Ίσως να φταίει η παγκοσμιοποίηση, η αλίευση γνώσης σε αμφιβόλου αξιοπιστίας πηγές του Διαδικτύου, που τα παιδιά μας απαξιώνουν τη σχολική γνώση.
Ίσως να φταίει η υλιστική φρενίτιδα στην οποία τα μυούμε από κούνια, για την ακηδία τους. Τίποτα δεν τα ικανοποιεί, τουλάχιστο για πολύ. Από νωρίς τα δοκιμάζουν όλα και τα απορρίπτουν ταυτόχρονα.
Πάντως, τίθεται πλέον ανοικτά το ερώτημα ποιος είναι ο ρόλος που καλείται μα επιτελέσει το σχολείο σήμερα. Σε ποιούς απευθύνεται, τελικά;
Κάπου το καράβι περιδινίζεται σε τυφώνα και καν δε γνωρίζουμε σε ποια στεριά θα καταλήξει, με σπασμένα κατάρτια.Ας κοιταχτούμε στον καθρέφτη όλοι εμείς που έχουμε παιδιά: γονείς, εκπαιδευτικοί και όσοι άλλοι.
Τείνω να καταλήξω πως τα παιδιά μας αντιδρούν στον προσανατολισμό της κοινωνίας μας. Κι επειδή τα αντανακλαστικά τους είναι πρωτόλεια, αντιδρούν με βία.
Τι απολαμβάνουμε από την κοινωνία που φτιάξαμε για εκείνα; Η πορεία μπορεί να επαναπροσδιοριστεί, φτάνει να αναζητήσουμε αλλού το θησαυρό της ευζωίας.
5 ημ.
Σ.σ.: το άρθρο γράφτηκε μετά την επιστολή παραίτησης αναπληρωτή καθηγητή από το ΕΠΑΛ
