Δ. Κουκής: Η εξαθλίωση του πολιτικού μας συστήματος

    9

     Η ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ


    Αυτές τις μέρες ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια μας η απόλυτη αχρειότητα του πολιτικού μας συστήματος. Ένα συνονθύλευμα 300 ανίκανων και ανιστόρητων πολιτικών κρατούν από δική μας υπαιτιότητα στα χέρια τους την τύχη του Έθνους.
    Ενός λαού που από τις κυβερνήσεις της ”αλλαγής” μέχρι τις τελευταίες ”σεμνές και ταπεινές” κυβερνήσεις ανέχεται με την αποψίλωση των οικονομιών του, την κατασπατάληση της περιουσίας του, τον εξευτελισμό των αγώνων του. Ενός λαού που ανατράφηκε με μισόλογα, με μισά και μισοτελειωμένα έργα, με παροχολογίες, υποσχέσεις, ρουσφετάκια κλπ που όλοι μας γνωρίζουμε. Ενός λαού που από τη μεταπολίτευση και μετά ισοπέδωσε την δυνατότητα του για πρόοδο, για ανάπτυξη, για κοινωνική ευμάρεια, προκειμένου να ικανοποιήσει πρόσκαιρα την ματαιοδοξία του. Άνθρωποι που έμαθαν να σκορπάνε ασύστολα, να ζουν μεταξύ νόμου και ανομίας, που τους ενδιαφέρουν περισσότερο να πεθαίνει η κατσίκα του γείτονα. Άνθρωποι που είδαν ότι για να πάνε μπροστά πρέπει να αποκρύψουν και να λαδώσουν γιατί μόνο έτσι γίνονται οι δουλειές.Μα και ανθρώπων που έφτιαξαν το βιος τους και κατάφεραν να ορθοποδήσουν με τη σκληρή δουλειά τους, αλλά έβλεπαν ότι έπρεπε να χρυσοπληρώνουν και όλους εκείνους δρούσαν και δημιουργούσαν παρασιτικά προς αυτούς. Ανθρώπων που συντηρούσαν τις επιχειρήσεις τους με πολύ κόπο έχοντας για μόνιμο συνέταιρο το αδηφάγο κράτος.
    Διαβάζοντας αυτές τις αράδες θα σκέφτεστε όλοι τί σχέση μπορεί να έχουν οι δύο πρώτες γραμμές με την υπόλοιπη παράγραφο. Μεταξύ ημών και των 300 υπάρχει μια άρρηκτη και στενά προσδιορισμένη σχέση.Αν δεν τους ψηφίσουμε, με λίγα λόγια, δε θα μας εκπροσωπήσουν. Ξεκινήστε σήμερα να διαβάσετε όλες τις προεκλογικές ομιλίες των κομμάτων.Ειδικά των μεγάλων. Όλες λοιπόν αναφέρουν την ανάπτυξη, την κοινωνική δικαιοσύνη, την κοινωνική ισότητα, την ευμάρεια, τις ίσες ευκαιρίες για όλους. Όλες οι εξαγγελίες γίνονταν καπνός την αμέσως επόμενη μέρα των εκλογών. Γιατί όλοι όσοι ανέβαιναν στην εξουσία ανεξαιρέτως παραλάμβαναν καμμένη γη από τους προηγούμενους. Γιατί όλοι ευαγγελίζονταν επενδύσεις, σε αυτόν τον τόπο και νέες θέσεις εργασίας. Αυτές τις επενδύσεις που έδιωξαν την NISSAN και την GOODYEAR και τόσες άλλες(αλήθεια γιατί έχει NISSAN και η ΤΟΥΟΤΑ εργοστάσια στην Αγγλία? Είναι πιο φτηνά εκεί?). Όλοι λοιπόν έλεγαν ότι θα αλλάξουν τον τρόπο με τον οποίο θα δημιουργείται μια επιχείρηση. Μέσα σε μερικές ημέρες. Κι όχι σε μερικούς μήνες με μεσάζοντες, γρηγορόσημα κλπ.Κραύγαζαν για ανάπτυξη και δημιουργία νέων θέσεων εργασίας. Και εννοούσαν μάλλον την ανάπτυξη του δημόσιου τομέα και την αύξηση των διορισμών.  Πείτε μου μια χώρα που η ανάπτυξη συνδέθηκε άρρηκτα με τις απολαβές των υπαλλήλων της. Δηλαδή με το πόσα και αν θα ξοδεύουν οι δημόσιοι υπάλληλοι. Αλήθεια πότε θα μάθουμε τον ακριβή του αριθμό? Είναι τόσοι πολλοί που είναι αμέτρητοι…?  Ότι θα αναμορφώσουν την φορολογία των επιχειρήσεων. Πείτε μου μια χώρα που σας έρχεται στο μυαλό και στην οποία το κράτος μπορεί να ζητήσει για έλεγχο χρήσεις δεκαετίας… Όλοι λοιπόν φώναζαν ότι θα καλυτερεύσουν το σύστημα υγείας. ότι θα βελτιώσουν τις υποδομές για να προσφέρουν πιο ανθρώπινες υπηρεσίες. Και τα κατάφεραν. Ξέρετε τί εξοπλισμός παραμένει αχρησιμοποίητος σε νεοεγερθέντα νοσοκομεία που εγκαινιάστηκαν κάποτε και παραμένουν εγκαινιασμένα…? Όλοι φώναζαν για αξιοποίηση της περιουσίας του δημοσίου. Και αυτό το κατάφεραν αλλά εν μέρη… Έπαιξαν την περιουσία των ταμείων σε χρηματιστήριο κλπ ενώ ακόμα δεν ξέρουν πόσα ποια και που είναι τα ακίνητα και τα οικόπεδα του δημοσίου. Φώναζαν για καλύτερη παιδεία. Τα φροντιστήρια εξακολουθούν να κάνουν χρυσές δουλειές, όσοι μπορούν να εξασφαλίσουν μαύρο εισόδημα από την παραπαιδεία εξακολουθούν και το πράττουν. Και ως επιβράβευση καταργήθηκε και η βάση του 10 για την εισαγωγή στα πανεπιστήμια… Πείτε μου εσείς που διαβάζετε αυτό το κείμενο, πόσοι από εσάς θα ζητούσατε τις υπηρεσίες αυτών των ανθρώπων στις επιχειρήσεις σας? Πόσοι από εσάς θα τους χρησιμοποιούσατε σαν σύμβουλους, σαν διευθυντές, σαν υπάλληλους στις επιχειρήσεις? Αν είστε σε αυτούς που απαντούν ”όχι στη δική μου επιχείρηση” σκεφτείτε για τί πράγμα τους εμπιστευόμαστε…  Τους εμπιστευόμαστε το παρόν και το μέλλον μας… Αν δεν θα το κάνατε για την επιχείρησή σας τότε γιατί δίνετε σε αυτούς τις τύχες της χώρας…?
    Το κακό δεν είναι ότι κάποια στιγμή θα πληρώναμε τα λάθη μας. Το κακό είναι ότι και τώρα, που είμαστε πια με τις φτέρνες στο χείλος της αβύσσου, εξακολουθούμε να συνεχίζουμε την πορεία μας…Ακούσατε τίποτα για άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων? Ακούσατε… Έγινε? Όχι… Γιατί? Ποια είναι η ακίνητη περιουσία του δημοσίου? Είναι καταγεγραμμένη? Πόσους επιτέλους δημόσιους υπαλλήλους πληρώνουμε? Μη μου πείτε ότι είναι δύσκολο να μετρηθούν… Από τη στιγμή που καταλήγουν λεφτά σε τραπεζικούς λογαριασμούς έχεις άμεσα εικόνα. ΆΜΕΣΑ! Κάποιοι δεν θέλουν…! Τί μέτρα έχουν παρθεί για ανάπτυξη? Οι επενδύσεις που θέλει να κάνει το Κατάρ ύψους 5 δις ευρώ έχουν μέλλον? Ή μήπως σκαλώνουν στην φυσιολάτρισσα κα Μπιρμπίλη… Πόσο παρακάτω θα πάει η οικοδομή με την κατάργηση, όπως έμαθα, της δουλείας διόδου? Σε πόσο χρονικό διάστημα μπορεί να συσταθεί και να λειτουργήσει κανονικά μια επιχείρηση? Πόσα ακόμα γρηγορόσημα πρέπει να πληρωθούν? Τί γίνεται με την Ελλάδα εκτός Αθήνας? Υπάρχει μέλλον ή θα γηράσκει έως ότου υποκύψει? Ως πότε θα φεύγει ο πληθυσμός από τα νησιά και την επαρχία για καλύτερο μέλλον στην Αθήνα? Καλά δεν είναι πια…? Τί κοστίζει για τους γονιούς η εκπαίδευση των παιδιών τους? Από το νηπιαγωγείο έως το πανεπιστήμιο. Άλλαξε κάτι? Ναι. Τώρα θα μπαίνουν στο πανεπιστήμιο τα παιδιά με όχι ακριβώς το σπαθί τους… Μάλλον με την πετσέτα του μπάνιου… Αλήθεια θα μπει κανένας στη φυλακή από αυτούς που πουλούσαν ο ένας στον άλλο την Ελλάδα ή από αυτούς που έκαμαν τα λεφτά των ταμείων, τις οικονομίες ενός έθνους πετσετάκια…? Γιατί δε βλέπω να κινείται τίποτα… Αλήθεια αφού έγινε ο Καλλικράτης γιατί χρειαζόμαστε 300 βουλευτές? Κάντε τη Χίο μονοεδρική να δούμε ποιος εργάζεται για τον τόπο και ποιος όχι… Καταργείστε και τη βουλευτική ασυλία… Γιατί όποιος ”δουλεύει” και ”τρώει” πρέπει να έχει το μέλλον που του αξίζει…
    Κυρίες και κύριοι δεν βλέπω να γίνεται τίποτα… Ή καλύτερα όσο βλέπετε εσείς να γίνεται κάτι άλλο τόσο βλέπω κι εγώ… Το πιο λυπηρό από όλα ξέρετε πιο είναι? Τα άλλα κόμματα. Κινούνται μεταξύ του μηδενός και του τίποτα. Πόσες φορές έχετε ακούσει προτάσεις που να μην εμπεριέχουν μια γλυκιά ουτοπία, έναν υφέρποντα αποχαυνοτισμό, κάτι το ονειροπόλο. Για να το θέσω διαφορετικά. Πόσες φορές έχετε ακούσει προτάσεις σοβαρές, μετρημένες, αξιόπιστες που να μπορούν να υλοποιηθούν? Πόσες φορές ακούσατε να αναφέρονται σε συγκεκριμένα μέτρα, συγκεκριμένα μεγέθη, συγκεκριμένα κόστη, συγκεκριμένα οφέλη ή ζημίες τέλος πάντων? Πότε ακούσατε ένα συγκροτημένο πρόγραμμα οικονομικό πχ. του τύπου θα κάνουμε αυτό που θα κοστίσει τόσο θα έχει 1,2,3 αποτελέσματα σύμφωνα με μετρήσεις και θα διαρκέσει τόσα χρόνια? Ρωτάω εσάς γιατί εγώ είμαι λίγο μικρούλης. Ξέρουν μόνο να καταγγέλλουν και να κραυγάζουν εναντίων όλων χωρίς αρχή, μέση, τέλος. Ειδικά αυτή η πλουτοκρατία…
    Οι απόψεις αυτές είναι προσωπικές, αλλά να ξέρετε ότι πλέον ένα πολύ μεγάλο μέρος του πληθυσμού σκέφτεται έτσι. Είναι κουβέντες που ειπώνονται μεταξύ μας. Είναι σκέψεις που κάνουμε κάθε φορά που ανοίγουμε το κονσερβοκούτι για να λάβουμε ενημέρωση. Είναι ήδη εμφανή τα σημάδια της διάβρωσης του συστήματος με το οποίο οικοδομήθηκε η Ελλάδα. Τα γεγονότα της 5ης Μαϊού είναι δυστυχώς μια μικρή ένδειξη του τί έρχεται… Ας λάβουν υπόψιν οι πολιτικοί ότι το τέλος τους έρχεται και μαζί με αυτό το σάπιο και η παρακμή που κουβάλησαν και συντήρησαν όλοι μαζί τόσα χρόνια. Κατάφεραν να διαλύσουν ένα λαό, να κατακρεουργήσουν το παρόν του και να θάψουν ζωντανό το μέλλον του. Η οργή έχει ξεχειλίσει πλέον και εκείνο το ποτάμι που κάποτε έγραψα ότι δε γυρίζει πίσω πια έχει φουσκώσει τόσο που σε λίγο καιρό δε θα το συγκρατεί τίποτα.  
    Όσο για εμένα έχω χρέος απέναντι στα ματάκια των παιδιών μου να μην ξανακάνω τα λάθει που ανέβασαν τόσους πολλούς ανίκανους στην εξουσία. Έχω χρέος τουλάχιστον να διασφαλίσω σε αυτά ένα καλύτερο μέλλον, σίγουρα μακριά και πέρα από τους μπλε, πράσινους, κίτρινους, κόκκινους και λοιπά τριακόσιους!


    Δ.Κουκής


    Υ.Γ. Το κείμενο είναι αφιερωμένο στα συνομήλικα μου παιδιά που σπούδασαν και μόχθησαν και έκαναν όνειρα και σχέδια για τη ζωή, για να βρουν το θάνατο σαν τα ποντίκια για χίλια ευρώ.