξε χέρια σαφώς μέσα από εξαγορές, πτωχεύσεις και δημιουργία νέων επιχειρηματικών σχημάτων. Αρα η ύπαρξη μιας πολυεθνικής στην Ελλάδα θα έκλεινε ακόμη περισσότερες επιχειρήσεις με αβέβαια για το μέλλον αποτελέσματα, επιδεινώνοντας παράλληλα την ανασφάλεια των πιστωτικών ιδρυμάτων της χώρας και την εμπιστοσύνη τους προς την ιχθυοκαλλιέργεια.


Χρόνια συζητάμε για θεσμικά προβλήματα. Οι λοιπές χώρες πώς έχουν επιλύσει ανάλογα θέματα;


-Τόσο οι ευρωπαϊκές χώρες (Αγγλία, Ισπανία, Πορτογαλία) όσο και τρίτες χώρες (Τουρκία) έχουν ξεκαθαρίσει χωροταξικά το πού θα εγκατασταθούν οι επιχειρήσεις ιχθυοκαλλιέργειας. Συνεπώς κανένας πολίτης δεν μπορεί να ζητήσει την απομάκρυνση αυτών των επιχειρήσεων, κάτι που είναι σύνηθες στην Ελλάδα.


Αντιμετωπίζουμε ένα σοβαρότατο πρόβλημα. Επιχειρήσεις με όλες τις άδειες στα χέρια τους καλούνται να απομακρυνθούν ή να κλείσουν επειδή το Συμβούλιο Επικρατείας ακυρώνει τις άδειες του κράτους λόγω έλλειψης χωροταξικού σχεδιασμού ο οποίος ήδη ξεκίνησε στην Ελλάδα εν αγνοία του κλάδου.


Σε αρκετές χώρες η άδεια ιχθυοκαλλιέργειας χορηγείται βάση στρεμμάτων και δεν σχετίζεται με το ύψος της παραγωγής ούτε με τα παραγόμενα είδη κάτι που συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα. Σε καμία δε χώρα εκτός Ελλάδος, δεν απαιτούνται 2-3 χρόνια για να αποκτήσει κανείς όλες τις άδειες για την παραγωγή ψαριών.


Οι προτάσεις του ΣΕΘ


Πληροφορηθήκαμε ότι τις μέρες αυτές το Υπ. Γεωργίας επεξεργάζεται το σχέδιο Νόμου πλαισίου για την υδατοκαλλιέργεια, και κληθήκατε να παρουσιάσετε τις απόψεις σας σαν Σύνδεσμος. Ποια είναι τα βασικά σημεία του σχεδίου;


-Κατ’ αρχάς επιμένουμε στη μεταφορά των αρμοδιοτήτων που αποκεντρώθηκαν σε περιφερειακό επίπεδο (Νομάρχες) προς την κεντρική εξουσία, ώστε να πάψει αυτή η δραστηριότητα να γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης – κάθε εκλογές- του οιουδήποτε Δημάρχου ή Νομάρχη.


Αυτό επετεύχθη με την ψήφιση του Δασικού Νομοσχεδίου, όπου μεταφέρθηκαν οι αρμοδιότητες για την χορήγηση αδειών από τον Νομάρχη στον Περιφερειάρχη. Αυτά όμως που θεωρούμε κυρίαρχα για τον Νέο Νόμο που αφορά την ιχθυοκαλλιέργεια, αν προωθηθεί για ψήφιση στην Βουλή- για το οποίο πολύ αμφιβάλλουμε-συνοψίζονται στα εξής:


α) Στην ύπαρξη ενός και μόνον φορέα αδειοδοτήσεων. Ο φορέας αυτός (Περιφερειάρχης) θα συντονίζει τις σύμφωνες γνώμες των συναρμοδίων Υπουργείων και το αργότερο εντός τριμήνου, θα χορηγεί ή θα απορρίπτει την αίτηση για χορήγηση αδείας υδατοκαλλιέργειας. Φυσικά οι αιτήσεις αυτές θα συνοδεύονται από μελέτες σκοπιμότητας, βιωσιμότητας, περιβαλλοντικών επιπτώσεων κ.λπ.


β) Εφ’ εξής, η χορήγηση αδείας για παραγωγή ψαριών να αφορά γενικά την παραγωγή Μεσογειακών ψαριών και να μην τα εξειδικεύει σε Τσιπούρα – Λαυράκι, νέα είδη κ.λπ. Με λίγα λόγια να χορηγείται ενιαία άδεια για όλα τα μεσογειακά είδη.


γ) Τέλος θα πρέπει να ξεκαθαριστεί τόσο από το Υπ. Γεωργίας όσο και από τους ιχθυοκαλλιεργητές για το κατά πόσο οι άδειες θα αφορούν απλά και μόνο μίσθωση στρεμμάτων – όπως ισχύει στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες- χωρίς να προσδιορίζονται παραγόμενες ποσότητες ψαριών (τονάζ), με βάση τη φέρουσα ικανότητά της υποδεικνυόμενης παραγωγής (παραγωγική δυναμικότητα), και τη βιωσιμότητα και φερεγγυότητα της επιχείρησης.


Με άλλα λόγια δηλαδή, αν σε μια περιοχή μπορούν να παραχθούν μέχρι 1.000 τόνοι ψάρια ο επενδυτής μπορεί να ζητήσει τα στρέμματα που επιθυμεί ανεξάρτητα αν θα παραχθούν 500, 800 ή 1.000 τόνοι. Αυτό θα σημάνει ότι στην ουσία απελευθερώνεται η παραγωγή. Πιθανά θα υπάρξει υπερπαραγωγή, με ό,τι αυτό συνεπάγεται και τα θέματα προσφοράς ζήτησης και τιμολογιακής πολιτικής τα καθορίζει αποκλειστικά η αγορά!


Από την άλλη πλευρά αν οι άδειες συνεχίσουν να δίδονται με βάση το παραγόμενο τονάζ, αυτό συνεπάγεται ότι στο μέλλον θα υστερούμε έναντι των Ευρωπαίων ανταγωνιστών αλλά και των ανταγωνιστών τρίτων χωρών. Μια μέση λύση – αν δεν θέλουμε το πεδίο να το καθαρίσει η αγορά – είναι να υπάρξει για μια 2ετία μια στασιμότητα στην παραγωγή και αμέσως μετά να ακολουθήσουμε το παράδειγμα των Ευρωπαϊκών συναδέλφων μας, εγκρίνοντας άδειες με βάση τη φέρουσα ικανότητα της περιοχής, χωρίς να αναγράφονται οι ετήσια παραγόμενες ποσότητες.


Γιατί δεν αποφασίζετε την υλοποίηση της απόκτησης προϊόντος με ονοματεπώνυμο; Μία υπόσχεση που χρονίζει. Θα έλυνε ίσως κάποια προβλήματα για να ξεχωρίσουν τα «αμνά από τα ερίφια»;


Η παραγωγή επώνυμων προϊόντων απαιτεί τη βιομηχανοποίηση του προϊόντος με την ύπαρξη εργοστασιακών χώρων. Παράλληλα απαιτούνται και αρκετά κεφάλαια για promotion του προϊόντος. Πράγματι, αν και τα ελληνικά ψάρια λόγω της ποιότητας των ελληνικών υδάτων είναι ασύγκριτα σε εμφάνιση και γεύση σε σχέση με τα ψάρια του ανταγωνισμού, η ελληνική ιχθυοκαλλιέργεια δεν κατόρθωσε μέσω κινήσεων Marketing να προωθήσει αυτό το μήνυμα.


Αντίθετα μάλιστα η πτώση των τιμών, πολλές φορές κάτω του κόστους, δημιούργησε συνειρμούς στη συνείδηση του καταναλωτή περί κακής ποιότητας. Είναι ώρα να προωθήσουμε άμεσα τα θέματα υγιεινής και ποιότητας του ελληνικού ψαριού. Αυτά και μόνο τα μηνύματα στο καταναλωτικό κοινό είναι ικανά να αυξήσουν την τιμή του προϊόντος.


Νέα προϊόντα


– Πόσο απέχουμε στην πραγματικότητα από τη δυνατότητα της μεταξύ των Ελλήνων συνεργασίας στον κλάδο;


– Ηδη μετά το κλείσιμο ή την υπολειτουργία αρκετών ελληνικών επιχειρήσεων και την απώλεια χρημάτων από άλλους, λόγω επισφαλών πωλήσεων, αρκετοί επιχειρηματίες συνεργάζονται μεταξύ τους τόσο στο επίπεδο των κοινών προμηθειών πρώτων και βοηθητικών υλών όσο και στο επίπεδο της πώλησης του τελικού προϊόντος. Ο αριθμός των εξαγωγικών εταιρειών μειώθηκε δραστικά και όλες σχεδόν οι εμπορικές επιχειρήσεις στον κλάδο, έκλεισαν με αποτέλεσμα να υπάρχει ένας καλύτερος έλεγχος της παραγωγής.


Επίσης βοήθησε η τακτική των τραπεζών στην επιλεκτική χρηματοδότηση των επιχειρήσεων με βάση την προοπτική του management και της κερδοφορίας της κάθε επιχείρησης και όχι των προσωπικών κ.λπ. ακινήτων τα οποία κάθε επιχειρηματίας μπορούσε να τοποθετήσει ως υποθήκη.


Δεν αρκεί η επιχειρηματική συνεργασία όσο η ύπαρξη από την Πολιτεία κανόνων λειτουργίας των επιχειρήσεων σε ό,τι αφορά τον τρόπο παραγωγής, την ύπαρξη συσκευαστηρίων κ.λ.π.


Οι Ελληνες παραγωγοί πρέπει ταχύτατα να ξεφύγουν από τα προϊόντα τσιπούρα – λαβράκι και να στραφούν σε νέα ποιοτικά προϊόντα και προϊόντα με προστιθέμενη αξία.


Πιστεύω ότι το 2004 θα αποτελέσει την απαρχή μιας νέας εποχής για την ελληνική ιχθυοκαλλιέργεια, ώστε με τις κατάλληλες πρωτοβουλίες μας και με αρωγό την Πολιτεία θα επιτύχουμε την καταξίωση του κλάδου σαν έναν από τους πλέον βασικούς εξαγωγικούς τομείς της εθνικής μας οικονομίας.


Εισηγμένες: Οι έριδες έδιωξαν του επενδυτές


Σε πολλούς επιχειρηματίες καταλογίζεται η εικόνα του καιροσκόπου, που κατέφυγε στο Χ.Α. τα «μάζεψε και έφυγε». Πώς μπορείτε να αναστρέψετε την εικόνα; Οι επενδυτές ακούν ιχθυοκαλλιέργειες και στρέφουν αλλού το ενδιαφέρον τους.


– Στο χρηματιστήριο έχουν εισαχθεί επτά συνολικά επιχειρήσεις του κλάδου μας. Μόνο μια από αυτές περνάει σοβαρή κρίση. Οι υπόλοιπες παρά τη μειωμένη κερδοφορία τους δεν αντιμετωπίζουν προβλήματα. Δυστυχώς η μείωση των τιμών των μετοχών και η προβολή της έριδας που προκλήθηκε κατά καιρούς μεταξύ συναδέλφων του κλάδου, δημιούργησε αυτή την κακή φήμη.


Οι επενδυτές αλλά και οι τράπεζες θα πρέπει να εξετάζουν την κάθε εταιρεία εντελώς χωριστά και να μην καταδικάζουν καλές εταιρείες απλά και μόνο επειδή ανήκουν σε κάποιο κλάδο που αντιμετώπισε προβλήματα. Η εικόνα στο Χ.Α. μπορεί να αντιστραφεί μόνο μέσω της αύξησης της κερδοφορίας των επιχειρήσεων, την αύξηση της τιμής της μετοχής και γενικότερα την αύξηση όλων των θεμελιωδών μεγεθών της κάθε εταιρείας.


Πηγή: Ναυτεμπορική

Διαφήμιση
Προηγούμενο άρθροΑναδρομικά σε 200.000 συνταξιούχους
Επόμενο άρθροΠιάστηκαν για πόκα